امیرالمؤمنین علیه السلام و امام زمان سلام الله علیه، درب های رحمت الهی

در باب شباهت های حضرت امیر المؤمنین علیه السلام، با حضرت بقیة الله رحمه الله سخن بسیار است. چرا که معصومین علیهم السلام همگی نور واحدی هستند. به این معنا که علم و عصمت و صفات روحی شان به قدری شبیه یکدیگر است که اگر هر یک از ایشان را بشناسیم، همه را شناخته ایم. زیارت جامعه کبیره گنجینه ای لبریز از صفات مشترک معصومین علیهم السلام است که شرح آن مثنوی هفتاد من کاغذ خواهد شد، اما در این مجال به بیان ذره ای از این فضایل مشترک می پردازیم.

 

در زیارت شریف جامعه می خوانیم: «انتم السیبل الاعظم و الصراط الأقوم... و الباب المتبلی به الناس من اتاکم نجی و من لم یأتکم هلک؛ شمایید شاهراه و راه راست و آن، شمایید آن درگاهی که مردم به آن آزمایش می شوند؛ هر کس نزد شما آمد نجات یافت، و هر کس نزد شما نیامد، هلاک شد».

 

در دعای شریف ندبه نیز می خوانیم: «این باب الله الذی منه یؤتی؛ کجاست آن درگاهی که هر کس بخواهد به سمت خدا گام بردارد) فقط از این درگاه می تواند وارد شود». اکنون جای این سؤال است که جواز ورود به این درگاه و آستان که تنها راه رستگاری و نجات معرفی شده است را چگونه می توانیم به دست آوریم. برای پاسخ به این پرسش به بیان دو مقدمه که در دعای ندبه نیز آمده، می پردازیم.

 

مقدمه اول: خداوندا تو مزد (رسالت) حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم را دوستی و مودت اهل بیت علیهم السلام قرار دادی و در قرآن فرمودی: «بگو من از شما برای رسالت مزد نخواهم جز دوستی و محبت خاندانم».

مقدمه دوم: باز در قرآن فرمودی: «آن چه که از شما (مردم) به عنوان مزد خواستم آن هم به سود شما است».

در این مقدمه آن سودی که از پرداخت اجر رسالت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم، نصیب مردم می شود این گونه بیان شده: «مَا أَسْأَلُکمْ عَلَیهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَن شَاءَ أَن یتَّخِذَ إِلَی رَبِّهِ سَبِیلًا؛ من از شما اجر و مزدی نمی خواهم مگر از کسی که بخواهد راهی به سوی خدا بیابد».

 

نتیجه این که محبت به اهل بیت و نزدیکان پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم خصوصاً امام عصر رحمه الله سود بزرگی از لحاظ معنوی نصیب انسان می کند و باعث هدایت انسان به سوی حقیقت جهان هستی یعنی پروردگار می گردد، امّا راه ایجاد و تقویت محبت چیست؟

 

راه ازدیاد محبت، یادآوری نعمت ها است، چنان که خداوند به یکی از پیامبران فرمود: مرا دوست داشته باش و مرا نزد مردم محبوب ساز. عرض کرد: من تو را دوست دارم، اما چه کار کنم که مردم تو را دوست بدارند. فرمود: نعمت های مرا نزد آنان به یادشان بیاور که در این صورت مرا دوست می دارند. لذا وقتی ما نعمت هایی را که به واسطه معصومین علیهم السلام به ما رسیده متذکر شویم، سبب محبت به ایشان و نیز ورود به این درگاه الهی می شود.

 

اکنون این سؤال به وجود می آید که چه نعمتی به واسطه ایشان به ما رسیده است؟ برای پاسخ به این سؤال به سه مقدمه توجه فرمایید:

مقدمه اول: بدون تردید از کوچک ترین خوبی ها که نزد ماست تا نعمت های عظیمی که نزد خود می یابیم، همگی از جانب خداوند متعال به ما رسیده است، همچنین است هر بلایی که از ما دفع شده است.

مقدمه دوم: خداوند متعال این نعمت ها را با واسطه به ما عنایت فرموده است، چنان که امام صادق علیه السلام فرمودند: «ابی الله ان یجری الامور الاّ بالأسباب و جعل لکل شئ سبباً؛ خداوند کارها را جز از راه سبب ها انجام نمی دهد».

مقدمه سوم: در دعای ندبه می خوانیم: «این السبب المتصل بین الارض و السماء؛ کجاست آقایی که سبب اتصال دهنده بین مخلوق و خالق است»، یعنی امام عصر رحمه الله واسطه فیض و نعمت ها هستند.

 

با این مقدمات، حضرت بقیة الله الاعظم رحمه الله واسطه رساندن این نعمت ها به انسان ها ست و هر نعمت به ظاهر کوچک که به چشم ما نمی آید تا نعمت های بزرگ همه و همه به واسطه این سبب الهی به ما می رسد، البته ناگفته پیداست که ایشان تنها سبب و وسیله هستند و نعمت دهنده حقیقی خدای متعال است.

 

به امید آن که خداوند ما را از کوبندگان این درگاه الهی قرار دهد.

 
 
 
 
منبع: مجله امان
 
بازدید 771 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

مطالب تصادفی

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز0
دیروز0
ماه0
مجموع2009489

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا