آثار نیت خالص

به چند نمونه از آثار و تبعات دنیوی و اخروی نیت صادقه توجه کنید:

1- رحمت خداوند

قال رسول الله صلی اللَّه علیه و آله: انَّ اللَّهَ تَعالی لا ینْظُرُ الی اجْسامِکمْ وَلا الی احْسابِکمْ وَ لا الی امْوالِکمْ وَ لکنْ ینْظُرُ الی قُلُوبِکمْ، فَمَنْ کانَ لَهُ قَلْبٌ صالِحٌ تَحَنَّنَ اللَّهُ عَلَیهِ.[1]

خداوند متعال به جسم ها و گوهره و اموال شما نمی نگرد، او به قلوب شما نظر دارد. آن که قلبش صالح باشد، خداوند رحمت و برکت و رقّت قلب بر او عطا می کند.

 

2- اصلاح امور

قال علی علیه السلام: وَ لَوْ انَّ النَّاسَ حینَ تَنْزِلُ بِهِمُ النِّقَمُ وَ تَزُولُ عَنْهُمُ النِّعَمُ فَزِعُوا الی رَبِّهِمْ بِصِدْقٍ مِنْ نِیاتِهِمْ وَ وَلَهٍ مِنْ قُلُوبِهِمْ لَرَدَّ عَلَیهِمْ کلَّ شارِدٍ وَ اصْلَحَ لَهُمْ کلَّ فاسِدٍ.[2]

اگر مردم آنگاه که بلاها نازل می شود و نعمت ها سلب می گردد، با صدق نیت و قلب پر محبت به خداوند در پیشگاه او حاضر شوند و تضرع کنند، خداوند آنچه از دستشان رفته به آنها باز خواهد گرداند و هر مفسده ای را برایشان اصلاح خواهد کرد.

 

3- سلامت قلب

قال الصادق علیه السلام: صاحِبُ النِّیةِ الصَّادِقَةِ صاحِبُ الْقَلْبِ السَّلیمِ لِانَّ سَلامَةَ الْقَلْبِ مِنْ هَواجِسِ الْمَحْذُوراتِ بِتَلْخیصِ النِّیةِ للَّهِ فی الْامُورِ کلِّها.[3]

آنکه نیتش صادق باشد، قلبش سالم است، چرا که سلامت قلب از خطور آنچه پرهیز از آن لازم است، با اخلاص نیت الهی در همه امور محقق می شود.

 

4- عصمت

نیت خالص از سرمایه گران کمال نفس ناشی شده است و نفس کامل که معبود خویش را یافته است، هرگز غیررضای پروردگارش را انجام نمی دهد و در مسیر عصمت قرار می گیرد.

قال الباقر علیه السلام: اذا عَلِمَ اللَّهُ حُسْنَ نِیةٍ مِنْ احَدٍ اکتَنَفَهُ بِالْعِصْمَةِ.[4]

وقتی خداوند صدق نیت کسی را بداند او را به عصمت می پوشاند.

 

5- روزی

قال علی علیه السلام: مَنْ حَسُنَتْ نِیتُهُ زادَ اللَّهُ فِی رِزْقِهِ.[5]

کسی که نیتش نیک باشد، خداوند به روزی وی می افزاید.

 

6- و در قیامت...

حشر و نشر در قیامت بر اساس نیت آدمی است، هر آنکه نیتش سالم تر است، عمل وی از درخشش بیشتری برخوردار بوده و نوری برای ظلمت های رستاخیزش می باشد.

قال رسول الله صلی اللَّه علیه و آله: یبْعَثُ النَّاسُ عَلی نِیاتِهِمْ.[6]

انسان ها با نیتهایشان مبعوث می شوند.

و قال الصادق علیه السلام: انَّ اللَّهَ یحْشُرُ النَّاسَ عَلی نِیاتِهِمْ یوْمَ القِیمَةِ.[7]

خداوند مردم را در قیامت به سبب نیتهایشان محشور می گرداند.

قوّت و قدرت نیت در میزان پاداش دنیوی و اخروی مؤثر است، و هر چه نیت از پایگاه محکم تری در نفس برخوردار باشد، پاداش آن بهتر و بیشتر است.

قال علی علیه السلام: عَلی قَدْرِ النِّیةِ تَکونُ مِنَ اللَّهِ الْعَطِیةِ.[8]

عطایای الهی به میزان و توان نیت ها است.

 

نیت در مباحات

نیت صحیح می تواند مباحات را که فی نفسه اثر تکلیفی ندارند دارای ثواب و بهره دنیوی و اخروی نماید. در طول شبانه روز صدها عمل مباح صورت می گیرد، بسیاری از مصادیق رفع حوائج و نیازهای شخصی و اجتماعی و خانواده و.. . امور مباحی هستند که نه ثواب و نه عذاب بر آنها تعلق نمی گیرد، امّا اگر این امور رنگ معنوی به خود گیرند، در جهت نیتی الهی صورت پذیرفته و مستوجب پاداش هستند.

به عنوان مثال اگر انسان هنگام خواب به این نیت بخوابد که توان انجام فعّالیت های مثبت و اعمال نیک فردا را بیابد، یا غذایش را به این جهت بخورد که جسمی استوار برای انجام وظایفش داشته باشد، و.. . این گونه اعمال آدمی از دایره مباحات خارج شده و جزء مستحبات می شوند. به روایاتی در این زمینه توجه کنید.

حضرت رسالت صلی اللَّه علیه و آله در سفارش خود به ابوذر می فرماید:

یا اباذَرْ لَیکنْ لَک فی کلِّ شَی ءٍ نِیةٌ حَتّی فِی النَّومِ وَ الْاکلِ.[9]

ای ابوذر می بایست تو در هر چیزی حتی خواب و خوراک نیت صحیحی داشته باشی.

 

حضرت امیر علیه السلام نیز به مالک اشتر می فرماید:

وَ امْضِ لِکلِّ یوْمٍ عَمَلَهُ فَانَّ لِکلِّ یوْمٍ ما فیهِ، وَ اجْعَلْ لِنَفْسِک فیما بَینَک وَ بَینَ اللَّهِ افْضَلَ تِلْک الْمَواقیتِ وَ اجْزَلَ تِلْک الْاقْسامِ، وَ انْ کانَتْ کلُّها للَّهِ اذا صَلُحتْ فیها النِّیةُ و سَلِمَتْ مِنْها الرَّعِیةُ.[10]

کار هر روز را در همان روز انجام ده، زیرا هر روز کاری مخصوص به خود دارد، باید بهترین اوقات و بهترین ساعات خود را برای خلوت با خداوند قرار دهی، هر چند اگر نیت خالص داشته باشی و امور رعایا روبه راه شود همه کارهایت عبادت و برای خداوند است.

 

امام صادق علیه السلام نیت در تمام اعمال را نشانه عدم غفلت آدمی می داند.

لابُدَّ لِلْعَبْدِ مِنْ خالِصِ النِّیةِ فی کلِّ حَرَکةٍ وَ سُکونٍ لِانَّهُ اذا لَمْ یکنْ هذَا الْمَعْنی یکونُ غافِلًا.[11]

بنده باید در هر حرکت و سکونی نیتی خالص داشته باشد، در غیر این صورت غافل شمرده می شود.

 

در پایان این مقوله به روایاتی در تفسیر آیه آغاز بحث توجه کنید.

امام کاظم علیه السلام می فرماید: پیامبر خدا صلی اللَّه علیه و آله، حضرت امیر علیه السلام را با عده ای به جهاد فرستاد و مسلمین را به حرکت با وی خواند، یکی از انصار به دیگری گفت: با ما در این جهاد شرکت کن شاید کنیزی یا چهارپایی یا چیزی دیگر به ما هم برسد، این صحبت به پیامبر خدا رسید و آن حضرت فرمود:

انَّما الْاعْمالُ بِالنَّیاتِ وَ لِکلٍّ امْرِءٍ مانَوی، فَمنْ غَزا ابْتِغاءَ ما عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ وَقَعَ اجْرُهُ عَلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَنْ غَزا یریدُ عَرَضَ الدُّنْیا اوْنَوی عِقالًا لَمْ یکنْ لَهُ الّا مانَوی.[12]

اعمال به نیت ها بستگی دارد، و هر کس با نیت خود است، پس آن کس برای مثوبتی که نزد خداوند متعال است به جهاد رود، اجر او با خداست، و آن که برای رسیدن به نعمت دنیا به جهاد برود، و یا قصد رسیدن به مال دنیا(عقال در خصوص دیه و یا شتر نیز بکار می رود) داشته باشد تنها آنچه نیت کرده برای اوست.

 

همان حضرت در جای دیگر می فرمایند:

یا ایهَا النَّاسُ انَّما الْاعْمالُ بِالنِّیاتِ وَ انَّما لِکلِّ امْرِءٍ ما نَوی، فَمَنْ کانَ هِجْرَتُهُ الَی اللَّهِ وَ رَسُولِهِ فَهِجْرَتُهُ الَی اللَّهِ وَ رَسُولِهِ، وَ مَنْ کانَ هِجْرَتُهُ الی دُنْیا یصیبُها اوْ امْرَئَةٍ یتَزَوَّجُها فَهِجْرَتُهُ الی ما هاجَرَ الَیهِ.[13]

ای مردم اعمال به نیتها وابسته اند و هر کس با نیت خود همراه است، پس آنکه بسوی خدا و رسولش مهاجرت کند هجرت او بسوی خدا و رسولش می باشد، و آنکه برای امر دنیوی یا ازدواجی حرکت کند هجرتش بسوی همان خواهد بود.

در این رابطه شهادت «حنظله» غسیل الملائکه که شب زفاف سودای جهاد در سر دارد و صبح همان روز به سپاه پیامبر در غزوه احد می پیوندد، و به لقاء حق شتافته و حضرت در وصف او می فرماید: ملائک بین آسمان و زمین غسلش می دادند.

واز سوی دیگر کشته شدن «قتیل الحمار» که برای بردن الاغ یکی از کفار به جنگ او می رود و خود جان می سپارد و به کشته الاغ مشهور می شود و یا صحابی معروفی که عاشق زنی به نام «ام قیس» شده و به سودای او هجرت سختی را متحمّل گردیده و اصحاب او را «مهاجرام قیس» می خواندند، همه ازعبرت های تلخ و شیرین تاریخ هستند.

 

 

پی نوشت ها

[1] كنزالعمال، 7258.

[2] نهج‏البلاغه، خطبه 177 به ترتيب فيض‏الاسلام و 178 به ترتيب صبحى‏صالح.

[3] بحارالأنوار، ج 70، ص 210.

[4] همان، ج 78، ص 188.

[5] غررالحكم.

[6] كنزالعمال، 7242.

[7] بحارالأنوار، ج 76، ص 209.

[8] غررالحكم.

[9] بحارالأنوار، ج 77، ص 82.

[10] نهج‏البلاغه، نامه 53.

[11] بحارالأنوار، ج 70، ص 210.

[12] بحارالأنوار، ج 76، ص 212.

[13] كنزالعمال، 8263.

 

 

 

 

منبع: سایت حوزه

 

بازدید 41 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز0
دیروز0
ماه0
مجموع2009489

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا