گريستن و گريانيدن و … بر فراق امام زمان (وظایف شیعه در عصر غیبت)

گريستن و گريانيدن و تباکی برای امام زمان از وظایف هر شیعه و دوست دار آن حضرت است .
این کار به جهت مصيبت ‏ها و محنت‏ ها و اندوه ‏هايي که بر آن حضرت رسيده است.

بر اين سخن روايات متعددي به طور عموم و خصوص دلالت دارد که در اين باب آمده، از جمله:

۱ – در مجلّد دهم بحار و غير آن از حضرت رضاعليه السلام آمده که فرمود: هر آن کس که مصيبت ما را متذکّر شود، پس به خاطر آنچه بر ما وارد شده است بگريد و بگرياند، روز قيامت با ما، در درجه‏ ما خواهد بود و هر آن‏که مصيبتمان برايش يادآوري شود، پس بگريد و بگرياند، روزي که چشم‏ها اشکبار خواهند بود ديدگانش گريان نشود.

۲ – در همان کتاب از امام صادق‏ عليه السلام آمده که فرمود: هر کس ما را ياد کند يا نزد او ياد شويم، پس از چشمش همچون بال پشه‏ اي اشک بيرون آيد، خداوند گناهانش را مي ‏آمرزد هرچند که همچون کف دريا باشد. [۱]

۳ – در حديث مِسمع آمده آن حضرت‏ صادق عليه السلام فرمود: هيچ چشمي بر ما نگريد، مگر اين‏که به ديدن کوثر متنعم گردد و هرکس ما را دوست مي‏دارد، از آن خواهد نوشيد…. [۲]
نيز در حديث مسمع آمده که امام صادق‏ عليه السلام فرمود: پس هرکس از روي مهر نسبت به ما و به خاطر آنچه [از مصايب] بر ما رسيده بگريد، جز اين نيست که خداوند بر او رحمت آرد، پيش از آن‏که اشک از چشمش بيرون بيايد و چون اشک‏ هايش بر گونه ‏اش جاري شود، اگر قطره‏اي از اشک‏ هايش در جهنم بيفتد، آتش آن را خاموش خواهد ساخت، به طوري که حرارتي براي آن نماند. [۳]

۴ – در بحار از حضرت امام صادق‏ عليه السلام آمده که فرمود: هر کس ديده‏ اش در راه ما گريان شود، به خاطر خوني که از ما به ناحق ريخته شده، يا حقّي که از ما سلب گرديده، يا حرمتي که از ما هتک شده، يا به خاطر يکي از شيعيانمان، خداوند تعالي به خاطر آن اشک، سال‏ها جايگاهش را در بهشت قرار خواهد داد. [۴]

۵ – در بحار به نقل از امالي شيخ طوسي از مولايمان حضرت امام حسين بن علي‏ عليهما السلام آورده که فرمود: هيچ بنده‏اي نيست که چشمانش قطره‏ اي اشک بر ما بريزد، يا اين‏که ديدگانش به خاطر ما اشک‏ آلود گردد، مگر اين‏که خداي تعالي به سبب آن، سال‏ها او را در بهشت جاي دهد. [۵]

۶ – در کامل الزيارات و بحار از حضرت علي بن الحسين زين العابدين‏ عليه السلام روايت شده که فرمود: هر آن مؤمني که چشم‏هايش به خاطر کشته شدن حسين بن علي‏ عليهما السلام قطره اشکي بريزند، تا اين‏که بر گونه ‏اش جاري شود، خداوند به سبب آن در بهشت منزل‏ هايي به او خواهد داد، که قرن ‏ها در آن‏ها سکونت نمايد. و هر آن مؤمني که به خاطر اذيتي که از دشمنانمان در دنيا به ما رسيده، ديدگانش اشک ‏آلود گردد تا اين‏که بر گونه ‏اش جاري شود، خداوند به سبب آن در بهشت جايگاه شايسته‏ اي برايش قرار خواهد داد. و هر آن مؤمن که در راه ما اذيّتي به او رسد و از تلخي اذيّتي که در راه ما به او رسيده، چشمانش گريان شود تا آن‏که بر گونه‏ اش جاري گردد، خداوند آزردگي را از چهره‏ اش دور خواهد ساخت و روز قيامت او را از خشم خويش و آتش دوزخ در امان خواهد داشت. [۶]

۷ – در بحار از امام صادق‏ عليه السلام آمده که به فضيل بن يسار فرمود: اي فضيل! هر کس ما را ياد کند يا نزد او ياد شويم، پس به مقدار بال مگسي از چشمش اشک بيرون آيد، خداوند گناهانش را مي‏آمرزد، اگرچه بيش از کف دريا باشد. [۷]

۸ – در حديث ديگري از حضرت صادق ‏عليه السلام روايت است که فرمود: هر کس که ما نزد او ياد شويم، پس ديدگانش گريان شود، خداوند صورتش را بر آتش حرام خواهد ساخت. [۸]

۹ – سيد بن طاووس‏ رحمه الله در کتاب «اللهوف» گويد: از آل رسول خدا عليهم السلام روايت شده که فرمودند: هر کس در [مصايب] ما گريه کند و صد نفر را گريان سازد، بهشت براي او است و هر کس گريه کند و پنجاه تن را بگرياند، بهشت براي او خواهد بود و هر کس گريه کند و سي تن را بگرياند، بهشت براي او خواهد بود و هر کس گريه کند و بيست تن را بگرياند، بهشت براي او است و هر کس گريه کند و ده نفر را به گريه درآورد، بهشت براي او خواهد بود و هر کس بگريد و يک تن را بگرياند، بهشت براي او است و هر کس خود را شبيه به گريه کنندگان سازد، بهشت براي او خواهد بود.

۱۰ – در روضه کافي از عبد الحميد وابشي، از حضرت امام باقر عليه السلام روايت آورده که گويد: به آن حضرت ‏عليه السلام عرض کردم: همسايه ‏اي داريم که تمامي حرام‏ها را مرتکب مي‏ شود تا آن‏جا که نماز را هم ترک مي ‏کند، تا چه رسد به غير آن! فرمود: سبحان اللَّه! و از اين بالاتر را خبر ندهم کسي که از اين شخص بدتر است؟! عرضه داشتم: چرا! فرمود: ناصبي (دشمن ما) از او بدتر است، همانا هيچ بنده‏اي نيست که اهل البيت نزد او ياد شوند، پس به خاطر ما رقّت کند، مگر اين‏که فرشتگان پشت او را مسح نمايند و تمامي گناهانش آمرزيده شود، مگر اين‏که گناهي مرتکب شود که او را از ايمان بيرون برد. و شفاعت پذيرفته مي‏ شود، ولي درباره ناصبي پذيرفته نيست و همانا مؤمن براي همسايه‏ اش شفاعت مي‏ کند، در حالي که حسنه‏ اي ندارد، پس مي‏گويد: پروردگارا! اين همسايه ‏ام اذيّت را از من دور مي ‏نمود، آن‏گاه درباره او شفاعت مي ‏کند، پس خداي – تبارک و تعالي – فرمايد: من پروردگار تو هستم و من شايسته ‏ترين کسي هستم که از سوي تو پاداش دهد، سپس خداوند او را به بهشت داخل مي‏ نمايد و حال آن‏که هيچ حسنه‏ اي برايش نيست. و به درستي که کم‏ترين شفاعت کننده از مؤمنين، براي سي نفر شفاعت خواهد کرد، در آن هنگام است که اهل آتش مي ‏گويند: «فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ وَ لا صَدِيقٍ حَمِيمٍ»؛ [۹] (پس ما را نه شفاعت کنندگاني هست و نه دوست صميمي.) [۱۰]

۱۱ – در «کامل الزيارات» و غير آن، در حديث معاوية بن وهب روايت آمده که حضرت امام صادق ‏عليه السلام در سجده خود دعا کرد، تا آن‏جا که گفت: و رحمت آور بر آن ديده‏ هايي که به خاطر ما اشک‏ها فرو ريختند. و رحمت آور بر آن دل‏ هايي که به خاطر ما بي‏ تاب و سوزان شدند. و رحمت آور بر آن فرياد و مويه کشيدني که به خاطر ماست. [۱۱]

 

پی نوشت:

[۱] بحارالانوار، ۲۷۸:۴۴ ح ۳.
[۲] بحارالانوار، ۲۹۰:۴۴.
[۳] بحارالانوار، ۲۹۰:۴۴.
[۴] بحارالانوار، ۴۴ ص ۷:۲۷۹.
[۵] بحارالانوار، ۲۷۹:۴۴ ح ۸.
[۶] کامل الزيارات، ۱۰۰ باب ۳۲۰.
[۷] بحارالانوار، ۲۸۲:۴۴ ح ۱۴.
[۸] بحارالانوار، ۲۸۵:۴۴ ح ۲۲ از کامل الزيارات:۱۰۴ ح ۱۰.
[۹] سوره شعرا، آيه ۱۰۰ و ۱۰۱.
[۱۰] روضه کافي، ۱۰۱ ذيل ح ۷۲.
[۱۱] کامل الزيارات، ۱۱۷.

 

 

منبع: مکیال المکارم ؛ محمد تقی موسوی اصفهانی؛ جلد۲

 

بازدید 617 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

مطالب تصادفی

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز0
دیروز0
ماه0
مجموع2009489

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا