ديدار با ابرار

قال امام العسکری علیه السلام: حُبُّ الْابْرارِ لِلْابْرارِ ثَوابٌ لِلْابْرارِ، وَ حُبُّ الفُجَّارِ لِلْابْرارِ فَضیلَةٌ لِلْابْرارِ، وَ بُغْضُ الفُجَّارِ لِلْابْرارِ زَینٌ لِلْابْرارِ، وَ بُغْضٌ الْابْرارِ لِلْفُجَّارِ خِزْی عَلَی الْفُجَّارِ.[1]

عشق ابرار به ابرار ثوابی برای آنان، و عشق فاجران به ابرار، فضیلتی برای ابرار شمرده می شود. همچنین کینه فاجران نسبت به ابرار، زینت ابرار و کینه ابرار نسبت به فاجران موجب رسوائی و هلاکت فاجران است...

 

آثار و برکات دیدار ابرار

دیدار برادران و دوستان در بین اخبار و احادیث از جایگاه ویژه ای برخوردار است. به نمونه هایی از این روایات توجه کنید:

1- زیارت خداوند

دیدار دوستان همانند دیدار با خداوند است.

قال رسول الله صلی الله علیه و آله: مَنْ زارَ اخاهُ فی بَیتِهِ قالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ: انْتَ ضَیفی وَ زائری، عَلَی قِراک، وَ قَدْ اوْجَبْتُ لَک الْجَنَّةَ بِحُبِّک ایاهُ.[2]

هر که برادرش را در منزلش زیارت کند، خداوند متعال به وی می فرماید: تو مهمان و زائر من هستی، پذیرایی تو با من است. من به خاطر دوستی تو با او، بهشت را برایت واجب ساختم.

 

قال الصادق علیه السلام: مَنْ زارَ اخاهُ فِی اللَّهِ، قالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ، ایای زُرْتَ وَ ثَوابُک عَلَی، وَ لَسْتُ ارْضی لَک ثَواباً دُونَ الْجَنَّةِ.[3]

هر که به خاطر خداوند از برادرش دیدن کند، خدای عز و جلّ می فرماید: مرا دیدن کردی و ثواب تو با من است و به ثوابی جز بهشت برای تو راضی نیستم.

 

2- علامت رحمت خدا

یکی از نمادهای رحمت الهی را در زیارت دوستان می توان دید.

قال الصادق علیه السلام انَّ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ ثَلاثَةً، التَّهَجُّدُ بِاللَّیلِ وَ افْطارُ الصَّائِمِ وَ لِقاءُ الْاخَوانِ.[4]

همانا سه چیز از رحمت خداوند هستند، و آنها عبارتند از شب زنده داری به عبادت، افطار دادن به روزه دار، زیارت و دیدار برادران.

 

3- آبادانی دل

دل ها با دیدار دوستان و هم فکران زنده می شود.

قال علی علیه السلام: لِقاءُ اهْلِ الْخَیرِ عَمارَةُ الْقَلْبِ.[5]

دیدار اهل خیر موجب عمران قلب است.

 

قال الباقر علیه السلام: تَزاوَرُوا فی بُیوتِکمْ فَانَّ ذلِک حَیاةٌ لِامْرِنا، رَحِمَ اللَّهُ عَبْداً احْیا امْرَنا.[6]

همدیگر را در منازلتان دیدار کنید که این موجب بقاء امر ماست، خدای رحمت کند بنده ای که هدف ما را زنده می دارد.

 

4- ایجاد محبت

محبت و مودّت از برکات مهم زیارت و دیدار دوستان است.

قال رسول الله صلی الله علیه و آله: الزِّیارَةُ تُنْبِتُ الْمَوَدَّةَ.[7]

دیدار، مودّت و محبت را می رویاند.

 

5- غنیمت بزرگ

قال علی علیه السلام: لِقاءُ الْاخْوانِ مَغْنَمٌ جَسیمٌ وَ انْ قَلُّوا.[8]

دیدار برادران غنیمت بزرگی است هر چند این دسته از برادران اندکند.

 

حضرت امیر علیه السلام در روایت بالا ضمن بیان اثری مهم از آثار دیدار دوستان که عبارت است از عایدشدن فایده ای بزرگ، از کمیابی چنین دوستانی شکوه دارند.

 

6- بهشت

یکی از بهره های دیدار با دوستان، ثواب اخروی این عمل است، و آن رستگاری عظیم و رضایت خداوند و رضوان اوست.

قال الصادق علیه السلام: مازارَ مُسْلِمٌ اخاهُ الْمُسْلَمَ فِی اللَّهِ وَ للَّهِ، الّا ناداهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ ایهَا الزَّائِرُ طِبْتَ وَ طابَتْ لَک الْجَنَّةُ.[9]

هیچ مسلمانی از برادر مسلمانش در راه خدا و برای خدا دیدار نکرد، جز آنکه خداوند متعال صدایش زند، ای زائر خوش باش و بهشت برای تو مبارک باد.

 

و در روایت ذیل، این بهشت را بهشتی خاص معرفی کرده نه آنکه در اذهان معهود است.

قال الباقر علیه السلام: انّ للَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ جَنَّةً لا یدْخُلُها الّا ثَلاثَةٌ، رَجُلٌ حَکمَ عَلی نَفْسِهِ بِالْحَقِّ، وَ رَجُلٌ زارَ اخاهُ الْمُؤْمِنَ فِی اللَّهِ، وَ رَجُلٌ آثَرَ اخاهُ الْمُؤْمِنَ فِی اللَّهِ.[10]

خداوند متعال را بهشتی است که جزء سه کس واردش نشوند، کسی که به حق حکم کند ولو به ضرر خودش باشد، آنکه برادر مؤمنش را به خاطر خداوند زیارت نماید، و کسی که به خاطر خداوند، برادر مؤمنش را بر خود ترجیح دهد.

 

در روایتی که در آغاز بحث گذشت، عشق نیکوکاران به هم و علاقه فاجران به آنان را و همچنین کینه بدکاران نسبت به نیکوکاران و به عکس، تبیین شده است.

 

قدم برای زیارت

گام نهادن و قدم گذاشتن و حرکت برای دیدار دوستان نیز به عنوان مقدّمه عبادت، دارای پاداشی بزرگ است.

قال رسول اللَّه صلی الله علیه و آله: مَنْ مَشی زائِراً لِاخیهِ فَلَهُ بِکلِّ خُطْوَةٍ حَتَّی یرْجِعَ الی اهْلِهِ عِتْقُ مِئَةَ الْفَ رَقَبَةٍ، وَ تُرْفَعُ لَهُ مِئَةَ الْفَ دَرَجَةٍ وَ تُمْحی عَنْهُ مِئَةَ الْفَ سیتهٍ.[11]

کسی که به سوی دیدار برادرش قدم بردارد، هر گام او تا وقتی که نزد اهل خود بر می گردد، ثواب آزاد کردن یکصد هزار بنده دارد، همچنین یکصد هزار درجه به درجات او افزوده شده و همین مقدار از گناهانش محو می شود.

 

وَ ایضاً عنه صلی الله علیه و آله: مَنْ زارَ اخاهُ فِی اللَّهِ، لَمْ یرْفَعْ قَدَماً وَ لَمْ یضَعْ اخْری، الّا رَفَعَهُ اللَّهُ بِهِ دَرَجَةً، وَ اثْبَتَ لَهُ بِهِ حَسَنَةً، وَ حَطَّ عَنْهُ سَیئَةً، وَ اذِنَ لِمَلائِکتِهِ فی تَشْییعِهِ، وَ تَعَجَّبَتْ اهْلُ السَّمواتِ مِنْ عَمَلِهِ، وَ کانَ فی رِضْوانِ اللَّهِ حَتّی یرْجِعَ.[12]

کسی که برای خدا، برادرش را دیدار کند، قدمی بر نداشته و دیگری را بر زمین نگذاشته مگر اینکه خداوند به واسطه همان قدم، درجه ای او را بالا برده و حسنه ای برای او نوشته و گناهی از او محو کرده است، و نیز خداوند به فرشتگانش اجازه می دهد که او را همراهی کنند وعمل وی چنان بزرگ است که اهل آسمان ها از عظمت عمل او تعجب نموده و او تا اینکه باز گردد در رضای خداوند است.

 

شیوه دیدار

لذّت دیدار مؤمنین در این است که با فاصله زمانی طولانی صورت گیرد و زمان آن نیز محدود باشد. چنین زیارتی، محبّت را افزایش می دهد، عیوب و نقص ها را آشکار نمی سازد، ملالت و مشقت را که از عوارض دیدارهای پشت سر هم است، بر می دارد.

رسول خدا صلی الله علیه و آله در این باره می فرمایند:

زُرْغِبّاً تَزْدَدْ حُبّاً.[13]

بعد از مدّت ها به دیدار دوست خود برو تا محبّت ها افزایش یابد.

 

حضرت امیر علیه السلام در وصیت خود به امام حسین علیه السلام می فرمایند:

کثْرَةُ الزِّیارَةِ تُورِثُ الْمَلالَةَ.[14]

دیدار پشت سر هم و زیاد موجب سختی و رنج است.

 

و ایضاً عنه علیه السلام: مَنْ کثُرَتْ زِیارَتُهُ، قَلَّتْ بَشاشَتُهُ.[15]

آنکه دیدارش بسیار باشد، بشاشتش اندک است.

 

توجه به این نکته لازم است که عامل اساسی محبّت، حبّ نفسانی و عشق قلبی است، و دیدار نماد آن حبّ می باشد.

اذا وَثَقْتَ بِمَوَدَّةِ اخیک فَلا تُبالُ مَتی لَقیتَهُ وَ لَقِیک.[16]

هرگاه به دوستی برادرت مطمئن شدی، باک نداشته باش که چه وقت او را ببینی یا او تو را ببیند.

 

 

پی نوشت ها

[1] بحارالأنوار، ج 78، ص 372.

[2] بحارالأنوار، ج 74، ص 345.

[3] همان.

[4] وسايل الشيعة، ج 10، ص 460.

[5] بحارالأنوار، ج 77، ص 208.

[6] همان، ج 2، ص 144.

[7] همان، ج 74، ص 355.

[8] همان، ص 350.

[9] همان، ج 74، ص 348.

[10] وسايل الشيعة، ج 10، ص 406.

[11] همان، ص 461.

[12] مستدرك الوسايل، ج 10، ص 378.

[13] بحارالأنوار، ج 74، ص 355.

[14] همان، ج 77، ص 237.

[15] غررالحكم.

[16] همان.

 

 

 

 

 

منبع: علی غضنفری؛ ره رستگارى، جلد‏2، صفحه: 167.

 

بازدید 332 بار
محتوای بیشتر در این بخش: « بیماری نفاق انس با والدین »

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز0
دیروز0
ماه0
مجموع2009489

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا