تأثیر خشنودی به خواست خدا

تأثیر خشنودی به خواست خدا

هر گاه مؤمن، در پرتو خرسندی از خواست پروردگارش، هر خوشی و ناخوشی را شیرین و دلپذیر پندارد، هرگز غمی استواری اش را نخواهد زدود. او آینه رضا به دست گرفته و غم و شادی را یکسان پسندیده است، و دلش از آشوب های تهی زندگانی فارغ شده و در برابر مشکلات، از خود سستی نشان نمی دهد.

آورده اند: روزی جمعی از یاران امام باقر (علیه السلام) در منزل ایشان مهمان بودند. آن روز یکی از فرزندان امام، سخت بیمار و بستری بود. امام نگران حال فرزند بود و آثار نگرانی در چهره اش خوانده می شد. پس از ساعتی به امام اطلاع دادند که فرزندتان از دنیا رفت. امام داخل اتاق مجاور رفت و پس از چند لحظه، دوباره نزد میهمانان بازگشت، ولی اثری از نگرانی در چهره ایشان دیده نمی شد. حاضران تعجب کردند. از امام پرسیدند: وقتی نزد شما آمدیم، نگران حال فرزندتان بودید، چگونه است، حال که او از دنیا رفته، دیگر ناراحت و نگران نیستید؟ امام فرمود: ما نیز دوست داریم که عزیزانمان در سلامتی و تندرستی بسر برند، ولی وقتی خواستِ خدا در رسد، خشنودی به خواستِ او را بیشتر دوست داریم.»

 

هم نشینان پیامبران

امام صادق (علیه السلام) فرمودند: «خداوند به حضرت داوود (علیه السلام) وحی کرد که نزد شخصی برود و به او مژده دهد که هم نشین او در بهشت خواهد بود. داوود (علیه السلام) به خانه آن مرد رفت و او را از فرمان و مژده خداوند آگاه ساخت، و شگفت زده شد که چگونه ممکن است او به پاداشی چنین دست یافته باشد. از این رو، از راز این مژده بزرگ پرسید، وی پاسخ داد: من فردی هستم که هر گاه ناگواری و رنجی برایم پیش آید، هر قدر سخت و طاقت فرسا باشد، هرگز از خدا نمی خواهم که آن را برطرف سازد و فقط شکر آن را به جا می آورم. امام در پایان افزود: این همانا شیوه پروردگار است که چنین بر بندگان خود برگزیده است.»

 

سیمای برترین برگزیدگان

آورده اند هرگز از پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) شنیده نشد که در گاهِ سختی ها و ناگواری ها و آن گاه که رخداد ناخوشایندی برایشان پیش می آمد، بگویند: ای کاش چنین نمی شد.

امیر مؤمنان علی (علیه السلام) در نیایش های پرسوز و گداز خویش با پروردگار می فرمود: «خدایا، اگر تو مرا در آتش دوزخ خود افکنی، هرگز نمی گویم که این آتش است، بلکه می گویم این بهشت من است؛ زیرا آن را تو بر من برگزیده ای و آنچه تو بدان خشنود شوی، بهشت من است و هر جا که مرا در آن وارد کنی، خشنودی تو را در آن می جویم».

امام حسین (علیه السلام) در واپسین لحظات نبرد، آن هنگام که به دیدار معبود می شتافت، در راز و نیاز با خدای خویش فرمود: «ای پروردگار بلند مرتبه که مهربانی ات نزدیک بر بندگان و وعده هایت راستین است. ای که بلایت شیرین و نعمت هایت گسترده است،... بر آنچه تو خواسته ای، شکیبایی می کنم و به آن خشنودم... .»

 

حضرت علی (علیه السلام)؛ اسوه خشنودی به خواست خدا

آن گاه که آتش جنگ احد فروکش کرد، پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) نزد علی (علیه السلام) رفت. هر دو بدنشان زخمی و خونین بود. در این نبرد، بسیاری از چهره های برجسته اسلام چون حمزه، مصعب و حنظله به شهادت رسیده بودند. پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله)، علی (علیه السلام) را دید که به پیکرهای شهدای جنگ نگاه می کند و در حسرت شهادت و دور ماندن از قافله آن، آه می کشد.
پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله)به او رو کرد و فرمود: غمگین مباش که تو هم سرانجام به شهادت دست می یابی. مدت ها گذشت. روزی علی (علیه السلام) به پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) عرض کرد: آیا به خاطر دارد که روزی مژده شهادت به او داده است؟ پیامبر (صلی الله علیه وآله) فرمود: آری، یقین داشته باش که چنین خواهد شد. اما برای اینکه صبر علی (علیه السلام) را بر مقاومت در شهادت بداند، پرسید که چقدر بر آن استوار است و صبر پیشه می کند؟ علی (علیه السلام) در پاسخ عرض کرد که این مورد از موارد صبر نیست و بر او ناخوشایند نخواهد بود که بخواهد بر آن بردبار باشد؛ بلکه از موارد بشارت و خشنودی است و جای تبریک است که او بتواند به خواست خدای خویش خشنود باشد.

 

 

 

 

 

 

منبع: مجله شمیم یاس

 

بازدید 450 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز0
دیروز0
ماه0
مجموع2009489

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا