فکر کردن، تقویت حافظه و تفکر
هدف اصلی در تزریق انگیزه به کودکان به منظور شهامت برداشتن اولین گام های اساسی در کارهایشان است. معلم ها در سال های اول دبستان به ما می گویند که بچه ها چندان گوش نمی دهند. شاید دلیل این امر آن باشد که اطلاعات تلویزیونی، آنها را بمباران می کند. بچه ها را تشویق و ترغیب کنید تا همیشه با انگیزه باشند.
 
 

با چه روش هایی می توان انگیزه را در کودکان تقویت کرد؟

روش ها و اصولی برای ایجاد انگیزه وجود دارد که می توان از اولین و جزئی ترین گام ها آن را بنا کرد. بچه ها را تشویق و ترغیب کنید تا همیشه با انگیزه باشند. انگیزه عاملی است که به فرد نیرو و توانایی می دهد. به عبارت دیگر، همه ی رفتارهای ارادی بشر به دلیل خاصی پدید می آید که می توان آن را انگیزه خواند. روش­ها و اصولی برای ایجاد انگیزه وجود دارد که می توان از اولین و جزئی ترین گام­ها آن را بنا کرد. شما به عنوان والدین باید بچه ها را تشویق و ترغیب کنید تا همیشه با انگیزه باشند.

 

فکر کردن، تقویت حافظه و تفکر

یک ضرب المثل قدیمی چینی می گوید: «طولانی ترین سفرها با یک قدم شروع می شود.» اولین گام در هر کاری سخت ترین مرحله است. ما باید بچه ها را عادت دهیم که این گامهای مهم اولیه را بردارند. آنها باید اولین گام را بشناسند. یک روش این است که با آنها دربارۀ اولین گام های خودتان صحبت کنید: اولین روز و اولین کار. اولین روز مدرسه رفتن خود و یا اولین بارِ هر کاری را که به خاطر می آورید، برای فرزندانتان تعریف کنید. لازم نیست که بار اول کاری را که تعریف می کنید حتماً در آن کار موفق شده باشید. حتی شاید بهتر باشد که موردی را بگویید که در آن موفق نشده اید. موضوع مهم این است که شما بارها و بارها آن را تکرار کرده اید. از بچه ها بخواهید دربارۀ اولین بار هر کاری که به یاد می آورند برایتان صحبت کنند. اولین روز مدرسه، اولین نمره ای که در دیکته گرفتند، اولین باری که خواستند سوار دوچرخه بشوند یا شنا کنند. اولین گام ها مشکل هستند. اگرچه گاهی وقتها می گوییم «این طور هم نیست»، اما در واقع اولین گام ها سختند. هدف ما در انگیزه دادن به بچه ها این است که به آنها کمک کنیم خوش بین باشند و شهامت برداشتن اولین گامها را در زندگی پیدا کنند. این درسی است که باید به آنها بیاموزیم و یک روش برای آموزش آن در میان گذاشتن تجربیاتمان است. بچه ها قبل از آنکه کاری را انجام دهند دوست دارند همیشه دو سؤال را بپرسند: چه مدت طول می کشد؟ چه کاری را قرار بود دوباره انجام بدهم؟ با روش های زیر می توانید به این سؤالات پاسخ دهید.

 

برایم وقت تعیین کن: سنین چهار تا شش سال

این فعالیت به فرزندتان کمک می کند تا فرق بین چند ثانیه و چند دقیقه را بهتر بفهمد. برای این کار احتیاج به یک ساعت مچی یا دیواری با عقربۀ ثانیه شمار دارید. از کودکتان بخواهید به مدت پنج دقیقه به عقربۀ ثانیه شمار نگاه کند. همراه با هم ثانیه ها را بشمارید. ببینید فرزندتان در پنج ثانیه چند بار می تواند کف بزند. حال از فرزندتان بخواهید به مدت یک دقیقه به ساعت نگاه کند. بعد دوباره زمان بگیرید و ببینید هر دو در یک دقیقه تا چه عددی می توانید بشمارید. همراه با هم برای پنج دقیقه کتاب بخوانید. برای خودتان زمان بگیرید. پنج ثانیه نفس خود را حبس کنید. از کودکتان بخواهید برای شما زمان بگیرد و بعد جایتان را عوض کنید. هر دو با صدای بلند حروف الفبا را بگویید و زمان بگیرید. در حالی که با همدیگر در گوشۀ خیابان ایستاده اید، مدت زمان چراغ راهنمایی را اندازه بگیرید. مدت زمان دو پیام بازرگانی تلویزیون را اندازه بگیرید. هر کدام چقدر طول می کشد؟ همان طور که می بینید، با روشهای مختلفی می توان به بچه ها کمک کرد تا زمان را درک کنند. حتی ما بزرگسالان نیز اغلب مشکل می فهمیم که سی ثانیه چقدر طول می کشد. درک بهتر زمان به ما کمک می کند پیش بینی کنیم چه مقدار کار می توانیم در یک روز انجام دهیم.

 

به من بگو: سنین چهار تا نُه سال

معلم ها در سال های اول دبستان به ما می گویند که بچه ها چندان گوش نمی دهند. شاید دلیل این امر آن باشد که اطلاعات تلویزیونی، آنها را بمباران می کند. در اینجا فعالیتی آورده ایم که به ما کمک می کند رسانه ها و محیط­های پر سروصدا را پشت سر بگذاریم. برای این کار تنها چیزی که لازم داریم گوشهای شنواست.

یک کار واقعی را که فرزندتان می تواند انجام دهد در نظر بگیرید. این کار می تواند چیدن میز، بیرون بردن زباله ها، آوردن روزنامه ها یا آویختن لباس­ها باشد. برای انجام این کار سه یا چهار دستورالعمل را در نظر بگیرید. از فرزندتان بخواهید به دقت به دستورالعمل­هایی که می گویید گوش کند؛ مثلاً: «چهار عدد چنگال و چهار عدد قاشق بیاور و در چهار طرف میز بچین. قاشق­ها را در طرف راست و چنگال­ها را در طرف چپ بگذار.»

حال بگذارید کودکتان به شما دستورهایی بدهد. این موارد می تواند ساده یا پیچیده باشد و بستگی به شما و فرزندتان دارد. بدین ترتیب شما جزئیات این فعالیت را متناسب با فرزندتان تعیین می کنید.

با استفاده از کاغذ و مداد این فعالیت را می توانید به تمرین «بنویس و انجام بده» تبدیل کنید. به جای گفتن دستورالعملها آنها را بنویسید. از فرزندتان بخواهید دستورالعملهایی را بنویسد تا شما انجام دهید.

چیزی را پنهان کنید و دربارۀ نحوۀ پیدا کردن آن دستور بدهید. مثلاً: «دو قدم جلو برو، به سمت راست بپیچ، سه قدم به عقب برگرد.» می­ توانید جایتان را عوض کنید و از فرزندتان بخواهید چیزی را پنهان کند تا شما پیدا کنید.

یک روش جالب این است که گنجینه ای در بیرون از خانه پیدا کنید. لیست کوتاهی از اشیا مانند یک سنگ کوچک، یک شاخۀ درخت و یک برگ سبز یا قرمز تهیه کنید. به فرزندتان پاکتی بدهید تا این مجموعه را در آن بگذارد. این فعالیت را می توانید تبدیل به یک بازی کنید و مدت زمانی را که هر یک برای جمع آوری اشیا لازم دارید اندازه بگیرید. این کار را در هنگام خرید نیز انجام دهید. در فروشگاه، فرزندتان می تواند به شما در پیدا کردن اقلامی که لازم دارید کمک کند.

 

 

 

 

منبع : کلیدهای پرورش مهارت های اساسی زندگی در کودکان و نوجوانان، اکرم قیطاسی.

 

بازدید 74 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز399
دیروز739
ماه15684
مجموع1706129

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا