برای علی(علیه السلام) گریه می کنم

بیش از آن که حضرت زهرا (سلام الله علیها) در مصیبت از دست دادن پدرشان گریان باشند، بر مصائب وارد آمده بر امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) گریستند.

این سخن با بررسی دقیق و موشکافانه ی تاریخ تایید می شود. چنانچه بانوی رنج کشیده در آخرین سخنان خطاب به همسر اشکبارشان فرمودند: «به خاطر آنچه پس از من به تو خواهد رسید، گریه می کنم.» (1)

روایت های تاریخی از دوران رحلت رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) نشان می دهد که قاتل حقیقی حضرت فاطمه(سلام الله علیها)، همان ماجراهای پیش آمده پس از غصب خلافت در سقیفه بود. انگار پس از این ماجرا، مردم دو دسته شدند: گروه بسیاری که در شمار پیروان سقیفه جای گرفتند و گروه انگشت شماری که پیرو غدیر بودند و در روزهای نخستین رحلت رسول اعظم(صلی الله علیه وآله)، به زور از آنان بیعت گرفتند.

 

در این مطلب، به گوشه ای از رنج های حضرت زهرا(سلام الله علیها) در دفاع از حقّانیت امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) اشاره می کنیم.

 

دفاع جانانه

حضرت زهرا(سلام الله علیها)، به معنای واقعی از حقّ حضرت علی(علیه السلام) دفاعی «جانانه» کردند؛ چرا که آن بانو، در جریان های پیش آمده پس از سقیفه، جسم و جان خود را سپر بلای حضرت علی(علیه السلام) کردند. ایشان در حالی که فرزند شش ماهه شان سقط شده بود و درد آن را بر دوش می کشیدند، بر صدمات وارد آمده از میخ و سیلی و تازیانه نیز تاب آوردند و در چنین حالتی، وقتی که دیدند دستهای حضرت علی(علیه السلام) را با طناب بسته اند و برای بیعت نامشروع، به سوی مسجد می کشند، دست به کمربند همسر مظلوم خود گرفتند و مانع بردن ایشان شدند. (1)

پیامبر خدا (صلی الله علیه وآله) فرمودند: «هر گاه زهرا را مشاهده می کنم به یاد آن ستم هائی می افتم که بعد از من در حق او خواهد شد. گویا می بینم که ذلّت داخل خانه وی شده است. احترامش را از دست داده است. حقش را غصب نموده اند. از دریافت ارث خود ممنوع شده است. پهلوی او شکسته و جنین او سقط شده و او فریاد می زند:«یا محمّداه!» ولی کسی به دادش نمی رسد، استغاثه می کند ولی کسی به فریادش نخواهد رسید...» (2)

بالاترین دفاع حضرت زهرا(سلام الله علیها) از ولایت، زمانی بود که مشاهده کردند در مسجد، دست حضرت علی(علیه السلام) را بسته اند و عمر بن خطاب و مغیرة بن شعبه، شمشیر به دست بالای سر آن حضرت ایستاده اند و می خواهند از ایشان بیعت بگیرند. در این هنگام حضرت زهرا(سلام الله علیها) با بدن مجروح فریاد زدند: «رها کنید پسر عمویم را! قسم به آن خدایی که محمّد را به حق برانگیخت، اگر از علی دست برندارید، گیسوان خود را پریشان کرده و پیراهن رسول خدا(صلی الله علیه وآله) را بر سر افکنده، به نزد خدای تبارک و تعالی فریاد برمی آورم.»

سپس اضافه کردند:

«یقین بدانید که ناقه (شتر) صالح در نزد خدا از من گرامی تر و بچه ی آن ناقه نیز از فرزندان من قدر و قیمتش زیادتر نبود.» (3)

آنگاه دست حسنین (علیهما السلام) را گرفتند و برای نفرین کردن به سوی قبرستان بقیع روی نمودند. در این هنگام حضرت امیرالمؤمنین (ععلیه السلام) به سلمان فرمودند: «سلمان! فاطمه را دریاب. گویی دو طرف مدینه را می نگرم که به لرزه افتاده. سوگند به خدا! اگر فاطمه(سلام الله علیها) نفرین و ناله سر دهد، دیگر مهلتی برای مردم مدینه باقی نمی ماند و زمین همه ی آنها را در کام مرگبار خود فرو می برد.»

سلمان، سخنان حضرت علی(علیه السلام) را به حضرت زهرا(سلام الله علیها) رساند و حضرت فرمودند: «ای سلمان! آنها قصد جان علی(علیه السلام) را دارند و من در قتل علی نمی توانم صبر کنم.»

سلمان عرض کرد: «امام علی(علیه السلام) مرا فرستاده که به شما بگویم به خانه برگردید و نفرین نکنید.»

در این هنگام حضرت زهرا(سلام الله علیها)، اسطوره ی زنان و مردان تاریخ، جمله ای فرمودند که درسی برای تمام شیعیان است. ایشان فرمودند: «حال (که امامم دستور داده) برمی گردم و صبر می کنم و سخن او را می پذیرم و از او اطاعت می کنم.» (4)

و این زیباترین دفاع حضرت فاطمه(سلام الله علیها) از مولای خویش بود.

 

دفاع با اشک

هنگامی که مصائب حضرت علی(علیه السلام) شروع شد و خلافت ایشان غصب گردید، یکی از شیوه های دفاعی حضرت فاطمه(سلام الله علیها) گریه بر مظلومیت حضرت علی(علیه السلام) شد. آن حضرت بعد از رحلت پیامبر(صلی الله علیه وآله) گریه می کردند و می فرمودند: «کیست یاور برای علی(علیه السلام)، آن یاری کننده ی دینت؟» (5)

این گریه، به نهضتی تبدیل شد که مردم مدینه را متوجّه نارضایتی آن حضرت از وضعیت موجود گردانید.

از امام صادق (علیه السلام) روایت شده است: «بسیار گریه کنندگان پنج نفرند: آدم و یعقوب و یوسف و فاطمه دختر محمّد(صلی الله علیه وآله) و علی بن الحسین(علیهماالسلام).... و فاطمه در فراق پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) آن قدر گریه کرد که اهل مدینه اذیّت شدند و به او گفتند: ما را با گریه بسیار خود اذیت کردی و او به قبرستان های شهدا می رفت و تا مقداری که می خواست گریه می کرد و برمی گشت.» (6)

امّ سلمه (همسر رسول خدا(صلی الله علیه وآله)) روایت می کند:

خدمت حضرت زهرا(سلام الله علیها) رسیدم و پرسیدم: «ای دختر رسول خدا! شب را چگونه صبح کردی؟ حالت چگونه است؟» فرمودند: «صبح کردم در میان حزن شدید و اندوه عظیم؛ در حالی که پیامبر (صلی الله علیه وآله) از دست رفته و وصیّ او مظلوم واقع شده است. سوگند به خدا! حشمت و عظمت آن کسی دریده و نابود شد که برخلاف حکم خدا در قرآن و سنّت و سفارش پیامبر(صلی الله علیه وآله) در تأویل و تفسیر قرآن، حقّ امامت او را غصب کردند و به دیگران سپردند.» (7)

 

دفاع با خطبه خوانی

حضرت زهرای مرضیه(سلام الله علیها)، زمانی که چنین تشخیص دادند که گریستن و فدا کردن جان برای آگاه کردن مردم کافی نیست، به مسجد آمده و خطبه ای بلند خواندند. در ضمن در زمان نوحه خوانی شان در بقیع و پس از بیمار شدن و به بستر افتادن، به عیادت کنندگان و شاگردان خود، سخنان بسیاری گفتند و بدین ترتیب، تا آخرین لحظه، در پای حقّانیت ابرمرد مظلوم تاریخ ایستادند.

خطبه های حضرت زهرا(سلام الله علیها) در دفاع از حضرت علی(علیه السلام) متعددند و ما در این مقاله تنها به این جمله بسنده می کنیم:

«خداوندا! به سوی تو شکایت می کنیم به خاطر اندوه از دست دادن پیامبرت و اینکه ما را از حقمان بازداشتند؛ همان حقّی که در کتاب نازل شده بر پیامبرت برای ما قرار دادی.» (8)

 

 

پی نوشت:

1. بحارالانوار، ج 24، ص 230؛ به نقل از «بدانید من فاطمه هستم»، اثر واحد پژوهش موسسه موعود، تهران، موعود، 1391، ص 333.

2. مجلسی، محمد باقر بن محمد تقی، زندگانی حضرت زهرا علیها السلام ( ترجمه جلد 43 بحار الأنوار) / ترجمه نجفی - تهران، اسلامیه، چاپ: اول، 1377، ص 182؛ با استفاده از نرم افزار جامع الاحادیث نور 3/5.

3. احتجاج، ج 1، ص 86؛ به نقل از بدانید من فاطمه هستم، همان، ص 336.

4. سوره ی شورا، آیه ی 23. به نقل از همان منبع، ص 337.

5. بحارالانوار، همان؛ به نقل از همان، ص 332.

6. ابن بابویه، محمد بن علی، الخصال / ترجمه جعفری - قم، نسیم کوثر، چاپ: اول، 1382ش. ج 1؛ ص397- 398. با استفاده از نرم افزار جامع الاحادیث نور 3/5.

7. بحار الانوار، ج 43، ص 156؛ به نقل از بدانید من فاطمه هستم، همان، ص 330.

8. الاحتجاج، همان، ص 262؛ به نقل از همان، ص 329.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
منبع: مجله موعود
 
بازدید 38 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

مطالب تصادفی

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز116
دیروز808
ماه11745
مجموع1748555

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا