جایگاه و اهمیت عدالت در نظام اسلامی

یکی از مهمترین و اساسی ترین نیازهای زندگی اجتماعی، رعایت عدالت است. رعایت و اجرایی کردن عدالت(اقتصادی، قضایی، اجتماعی، سیاسی) در فرهنگ و اندیشه اسلامی از چنان اهمیت و جایگاهی برخوردار است که این موضوع به عنوان یکی از اهداف و دلایل ارسال انبیاء الهی معرفی شده است: «لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَیِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْکِتابَ وَ الْمیزانَ لِیَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْط؛[1] ما رسولان خود را با دلایل روشن فرستادیم، و با آنها کتاب (آسمانى) و میزان (شناسایى حقّ از باطل و قوانین عادلانه) نازل کردیم تا مردم قیام به عدالت کنند.» در اهمیت و جایگاه رعایت عدالت در زندگی همین بس که خدای متعال به رعایت آن در زندگی امر کرده[2] و رعایت و توجه به آن تنها مختص به روابط با مسلمانان نبوده به طوری که غیر مسلمانان نیز می بایست در جامعه اسلامی از آن سهم و بهره ای داشته باشند. «اى کسانى که ایمان آورده‌اید! همواره براى خدا قیام کنید، و از روى عدالت، گواهى دهید! دشمنى با جمعیّتى، شما را به گناه و ترک عدالت نکشاند! عدالت کنید، که به پرهیزگارى نزدیکتر است! و از (معصیت) خدا بپرهیزید، که از آنچه انجام مى‌دهید، با خبر است.‌»[3]

 
عدالت اقتصادی و توجه به محرومان در سیره امام خمینی(ره)

امام خمینی (ره) با توجه به جایگاه و اهمیت عدالت اجتماعی از همان ابتدای خیزش و حرکت انقلابی خود، یکی از اهداف انقلاب اسلامی را استیفای حقوق مظلومان و محرومان جامعه معرفی می کرد و تا آخر حیات با برکتشان به فکر آنان بودند.

1-اولویت خدمت رسانی به محرومان
امام خمینی(ره) بارها مسئولین و کارگزاران را مورد خطاب قرار داده و بر لزوم رسیدگی به حقوق محرومان و مستضعفان تأکید می کردند، به طور مثال ایشان در یکی از بیانات ارزشمند خود به این نکته اشاره کردند که «مسئولین محترم کشور ایران علی رغم محاصرات شدید اقتصادی و کمبود در آمد ها، می بایست تمام تلاش و کوشش خود را صرف  فقر زدایی در کشور نمایند، ایشان به این موضوع تأکید داشتند که ازجمله آرمان های مقدس این انقلاب برچیده شدن فقر و تهی دستی در جامعه و دست یابی مردم به رفاه  مادی و معنوی در زندگی می باشد، امام راحل در سخنان خود به این موضوع نیز اشاره می کردند که جوامع سرمایه داری به همان اندازه که از روحیه شهادت طلبی و سایر ارزش های ایثارگرانه ملت ما واهمه دارد از گرایش و روح اقتصاد اسلام به حمایت از پابرهنگان در هراس هستند.[4]
2-حل مشکلات اقتصادی به جای دعوا و مشاجرات سیاسی
یکی از موضوعات و مسائلی که بعد از روی کار آمدن برخی دولت ها و احزاب سیاسی حاشیه ساز می شود مشاجرات سیاسی و احزابی است. امام خمینی(ره) در زمان حیات خود همواره به این موضوع تأکید می کردند به جای آن مشاجرات و دعواهای بی فایده و مضر به داد فقرا و محرومان جامعه برسند و اقدام عملی نمایند، ایشان به این موضوع اشاره می کنند که اگر شما بروید سراغ حل مشکلات مردم دیگر فرصت دعوا و مشاجره پیدا نخواهید کرد، ولی متأسفانه گرفتار شدن در این مباحث باعث غفلت از امور مردم شده است، ایشان در عبارتی گلایه آمیز برخی از مسئولین را مورد خطاب قرار داده و می گویند: «افسوس که شما مشغول دعوا هستید و از مردم غافل! نه اقتصاد را توانستید درست کنید و نه امنیت را توانستید درست کنید و نه هیچی! همه اش دعوا و همه اش دعوا همه توی تهران نشسته اند و دعوا می کنند این صحیح نیست این خلاف اسلام و خلاف اخلاق اسلامی است.»[5]
 
3-فرق میان دولت اسلامی و دولت طاغوتی
رسیدگی به حال محرومان و نیازمندان نه به عنوان یک دستور العمل سیاسی و حکومتی بلکه به عنوان یک وظیفه دینی و اخلاقی بر عهده همه آحاد جامعه می باشد، ولی با این حال مسئولان و کارگزاران حکومتی و دولتی با توجه به دسترسی های فراوان و امکاناتی که دارند، باید به این موضوع توجه ویژه داشتنه باشند و یاری محرومان را برای خود غنیمت بشمارند. امام راحل در خصوص توجه به قشر آسیب پذیر جامعه به مسئولان این نکته را یادآور می شوند که: «باید فرق باشد بین دولتی که می گوید اسلامی هستم با دولتی که طاغوتی هست، یک فرقش هم این است که عنایت شما فرماندارها یا خدمتگزاران به خلق، به این طبقه ی ضعیف بیشتر باشد، تا آن طبقه بالا، مبادا یک زمانی آدمی که متمکن است و [وضعیت مالی خوبی دارد] او را جلو بیندازید، من نمی گویم آن یکی را جلو بیندازید بلکه می گویم در این خصوص عدالت را رعایت کنید.»[6]
 
4-حفظ پشتوانه های اقتدار نظام
امام خمینی(ره) در کنار ایمان و باور به امدادهای غیبی پشتوانه اصلی نظام جمهوری اسلامی را محرومین و مستضعیفن جامعه معرفی می کردند و همه ارکان نظام را به دفاع از حقوق این قشر ضعیف جامعه امر می کردند؛ ایشان در عبارت بسیار با ارزشی خطاب به کارگزاران دولتی بیان می دارند: «اگر نبود همت این محرومان و همت این روستا نشینان، و همت این جنوب شهری ها نه رژیم سابق ظلمش از بین می رفت و نه ما در مقابل مشکلات می توانستیم مقاومت کنیم، همه اینها از برکات اینهایی است که شما به امداد آنها برخواستید، و این افراد لایق این هستند که ما با تواضع به خدمت آنها برویم و برای آنها خدمت کنیم همه ما خدمتگزار آنها باشیم، آنها بر ما منت دارند ما را از این قیدی که ابرقدرت ها به دست و پای ما بسته بودند نجات دادند، آنها بر ما منت دارند که اسلام را در این سرزمین حاکم کردند.»[7] امام خمینی(ره) در بیان حکیمانه و درس آموز دیگری خطاب به مسئولین به این نکته اشاره می کنند که، این کشاورزان و کارگران بودند که شما را در مسئولیت هایی که دارید قرار دادند، رها کردن این مردم جرم بخشودنی نیست، این مردم بودند که ما را به این محل رساندند و ما برای آنها باید خدمت کنیم.[8]
 
5-سوء تدبیر و بی کفایتی موجب انفجار مردم
یکی از مطالب نگران کننده ای که امام خمینی(ره) مسئولین را از آن بیم می دادند، مسأله سوء مدیریت و بی تدبیری در رفع مسائل معیشتی و اقتصادی و نیاز های محرومین بود. ایشان این سوء مدیریت را منجر به جدا شدن بدنه مردمی از نظام معرفی می کنند و یاد آور می شوند اگر خدای نکرده روزی جمهوری اسلامی نتواند این مشکلات اقتصادی را جبران کند، و مردم مأیوس بشوند، از اینکه حکومت اسلامی هم نتوانست برای آنها کاری انجام دهد، اگر در این چنین شرایطی یک انفجار صورت بگیرد نه من و نه شما و نه هیچ کسی از روحانیت نمی تواند جلوی آن را بگیرد، انفجار اگر در زمان طاغوت اتفاق می افتاد ما می توانستیم با نصیحت با موعظه، با امر مهارش کنیم اما انفجار اگر در متن اسلام حاصل شود مردم با یأس از جمهوری اسلامی منفجر بشوند دیگر قابل مهار نیست.[9]

پی نوشت ها:
[1]. سوره حدید آیه 25.  
[2]. نحل آیه 90. «إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ»
[3]. مائده، آیه 8.
[4]. ر.ک: صحیفه امام خمینی(ره)، ج20، ص 341 -342.
[5]. صحیفه نور، ج13، ص 204-205.
[6]. همان، ج9، ص122-123.
[7]. ر.ک: همان، ج17، ص425-426.
[8]. همان، ج13، ص385-387.
[9]. رسول سعادتمند، درسهایی از امام، عدالت خواهی، به نقل از صحیفه نور،  ج21، ص412.
 
منبع: راسخون
منتشرشده در مناسبت ها
سه شنبه, 02 آبان 1396 03:30

حکم تلفظ اشتباه در نماز چیست؟

تلفظ اشتباه حمد و سوره باعث ابطال نماز می شود و اگر سهوا تلفظ درست ادا نشود، نماز صحیح است.
منتشرشده در احکام و فقه

عالمان رباني، چلچراغ هاي پر فروغي هستند كه در هر عصري، در آسمان علم و عمل مي درخشند، و با كسب نور و گرما از خورشيد رسالت و امامت. بر زمينان تجلي مي كنند و آنان را به سوي منابع نور و بركت دودمان وحي، رهنمون مي سازند، و بر بال عرفان ناب محمدي صلي الله عليه و آله نشانده، بر مشكات ملكوت، عروج مي دهند.
در ميان دين باوران كفر ستيز، چهره ي محبوب قرن، فقيه تيزبين سياست مدار ايزدخواه فيلسوف عارف ژرف نگر، عالم متخلق و رهبر و بنيان گذار جمهوري اسلامي، حضرت امام خميني، رضوان الله عليه، از موقعيتي والا و ويژه برخودار است؛ زيرا، روزها و ساعت ها و لحظه هاي عمر او، با مراقبه و محاسبه سپري شد و صدها آيه ي قرآن را مجسم ساخت و عينيت بخشيد.

مناسب است سيره ي عملي ايشان را در ماه مبارك رمضان مورد بررسي قرار دهيم تا جان را با شهد محبت و شناخت حاصل از رفتار ايشان، صفايي ديگر دهيم.

حضرت امام، رضوان الله عليه، توجه ويژه اي نسبت به ماه رمضان داشته و بدين جهت، ملاقات هاي خودشان را در ماه رمضان تعطيل مي كردند و به دعا و تلاوت قرآن و...مي پرداختند.
و خودشان مي گفتند: «خود ماه مبارك رمضان، كاري است ».[1]
يكي از ياران امام، در اين باره گفته است:
در اين ماه، ايشان، شعر نمي خواندند و نمي سرودند و گوش به شعر هم نمي دانند. خلاصه، دگرگوني خاصي متناسب با اين ماه در زندگي خود ايجاد مي كردند، به گونه اي كه اين ماه را، سراسر، به تلاوت قرآن مجيد و دعا كردن و انجام دادن مستحبات مربوط به ماه رمضان سپري مي كردند. [2]
ايشان، به هنگام سحر و افطار، بسيار كم مي خوردند، به گونه اي كه خادم شان فكر مي كردند كه امام، چيزي نخورده است![3]

حضرت امام رحمه الله درباره رمضان چنين مي سرايند:
ماه رمضان شد، مي و ميخانه بر افتاد
عشق و طرب و باده، به وقت سحر افتاد
افطار به مي كرد برم پير خرابات
گفتم كه تو را، روزه، به برگ و ثمر افتاد
با باده، وضو گير كه در مذهب رندان
در حضرت حق اين عملت بارور افتاد[4]

عبادت و تهجد
از جمله برنامه هاي ويژه ي حضرت امام، رضوان الله عليه، در ماه مبارك رمضان، عبادت و تهجد بود. امام، عبادت را ابزار رسيدن به عشق الهي مي دانستند. و به صراحت بيان مي كردند كه در وادي عشق، نبايد به عبادت به چشم وسيله اي براي رسيدن به بهشت نگاه كرد[5].
اكثر آشنايان امام نقل مي كنند كه از سن جواني، نماز شب و تهجد، جزء برنامه هايشان بود.
بعضي از نزديكان ايشان مي گفتند كه وقتي در ظلمت و تاريكي نيمه شب، آهسته وارد اتاق امام مي شدم، معاشقه امام را با ايزد احساس مي كردم و مي ديدم كه با خضوع و خشوعي خاص، نماز مي خواندند و قيام و ركوع و سجود را به جا مي آوردند كه حقا وصف ناپذير بود. با خودم فكر مي كردم كه شب امام، حقيقتا، ليلة القدر است. [6]

يكي از اعضاي دفتر ايشان، در اين باره مي گويد:
پنجاه سال است كه نماز شب امام، ترك نشده است. امام، در بيماري و در صحت و در زندان و در خلاصي و در تبعيد، حتي بر روي تخت بيمارستان قلب هم نماز شب خواندند. [7]
امام، رضوان الله عليه، توجه خاصي به نوافل داشتند و هرگز، نوافل را ترك نمي كردند. نقل شده است كه امام، در نجف اشرف، با آن گرماي شديد، ماه مبارك رمضان را روزه مي گرفت و با اين كه در سنين پيري بودند و ضعف بسيار داشتند، تا نماز مغرب و عشا را به همراه نوافل به جاي مي آوردند، افطار نمي كردند! و شب ها تا صبح، نماز و دعا مي خواندند و بعد از نماز صبح، مقداري استراحت مي كردند و صبح زود، براي كارهايشان آماده مي شدند. [8]

خانم زهرا مصطفوي مي گويد:
راز و نياز امام و گريه ها و ناله هاي نيمه شب اين، چنان شديد بود كه انسان را، بي اختيار، به گريه مي انداخت.[9]

يكي از اساتيد قم نقل مي كرد: شبي، ميهمان حاج آقا مصطفي بودم. ايشان، خانه ي جداگانه اي نداشتند و در منزل امام زندگي، مي كردند. نصف شب، از خواب بيدار شدم و صداي آه و ناله اي شنيدم، نگران شدم كه مگر اتفاقي افتاده است؛ حاج آقا مصطفي را بيدار كردم و گفتم: «ببين چه خبر است!». ايشان نشست و گوش داد و گفت: «صداي امام است كه مشغول تهجد و عبادت است ».[10]

در ماه مبارك رمضان، اين شب زنده داري و تهجد، وضعيت ديگري داشت. يكي از محافظان بيت مي گويد در يكي از شب هاي ماه مبارك رمضان، نيمه شب، براي انجام كاري مجبور شدم از جلوي اتاق امام گذر كنم. حين عبور، متوجه شدم كه امام، زار زار گريه مي گردند! هق هق گريه ي امام كه در فضا پيچيده بود، واقعا مرا تحت تاثير قرار داد كه چه گونه امام، در آن موقع. از شب، با خداي خويش راز و نياز مي كند. [11]
آخرين ماه مبارك رمضان دوران حيات امام، به گفته ي ساكنان بيت، از ماه مبارك رمضان هاي ديگر متفاوت بود! به اين صورت كه امام، هميشه، براي خشك كردن اشك چشم شان دستمالي را همراه داشتند، ولي در آن ماه مبارك رمضان، حوله اي را نيز همراه بر مي داشتند تا به هنگام نمازهاي نيمه شب شان، از آن استفاده كنند![12]

توجه ويژه به قرآن
امام خميني، رضوان الله عليه، توجه خاصي به قرآن داشتند، به طوري كه روزي، هفت بار قرآن مي خواندند!
امام، در هر فرصتي كه به دست مي آوردند، و لو اندك، قرآن مي خواندند. بارها ديده شد كه امام، حتي در دقايقي قبل از آماده شدن سفره - كه معمولا به بطالت مي گذرد - قرآن تلاوت مي كنند[13] ! امام، بعد از نماز شب اش تا وقت نماز صبح، قرآن مي خواند.[14]
يكي اطرافيان امام مي گويد:
امام، در نجف، چشم شان درد گرفت و به دكتر مراجعه كردند. دكتر، بعد از معاينه ي چشم امام گفت: «شما بايد چند روزي قرآن نخوانيد و به چشم تان استراحت بدهيد». امام، خنديدند! و فرمودند: «دكتر: من، چشم را براي قرآن خواندن مي خواهم! چه فايده اي دارد كه چشم داشته باشم و قرآن نخوانم؟ شما يك كاري كنيد كه من بتوانم قرآن بخوانم[15] !»
و در ماه رمضان يكي از همراهان امام در نجف، اظهار مي كرد كه امام خميني، در ماه مبارك رمضان، هر روز، ده جزء قرآن مي خواندند؛ يعني، در هر سه روز، يك بار قرآن را ختم مي كند.[16]

علاوه بر آن، هر سال، چند روز قبل از ماه مبارك رمضان، دستور مي دادند كه چند ختم قرآن براي افرادي كه مد نظر مبارك شان بود، قرائت شود.[17]
- گزيده اي از توصيه ها و سفارش هاي امام رضوان الله عليه، به مناسبت ماه مبارك رمضان:
شما، در اين چند روزي كه به ماه رمضان مانده، به فكر باشيد، خود را اصلاح كرده، توجه به حق تعالي پيدا نماييد.
از كردار و رفتار ناشايسته ي خود، استغفار كنيد! اگر خداي نخواسته، گناهي مرتكب شده ايد، قبل از ورود به ماه مبارك رمضان، توبه كنيد! زبان را به مناجات حق تعالي عادت دهيد! مبادا در ماه مبارك رمضان، از شما غيبتي، تهمتي و خلاصه گناهي سر بزند و در محضر ربوبي، با نعم الهي و در مهمان سراي باري تعالي، آلوده به معاصي باشيد! شما، اقلا، به آداب اوليه ي روزه عمل نماييد و همان طوري كه شكم خود را از خوردن و آشاميدن نگه مي داريد، چشم و گوش و زبان را هم از معاصي باز داريد! از هم اكنون، بنا بگذاريد كه زبان را از غيبت، تهمت، بدگويي و دروغ نگهداشته، كينه، حسد و ديگر صفات زشت شيطاني را از دل بيرون كنيد!

اگر با پايان يافتن ماه مبارك رمضان، در اعمال و كردار شما هيچ گونه تغييري پديد نيامد، و راه و روش شما با قبل از ماه صيام فرقي نكرد، معلوم مي شود روزه اي كه از شما خواسته اند، محقق نشده است.
اگر ديديد كسي مي خواهد غيبت كند، جلوگيري كنيد و به او بگوييد! «ما، متعهد شده ايم كه در اين سي روز ماه مبارك رمضان، از امور محرمه خود داري ورزيم.» و اگر نمي توانيد او را از غيبت باز داريد، از آن مجلس خارج شويد! ننشينيد و گوش كنيد! باز تكرار مي كنم تصميم بگيريد در اين سي روز ماه مبارك رمضان، مراقب زبان، چشم، گوش و همه ي اعضاء و جوارح خود باشيد.
توجه بكنيد كه به آداب ماه مبارك رمضان عمل كنيد؛ فقط، دعا خواندن نباشد، دعا به معناي واقعي اش باشد.[18]

پی نوشت ها:
[1] . پا به پاي آفتاب، ج 1، ص 286.
[2] . برداشت‏هايي از سيره‏ي امام خميني ره، ج 3، ص 90.
[3] . همان، ص 89 .
[4] . روزنامه‏ جمهوري اسلامي، مورخ 8/1/69. امام خميني ره 29 شعبان / 1407.
[5] . روزنامه جمهوري اسلامي، 20 / 11 / 64.
[6] . امام در سنگر نماز، ص 83؛ هزار و يك نكته، حسين ديلمي، نكته‏ي 129.
[7] . هزار و يك نكته، حسين ديلمي؛ حبيب و محبوب، ص 53؛ سيماي فرزانگان، ص 180.
[8] . سيماي فرزانگان، ص 159؛ برداشت‏هايي از سيره‏ي امام خميني ره، ج 3، ص 99.
[9] . برداشت‏هايي از سيره‏ امام خميني ره، ج 3، ص 132.
[10] . همان، ص 286.
[11] . هزار و يك نكته، حسين ديلمي، نكته‏ي 104؛ جلوه‏اي از خورشيد، ص 90.
[12] . برداشت‏هايي از سيره‏ي امام خميني ره، ج 3، ص 126.
[13] . پا به پاي آفتاب، ج 1، ص 270.
[14] . برداشت‏هايي از سيره‏ي امام خميني ره؛ ج 3، ص 198.
[15] . همان، ص 7.
[16] . همان
[17] . پا به پاي آفتاب، ج 1 ص 181.
[18] . سيماي فرزانگان، ص 159 و 161 برداشتهايي از سيره‏ي امام خميني، ج 3، ص 8.

 
منبع: اندیشه قم- محمود اكبري - مجله مبلغان، شماره 1
 
منتشرشده در اخلاق و عرفان

 

‎‎‎‏«‏‎‎‎‏ اربعین حدیث» یا «شرح چهل حدیث»، یکی از آثار گرانبهای اخلاقی و عرفانی امام خمینی (س) است که در سال 1358 هجری قمری (1318 شمسی) به زبان فارسی نوشته شده است. در این اثر، چهل حدیث از روایات پیشوایان دین از کتاب شریف اصول کافی (34 حدیث اوّل ـ غیر از حدیث11 ـ در مسائل اخلاقی و 6 حدیث آخر در مسائل اعتقادی) به وجهی مبسوط و با بیانی شیوا و اثرگذار شرح شده اند.

این اثر از طرف مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س)، در 900 صفحه منتشر شده است ‏‎‎‎‎.‎‎ 

 

منتشرشده در معارف اسلامی

 

سرود انقلابی «خمینی ای امام» پس از دو بار رد شدن در همایش‌های ثبت آثار ملی بالاخره توانست مجوز ثبت در فهرست آثار ملی میراث ناملموس را بگیرد.

به ‌گزارش ایسنا، به دنبال اجرای ماده ۱۲ کنوانسیون بین‌المللی حفظ میراث‌ فرهنگی ناملموس، سرود انقلابی «خمینی ای امام» در فهرست ملی میراث ناملموس ثبت شد. این اثر با شماره ۱۳۳۱ ثبت ملی شده و به امضای زهرا احمدی‌پور معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان میراث‌فرهنگی و گردشگری رسید.

همچنین، پیش از این، ترمینال یک فرودگاه مهرآباد با قدمت دوره پهلوی اول با شماره ۳۱۴۴۷ در فهرست آثار ملی ثبت شده بود.

به گزارش ایسنا، پرونده‌ی سرود «خمینی ای امام» پیش از این در روز ۲۲بهمن سال ۱۳۹۱ در هشتمین همایش ثبت آثار تاریخی  نتوانسته بود رضایت کارشناسان دفتر ثبت را برای ملی شدن جلب کند.

به گفته آتوسا مومنی، مدیرکل دفتر ثبت در آن زمان،«برای ثبت این سرود باید امضای آهنگ‌ساز، خواننده و شاعر این سرود در پرونده وجود داشته باشد. همچنین به‌دلیل معارض بودن‌ وزارت ارشاد، نامه‌ای مبنی بر رضایت اداره‌ی ارشاد خراسان رضوی نیز باید به پرونده اضافه شود.»

همچنین پنجمین همایش شورای عالی سیاستگذاری ثبت آثار تاریخی که بیستم شهریور ماه همان سال برگزار شد نیز به دلیل کامل نبودن پرونده و نداشتن امضای سراینده شعر، خواننده و آهنگساز شعر در آن همایش مطرح نشد. پرونده این سرود انقلابی توسط کارشناسان استان خراسان رضوی آماده شده بود.

 

 

منتشرشده در اخبار فرهنگی
صفحه1 از6

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز610
دیروز803
ماه12714
مجموع1875849

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا