چگونه دعوای بچه ها را متوقف کنيم؟

بچه‌ها با هم دعوا مي‌کنند. به همين سادگي. اين رفتار کاملاً عادي است. بچه‌ها به دلايل مختلفي با هم دعوا مي‌کنند؛ والدين معمولاً نمي‌دانند چه زمان بايد اجازه بدهند دعواي آنها روند عادي خودش را طي کند و چه زمان بايد دخالت کرده و وارد عمل شوند.


بچه‌ها ممکن است به احمقانه‌‌ترين دلايلي که واقعاً غيرمنطقي به نظر مي‌رسند با هم دعوا کنند—دلايلي که ممکن است حتي براي والدين خنده‌دار باشد—اما به نظر بچه‌ها دلايل خوبي براي دوست شدن يا دعوا کردن با همديگر است.


خواهر و برادرها ممکن است به خاطر ظاهري‌ترين مسائل با هم دعوا کنند: مثل اينکه کجا بنشينند، کي به کي دست مي‌زنه، پدر کداميک را بيشتر دوست داره… به نظرتان آشنا مي‌رسد؟ بله چون دعواي بچه‌ها رفتاري است که بخضي از بزرگ شدن آنهاست. اما کارهايي هست که والدين مي‌توانند براي به حداقل رساندن دعواي بچه‌ها انجام دهند.


1. دعواي بچه‌ها را ناديده بگيريد. البته اين توصيه بايد با اين احتياط همراه باشد که در دعواي آنها با هيچ آسيبي (جسمي، احساسي يا فکري) همراه نباشد. در اين موارد حتماً بايد مداخله کنيد. اما بيشتر دعواهاي بچه‌ها فقط کل‌کل و مشاجره عادي است و مداخله والدين فقط حل کردن مشکل توسط خود بچه‌ها و آشتي کردنشان را کندتر مي‌کند. خيلي وقت‌ها دعوا کردن راهي براي بچه‌ها براي جلب توجه است و براي بعضي از آنها، توجه منفي از توجه نکردن بهتر است. اگر والدين دعواي آنها را ناديده بگيرند و اجازه ندهند آن به مرکز خانه تبديل شود، آنها ديگر دليلي براي دعوا کردن نخواهند داشت. مادري بود که يکي از اتاق‌هاي خانه را اتاق دعوا ناميده بود و هروقت بچه‌ها مي‌خواستند دعوا کنند او از آنها مي‌خواست که به آن اتاق بروند و تازمانيکه مشکلشان را حل نکرده‌اند از اتاق بيرون نيايند. تنها دليلش هم اين بود که دوست نداشت سروصدا و مشاجره بشنود.

 

2. در برخورد با رفتارها و دعواي بچه‌ها، حفظ برابري دو طرف ضروري است. يکي از دام‌هايي که ممکن است والدين در آن گرفتار شوند اين است که تلاش کنند بفهمند چه کسي دعوا را شروع کرده است، و کي چه گفته است و بعد چه چيز باعث بدتر شدن دعوا شده است. جانب‌گيري کردن يا تعيين مجازات‌هاي متفاوت زمينه را براي برچسب قرباني و قلدر زدن فراهم مي‌کند. در اکثر موارد، مجازات بچه‌ها بايد يکسان باشد: بدون هيچ استثنا. هدف بايد اين باشد که ميل به برد و باخت را در دعواهاي بچه‌ها از بين ببريد.

 

3. به بچه‌ها راه‌هايي آموزش دهيد که با آرامش و همکاري براي مشکلاتشان راه‌حل پيدا کنند. حتي بچه‌هاي خيلي کوچک مسائل ابتدايي عدالت و جنگ نکردن را درک مي‌کنند. درمورد دعوا کردن و راه‌هاي ديگر براي حل مشکلات با فرزندانتان صحبت کنيد. هميشه قوانيني براي کارهايي که براي حل مشکلاتشان مي‌توانند بکنند و نمي‌توانند بکنند تعيين کنيد )مثلاً داد کشيدن، گريه کردن، زد و خورد). از آنها بخواهيد ايده‌هاي خود را مطرح کنند و بعد امتحانشان کنند. ممکن است از راهکارهايي که پيشنهاد مي‌کنند متعجب شويد ولي آنها خودشان خوب مي‌دانند که چه چيزي برايشان موثرتر است. بچه‌هاي يک خانواده هميشه سر اينکه شب چه فيلمي تماشا کنند دعوا داشتند. والدين گفتند که دخالتي در اين قضيه نمي‌کنند اما هر فيلمي که هر دو بچه‌ها تمايلي به ديدن آن نداشتند را در ليست "نديدني‌ها” قرار مي‌دادند. اگر بچه‌ها همه فيلم‌هايي که پيشنهاد مي‌شد را رد مي‌کردند، آنوقت آن شب بدون ديدن فيلم بايد مي‌خوابيدند. بعد از اينکه اين اتفاق يکبار افتاد، خواهر و برادر تمايل بيشتري براي توافق کردن سر يک فيلم پيدا کردند.

 

4. وقتي بچه‌ها با هم کنار مي‌آيند، آنها را تشويق کنيد. تحسين و تمجيد کمک بسيار زيادي به ايجاد رفتارهاي مثبت در بچه‌ها دارد. رمز کار اين است که دعواي آنها را ناديده گرفته و وقتي درست رفتار مي‌کنند به آنها توجه کنيد. بچه‌ها خيلي زود متوجه اين موضوع مي‌شوند.

5. الگوي خوبي باشيد. وقتي خودتان مدام با هم دعوا کنيد، نمي‌توانيد انتظار داشته باشيد که بچه‌هايتان اصلاً با هم دعوا نکرده و خوشرفتاري کنند. والدين بايد الگوي بچه‌ها در طريقه برخورد و رفتار با هم باشند.

 

6. در زمان‌هاي فشار هم آرامش خود را حفظ کنيد. بچه‌ها با دقت مي‌بينند که والدينشان چطور در زمان عصبانيت، مخالفت با چيزي يا بررسي مشکلات رفتار مي‌کنند. در زمان‌هايي که تحت فشار هستيد هم خوددار باشيد و خونسرديتان را حفظ کنيد تا الگوي خوبي براي فرزندانتان باشيد. اگر بچه‌ها اينقدري بزرگ هستند که درک کنند، مي‌توانيد با آنها درمورد احساسي که در زمان عصبانيت در بعضي موقعيت‌ها دارند با آنها حرف بزنيد. از بچه‌ها بخواهيد که نمايشي بازي کنند که مثلاً عصباني هستند و از آنها بخواهيد ببينند به جز دعوا کردن و داد کشيدن چه رفتارهاي ديگري مي‌توانند از خود نشان دهند.

 

7. بچه‌ها به دلايل مختلفي با هم دعوا مي‌کنند و واکنش والدين به آنها در زمانيکه بايد مداخله کنند به شکل دادن وضعيت دعوا کردن آنها در آينده کمک مي‌کند. اگر والدين داد بزنند، دست‌پاچه شوند يا عصباني شوند و از الفاظ زشت استفاده کنند، نتيجه اين خواهد شد که آن رفتار آزاردهنده در دعواهاي بچه‌ها دوباره تکرار خواهد شد.

 

8. سعي کنيد موقعيت‌هاي دعوا کردن را از بين برده يا به حداقل برسانيد. همه دلايل دعوا کردن بچه‌ها را پيدا کنيد و تلاش کنيد آن دلايل را از ميان برداريد. اگر هر شب سر اينکه چه کسي روي چه صندلي بنشيند دعوا مي‌کنند، سعي کنيد براي آنها سر ميز جا مشخص کنيد و بعد اگر لازم بود به صورت چرخشي جايشان را عوض کنيد. آيا سر رنگ‌ چيزهاي مختلف دعوا مي‌کنند؟ براي آنها رنگ ها‌ي مشابه بخريد. اگر سر اندازه تکه پيتزا يا دسري که به آنها داده‌ايد اين دعوا دارند، قانون بگذاريد که کسي که به تکه کردن غذا کمک مي‌کند مي‌تواند خودش تکه موردعلاقه خودش را انتخاب کند. بايد بدانيد که چه زمان فرزندانتان در بدترين حالت خود هستند، مثلاً کي خسته يا گرسنه هستند يا روز بدي را پشت سر گذاشته‌اند، و تا جايي که ممکن است موقعيت دعواي آنها را از بين ببريد. بچه‌ها بايد بدانند که آنها را به يک اندازه دوست داريد و صرفنظر از رفتارشان، به يک اندازه خاص هستند. گاهي‌اوقات يک آغوش و يک بوسه تنها چيزي است که فرزندتان به آن نياز دارد.

 

منبع: مردمان

 

بازدید 666 بار
برچسب‌ها

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز0
دیروز0
ماه0
مجموع2009489

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا