آیا بخشیدن بهتر از گرفتن است؟

 

کودکانی که والدین دلسوزتری دارند نسبت به همسالانشان سخاوتمندترند. پژوهش ها نشان می دهد كودكانی كه تجربه همدلی و عشقی دلسوزانه از سوی مادرشان دارند، بیشتر مایلند افکار سخاوتمندانه خود را نسبت به دیگران به عمل تبدیل كنند.

در مطالعات آزمایشگاهی در دانشگاه كالیفرنیا که بر روی کودکان 4 و 6 ساله انجام شد، از کودکان خواسته شد نشان هایی را که در بازی بدست آورده اند به کودکان نیازمند خیالی ببخشند. مشاهدات حاکی از این بود که، کودکانی تمایل بیشتری به این کار بروز می دهند که دو شرط در آنها وجود دارد: یکی پیدایش تغییرات بدنی در فرصتی که برای بخشش به آنها داده می شود و دوم داشتن تجربه مثبتی از والدین که الگویی برای این مهربانی باشند. این پژوهش در ابتدا شامل 74 کودک در سن پیش دبستانی و مادران آنها بود. آنها دو سال بعد دوباره دعوت شدند، نهایتاً 54 جفت مادر و کودک در آزمایش شرکت کردند تا رفتارها و واکنشهای آنها در 6 سالگی کودکان مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد.

پل هاستینگز که رهبری این مطالعه را بر عهده داشت، گفت: "در هر دو سن، کودکانی که نظم فیزیولوژیکی بهتری دارند و عشق دلسوزانه تری از مادرشان دریافت کرده اند، بیشتر احتمال دارد درآمد خود را اهدا کنند." پژوهشگران افزودند: "مادران دلسوز احتمالاً روابط عاطفی نزدیكی با فرزندان خود برقرار می كنند در حالی كه الگویی نیز برای گرایش اجتماعی به سمت نیازهای دیگران، برای فرزندان خود ارائه می دهند."

در هر آزمایش، پس از اتصال مانیتور برای ضبط فعالیت ضربان قلب کودکان ، آزمایشگر به کودک گفت که برای فعالیت های مختلف نشان کسب می کند و این نشان ها می تواند برای دریافت جایزه تحویل داده شود. نشان ها در یک جعبه قرار داده شدند و در نهایت هر کودک 20 نشان جایزه به دست آورد. سپس قبل از پایان جلسه ، به کودکان گفته شد که می توانند تمام یا بخشی از نشان های خود را به کودکان دیگر اهدا کنند (در مرحله اول ، به آنها گفته شد اینها برای کودکان بیمار است که نمی توانند بیایند و بازی را انجام دهند، و در مرحله دوم ، به آنها گفته شد برای بچه هایی که زندگی سختی را تجربه می کنند.)

در همان زمان، مادران به سؤالات مربوط به عشق دلسوزانه خود نسبت به فرزندان و به طور کلی نسبت به دیگران پاسخ می دادند. مادران در یک نظرسنجی عباراتی به شکل زیر را انتخاب کردند:

    "من ترجیح می دهم درگیر کارهایی شوم که بیشتر به فرزندم کمک می کنند تا به خودم."

    "کسانی که از طریق کار و زندگی عمومی با آنها مواجه هستم می توانند تصور کنند که اگر به من نیاز داشته باشند، من در کنارشان خواهم بود."

    "من ترجیح می دهم خودم رنج بکشم تا اینکه رنج دیگران (یک غریبه) را ببینم."

روی هم رفته یافته ها نشان داد که سخاوت کودکان، متکی بر ترکیبی از تجارب اجتماعی شدن آنها (عشق دلسوزانه مادر) و تنظیم فیزیولوژیکی آنها است، و این دو مانند "پشتیبان های داخلی و خارجی برای توانایی اجتماعی عمل کردن کار می کنند که هر یک بر روی دیگری بنا می شود"

نتایج در سنین 4 و 6 سال مشابه بود.

محققان علاوه بر مشاهده تمایل کودکان به اهداء درآمد بازی خود، مشاهده کردند که سخاوتمندتر بودن به نفع کودکان نیز هست. در هر دو سن 4 و 6 سالگی ، ضبط فیزیولوژیکی نشان داد کودکانی که نشان های بیشتری اهدا کردند ، در مقایسه با کودکانی که هیچ یا تعداد کمی نشان اهدا کردند، آرام تر بودند. آنها نوشتند "رفتارهای اجتماعی ممکن است ذاتاً برای تسکین برانگیختگی فرد مؤثر باشد." هاستینگز اظهار داشت که "قرار گیری در آرامش بیشتر پس از اهدا و به اشتراک گذاری می تواند رفتار سخاوتمندانه را که باعث ایجاد این احساس خوب می شود، تقویت کند."

 

منبع:

Jonas G. Miller, Sarah Kahle, Natalie R. Troxel, Paul D. Hastings. The Development of Generosity From 4 to 6 Years: Examining Stability and the Biopsychosocial Contributions of Children’s Vagal Flexibility and Mothers’ Compassion. Frontiers in Psychology, 2020; 11 DOI: 10.3389/fpsyg.2020.590384

 

ترجمه تحریریه کوثرنامه

بازدید 32 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز0
دیروز0
ماه0
مجموع2009489

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا