بخشیدن را به فرزندان خود بیاموزید. اگر کار خطایی انجام داد مخصوصا در رابطه با مسائل جزئی، با این جمله آنها را خطاب قرار دهید: شما را بخشیدم و سعی می کنم این موضوع را فراموش کنم.
 

 

منتشرشده در مشاوره و آموزش
پژوهشگران با مطالعه‌ی کودکان پرخاشگر دریافتند که 55 درصد پسران و 41 درصد دختران از دوسالگی رفتارهای پرخاشگرانه از خود نشان می‌دهند.

 

منتشرشده در روانشناسی و تربیت
آموزش اصولی مسؤولیت پذیری هرچند دشواری های خاص خود را دارد اما از فرمول های پیچیده بدست نمی آید فقط کافی است توصیه هایی ساده را دنبال کنیم.
 

 

منتشرشده در مشاوره و آموزش
یکشنبه, 29 ارديبهشت 1398 00:11

سه قانون طلایی تنبیه فرزندان

اگر کودک شما ببیند که برای یک رفتار مشخص گاهی تنبیه می شود و گاهی نمی شود، تنبیه شما اتلاف وقت خواهد بود. مثلاً کودکی که حرف های زشت می زند به خاطر هر حرف زشت اگر بخشی از پول توجیبی اش کسر شود به تدریج این رفتار را کنار می گذارد، اما اگر یک بار کسر شود و دو بار نشود او تنبیه را جدی نمی گیرد.

 

منتشرشده در روانشناسی و تربیت

پیروی از ده قانون ساده به شما امکان می دهد رفتارهای خوب را در کودک خود تقویت کنید و این رفتار را در آنها به صورت عادت در آورید.

 

۱) رفتار درست بچه ها را تقویت کنید نه بدرفتاری شان را:

 

درخواست های مودبانه بچه ها را تقویت کنید، نه نالیدن ها و فریاد زدن هایشان را یا سربه سر گذاشتن ها و کج خلقی ها و قهر کردن هایشان را. سعی کنید بحث و گفت وگوهای آرامی که در بین تان وجود دارد را چند برابر کنید، نه مجادله کردن و پافشاری و جنگیدن هایی که گاه و بی گاه بین تان به وجود می آید.

 

۲) بیاموزید که قبل از صحبت فکر کنند:

 

همیشه در حین حرف زدن با فرزندانتان از آنها بپرسید منظور تو دقیقا چیست؟ چقدر راجع به این حرف فکر کرده ای؟ از او بخواهید که همیشه حرف هایش را بسنجد بعد بزند؛ اگر به این روش عمل کرد برای ثابت قدم بودنش به او پاداش دهید.

 

۳) از فرزندان تان توقع رفتار خوب داشته باشید:

 

بچه ها باید بدانند که شما چه توقعی از آنها دارید و آنها چه توقعی می توانند از شما داشته باشند. وقتی بچه ها بتوانند پیش بینی کنند که عکس العمل شما در برابر رفتارشان چگونه خواهد بود، می توانند رفتارهای انتخابی خود را بهتر کنند. مطمئن باشید که می توانید به آنها اعتماد کنید.

 

۴) بچه ها به حرف های شما اعتماد دارند:

 

بچه هایتان را به شیوه ای تربیت کنید که در هر موقعیتی به مقتضای آن موقعیت رفتار کنند. به آنها بیاموزید که تلاش کردن اساسی ترین چیز است. آنها را در موقعیت های خوب تشویق کنید. وقتی شما فرزندتان را تشویق می کنید، آنها ایمان و اعتماد شما را به خودشان می بینند و در نتیجه به خودشان و توانایی هایشان ایمان می آورند.

 

۵) وقتی الگوی بدرفتاری را تشخیص دادید، شیوه رفتاریتان را تغییر بدهید:

 

به فرزندتان قوانین رفتاری حاکم بر خانواده تان را بگویید؛ دقت کنید که این قوانین باید مشخص ، ثابت و عقلانی باشد. از جدول های رفتاری و تعهدات استفاده کنید، موفقیت ها و رفتارهای خوبشان را پررنگ کنید ؛ از آنها حمایت کنید و تشویق هایتان را هم در این جدول بگنجانید.

 

۶) تنبیه معقول در نظر بگیرید:

 

در برابر بچه هایتان از تنبیه هایی استفاده کنید که به آنها بیاموزد که در برابر اعمال و رفتارشان مسئولند. بچه ها با تنبیه های معقول به خوب زندگی کردن ادامه می دهند. این تنبیه ها می توانند شامل محدود کردن و کوتاه کردن زمان های بیرون بودنشان باشد. فراموش نکنید وقتی از دستشان عصبانی هستید به هیچ عنوان تنبیه نکنید!

 

۷) از کودکی به آنها درس زندگی بدهید:

 

وقتی فرزندتان هنوز کوچک است، مسئولیت پذیری و تصمیم گیری را به آنها یاد بدهید: این دروس آنها را برای دنیای واقعی آماده خواهد کرد. به خاطر داشته باشید که بچه ها به محدودیت ها، ساختار و قوانینی پایدار و یکنواخت احتیاج دارند.

 

۸) به آنها عشق بورزید:

 

علی رغم رفتارهای خوب یا بد فرزندانتان به آنها عشق بورزید و روی نکات مثبت اخلاقی و رفتاری شان تمرکز و توجه کنید.

 

۹) بگویید که کار خوب بدون پاداش نخواهد ماند:

 

برای اینکه نسبت به انجام کارهای درست احساس خوبی داشته باشند، به آنها بیاموزید که خودشان درپی به دست آوردن پاداش کار درست خود باشند.

 

۱۰) محیط و فضای خانوادگی سالم و دلپذیری را ایجاد کنید:

 

استعدادها و توانایی های شان را تایید کنید و ضعف های شان را بپذیرید و در رفع این ضعف ها به آنها کمک کنید. قبول کنید که هیچ کس بدون عیب نیست و به آنها فرصت جبران بدهید.

 

منبع: بیتوته

منتشرشده در مشاوره و آموزش

نق نق نكن بچه...!تربيت كودكان كار دشواري است. پسر بچه‌اي را مجسم كنيد كه وسط يك فروشگاه شلوغ، شروع به پرخاشگري کرده و جسورانه با والدينش جر و بحث مي‌کند. در چنين مواقعي، شايد والديني هم كه خيلي در مورد تربيت فرزندشان به خود اطمينان دارند، مايوس و دلسرد ‌شوند و دنبال روش و كلماتي مناسب بگردند تا كودك را آرام كنند.

 

مي‌خواهم به شما اطمينان بدهم كه با استفاده از برخي روش‌ها مي‌توانيد در شرايطي كه فرزندتان اين‌طور بدرفتاري مي‌كند، خونسردي‌ خود را حفظ کنيد و روش مناسبي در پيش بگيريد؛ به‌خصوص هنگامي كه با مشکلات تربيتي زير مواجه مي‌شويد. نق نق نكن بچه...!

 

تربيت كودكان كار دشواري است. پسر بچه‌اي را مجسم كنيد كه وسط يك فروشگاه شلوغ، شروع به پرخاشگري کرده و جسورانه با والدينش جر و بحث مي‌کند. در چنين مواقعي، شايد والديني هم كه خيلي در مورد تربيت فرزندشان به خود اطمينان دارند، مايوس و دلسرد ‌شوند و دنبال روش و كلماتي مناسب بگردند تا كودك را آرام كنند.

 

مي‌خواهم به شما اطمينان بدهم كه با استفاده از برخي روش‌ها مي‌توانيد در شرايطي كه فرزندتان اين‌طور بدرفتاري مي‌كند، خونسردي‌ خود را حفظ کنيد و روش مناسبي در پيش بگيريد؛ به‌خصوص هنگامي كه با مشکلات تربيتي زير مواجه مي‌شويد.


بهانه‌گيري معمولا در بين خردسالان، به خصوص قبل از ‌اينكه بتوانند به خوبي صحبت كنند، رايج است. ‌اين يكي از معدود راه‌هايي است كه بچه‌ها توسط آن مي‌توانند نارضايتي و خشم خود را از آنچه كه نمي‌توانند به دست آورند، ابراز كنند. هر قدر هم كه ‌اين مسئله ناراحت‌كننده باشد، والدين بايد بدانند كه علت بهانه‌گيري كودكشان فقط ديدن عكس‌العمل از جانب آنها نيست (گرچه علت اصلي آن همين است) ولي حتي كودكان دبستاني هم وقتي كه به مقصودشان نمي‌رسند، با بهانه‌گيري، احساسات دروني خود را آشكار مي‌كنند و در نتيجه آرامش مي‌يابند.

 

لطفا كنار بياييد!


1- وقتي كودك خردسال شما شروع به بهانه‌گيري و نق‌نق كرد، از او بخواهيد كه به صورت‌هاي مختلف ابتدا درگوشي، بعد به آهستگي و سپس خيلي بلند و... چيزي را كه مي‌گويد، تكرار كند. ‌اين روش، درست مثل يك بازي، توجه او را جلب کرده و بهانه‌گيري را فراموش خواهد کرد.

 

2- در مورد كودك دبستاني خود مي‌توانيد از چند روش كلي استفاده كنيد. به محض‌ اينكه شروع به بهانه‌گيري كرد، حرف او را قطع كنيد و به آرامي بگوييد: «داري نق نق و بهانه‌گيري مي‌كني و من گوش نمي‌كنم، پس بهتر است كه با صداي شمرده صحبت كني.»


3- اگر باز هم ادامه داد، دوباره درخواست خود را تكرار كنيد. اگر طريقه گفتار خود را تغيير داد، با بيان جمله‌اي او را تشويق كنيد. مي‌توانيد بگوييد: «وقتي بدون نق نق كردن مي‌گويي كه چه مي‌خواهي، بيشتر دوستت خواهم داشت.»


4- اگر در چنين مواقعي عصباني مي‌شويد، هيجان صداي خود را فرو ببريد و فراموش كنيد كه چه قدر دلتان مي‌خواهد فرياد بزنيد.


5- به خاطر بسپاريد كه با مهار عكس‌العمل خود مي‌توانيد ارتباط بهتري با فرزندتان برقرار كنيد. بعد به او بگوييد كه مي‌دانيد دليل ناراحتي‌ او چيست و از‌اين طريق با او به توافق برسيد. به‌عنوان مثال فرض كنيد چون به فرزندتان اجازه نداده‌ايد كه قبل از ناهار شيريني بخورد، ناراحت شده است پس شيريني را در جايي قرار دهيد كه بتواند آن را ببيند و به او قول دهيد كه بعد از خوردن غذا به او شيريني مي‌دهيد. هنگامي كه فرزندتان واضح و محكم صحبت مي‌كند، گوش دهيد و او راتحسين‌ كنيد. با‌ اين عمل، به او ياد مي‌دهيد كه اگر بدون بهانه‌گيري چيزي بخواهد، زودتر آن را به دست خواهد آورد.

 

وقتي بهانه‌جويي به پرخاشگري مي‌كشد

بهانه‌جويي گاهي به پرخاشگري منجر مي‌شود، به اين سبب كه والدين احساس مي‌كنند روي رفتار كودك خود و شرايط موجود، كنترل ندارند. خوشبختانه كج‌خلقي‌هاي كودكان با رسيدن به سن مدرسه كاهش مي‌يابد؛ زيرا مي‌توانند راه‌حل‌هاي بهتري در مواجهه با شكست و ناكامي پيدا كنند.


1- روش موثر براي از بين بردن پرخاشگري ناشي از بهانه‌جويي‌هاي پاسخ داده نشده يا رفع نشده، اين است كه آن را از ابتدا مهار كنيد.


2- وقتي كه در مقابل پرخاشگري كودك خود با خشم و عصبانيت عكس‌العمل نشان دهيد، به‌طور غيرمستقيم به او مي‌آموزيد كه عصبانيت وسيله كارسازي براي دست يافتن به اهداف است. در عوض مي‌توانيد بگوييد: «وقتي از گريه كردن دست برداشتي، در مورد آن با هم صحبت مي‌كنيم و راه‌حلي پيدا مي‌کنيم و به اتاق ديگري برويد.»


3- اگر فرزند شما خيلي كوچك است و نمي‌توانيد او را تنها بگذاريد، پيش او بمانيد. اگر به طرف شما آمد، او را بغل كنيد ولي تا وقتي كه آرام نشده، چيزي را كه مي‌خواهد به او ندهيد.


4- خودتان را به كار ديگري مشغول كنيد. مثلا مطالعه كنيد. با ‌اين كار به او مي‌فهمانيد كه تا آرام نشود، نمي‌تواند توجه شما را جلب كند. اغلب پرخاشگري‌هاي بچه‌ها، اگر مخاطب مورد نظر حضور نداشته باشد، زودتر متوقف مي‌شود.


5- در صورتي كه كودك شما در يك مكان عمومي شروع به بدخلقي و پرخاشگري كرد، بدون توجه به نگاه‌هاي مردم، او را به گوشه‌اي خلوت ببريد و منتظر شويد تا آرام شود. به او بگوييد: «‌اينجا پيش تو مي‌مانم تا وقتي كه آرام شوي و با هم صحبت كنيم.» اگر بعد از سه يا چهار دقيقه باز هم به فرياد و گريه خود ادامه داد، او را برداريد و از آن مكان خارج شويد.


6- البته از ياد نبريد که بهانه‌جويي هميشه به پرخاشگري‌ منجر نمي‌شود و در واقع كودكان به علل مختلفي ‌اين كار را انجام مي‌دهند.


• هنگامي كه كودك شما چيزي مي‌خواهد ولي نمي‌تواند آن را به ‌دست آورد.


• وقتي يادگيري انجام كاري برايش دشوار باشد.


• وقتي كه خسته شده باشد.


پس با اجتناب از عواملي كه ممكن است به بهانه‌گيري و در نهايت پرخاشگري منجر شود، مي‌توانيد از وقوع تنش جلوگيري كنيد.


7- اگر مي‌بينيد كودك خردسالتان مي‌خواهد پازلي را كه خواهر بزرگ‌ترش انجام مي‌دهد بازي كند، يا او را در‌ اين بازي با خواهرش همراه كنيد يا ‌اينكه توجه‌اش را به بازي ديگري كه بيشتر مناسب سن‌ او باشد، جلب كنيد.


8- از كودك خود انتظاري بيش از آنچه كه از عهده‌اش برمي‌آيد، نداشته باشيد. خردسالان به ‌اين دليل كه قدرت تحمل زيادي ندارند، نمي‌توانند خود را براي مدت طولاني سرگرم كنند؛ بنابراين كودك خردسال خود را در ساعات شلوغ روز و در صف‌هاي طولاني به خريد يا به بانك نبريد و اگر بايد او را به جايي ببريد كه مي‌دانيد معطل مي‌شويد، براي سرگرمي او اسباب بازي و خوراكي همراه ببريد.

 

منبع: بیتوته

منتشرشده در کودک یاری
صفحه1 از22

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز149
دیروز636
ماه12719
مجموع1856706

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا