داستان موسی و پیرمرد آتش پرست از مثنوی طاقدیس ؛حاج ملا احمد نراقی ؛ متخلّص به صفایی

 

 

دید موسی کافری اندر رهی                    پیره گبری کافری و گمرهی


                                           ***


گفت ای موسی از این ره تا کجا                 میروی و با که داری مدعا


گفت موسی میروم تا کوه طور                  میروم تا لُجه ی دریای نور


میروم تا راز گویم با خدا                         عذر خواهم از گناهان شما


گفت ای موسی توانی یک پیام                 با خدای خود ز من گویی تمام


گفت موسی هان پیامت چیست او             گفت از من با خدای خود بگو


که فلان گوید که چندین گیر و دار          هست من را از خدایی تو عار


گر تو روزی میدهی هرگز مده                من نخواهم روزیت منت منه


زین سخن امد دل موسی بجوش       گفت با خود تا چه گوید حق خموش


                                           ***


شد روان تا طور با حق راز گفت               راز با یزدان بی انباز گفت


اندر ان خلوت به جز او کس ندید            با خدا بس رازها گفت و شنید


چونکه فارغ شد در آن خلوت ز راز   خواست تا گردد به سوی شهر باز


شرمش آمد از پیام آن عنود                دم زند از آنچه از او بشنیده بود


                                           ***


 گفت حق گو آن پیام بنده ام                گفت موسی من از ان شرمنده ام


شرم دارم تا بگویم این پیام                    چو ن تو دانایی همه دانی تمام


گو از من رو بر آن تندخو                    پس ز من او را سلامی باز گو


پس بگو گفتت خدای دلخراش              گر ترا عار است ز ما عار باش


ما نداریم از تو عار و ننگ نیز           نیست ما را با تو خشم و جنگ نیز


گر نمی خواهی تو ما را گو مخواه         ما ترا خواهیم با صد عز و جاه


روزیت را گر نخواهی من دهم               روزیت از سفره فضل و کرم


گر نداری منت روزی ز من                   من ترا روزی رسانم بی منن


فیض من عام است فضل من عمیم              لطف من بی انتها جودم قدیم


                                           ***


خلق طفلانند و باشد فیض او                    دایه ای بس مهربان و نیکخو


                                           ***


چونکه موسی بازگشت از کوه طور             طور نی بل قلزم ذخار نور


گفت کافر با کلیم اندر ایاب                     گو پیامم را اگر داری جواب


گفت موسی آنچه حق فرموده بود            زنگ کفر از خاطر کافر زدود


جان او ایینه پر زنگ بود                   آن جوابش صیقل خوش رنگ بود


بود گمراهی ز راه افتاده بس                     آن جوابش بود اواز جرس


                                          ***


سر به زیر افکند و لختی شرمگین     آستین بر چشم و چشمش بر زمین


سر بر آورد آنگهی با چشم تر               با لب خشک و درون پر شرر


گفت با موسی که جانم سوختی                آتش اندر جان من افروختی


من چه گفتم ای که روی من سیاه                  وا حیاه ای خدا واخجلتاه


موسیا ایمان بر من عرضه کن                  کودکم من بر دهانم نه سُخُن


موسیا ایمان مرا بر یاد ده                    ای خدا پس جان من بر باد ده


                                         ***


موسی او را یک سخن تعلیم کرد         آن بگفت و جان به حق تسلیم کرد


ای صفایی هان و هان تا چند صبر       یاد گیر ایمان خود زان پیر گبر

---------

داستان توبه پیرمرد آتش پرست و حضرت موسی

روزی حضرت موسی برای مناجات با پروردگار به سوی کوه طور می رفت که در میان راه آتش پرستی را دید:

دید موسی کافری اندر رهی - پیره گبری کافری و گمرهی
گفت ای موسی از این راه تا کجا - می روی و با که داری مدعا
گفت موسی می روم تا کوه طور - می روم تا لجه دریای نور

می روم تا با پروردگار راز و نیاز کنم و از گناهان آدمیان درخواست آمرزش نمایم.

گفت ای موسی توانی یک پیام - با خدای خود ز من گویی تمام
گفت موسی هان پیامت چیست او - گفت از من با خدای خود بگو
که فلان گوید که چندین گیر و دار - هست من را از خدایی تو عار
گر تو روزی می دهی هرگز مده - من نخواهم روزیت منت منه
نی خدایی تو نه من بنده ام - نه ز بار روزیت شرمنده ام

حضرت موسی از سخنان آن گبر ناراحت شدی و به سوی کوه طور روانه شد و با معبود خود به مناجات و راز و نیاز نشست:

شد روان تا طور با حق راز گفت - راز با یزدان بی انباز گفت

آن گاه که از مناجات فارغ گشت و قصد برگشت به شهر را داشت.
خطاب آمد: ای موسی! پیام بنده ما چه شد؟
حضرت موسی عرض کرد: بارالها! از آن پیام شرمنده ام و خودت بهتر می دانی که چه جسارتی نسبت به تو داشت.
خداوند به موسی فرمود: از سوی من به آن گبر سلام برسان و بگو تو اگر از ما عار و ننگ داری، ما را زا بندگی تو عار و ننگ نیست:

گفت از من رو بر آن تندخو - پس ز من او را سلامی بازگو
گر نمی خواهی تو ما را گو مخواه - ما تو را خواهیم با صد عز و جاه
روزیت را گر نخواهی من دهم - روزیت از سفره فضل و کرم
فیض من عام است فضل من عمیم - لطف من بی انتها جودم قدیم

انسان ها مانند کودکانند و خداوند نسبت به آنها مهربان بی نهایت:

خلق طفلانند و باشد فیض او - دایه بس مهربان و نیک خو

آن گاه که موسی از کوه طور برگشت:

چون که موسی بازگشت از کوه طور - طور نی قلزم ذخار نور
گفت کافر با کلیم اندر ایاب - گو پیامم را اگر داری جواب
گفت موسی آنچه حق فرموده بود - زنگ کفر از خاطر کافر زدود

ای موسی! این چه پیامی بود که به خدا دادم، وای بر من. ای موسی! ایمان و دین به من عرضه فرما.
حضرت موسی نیز دین و ایمان به او عرضه داشت:

موسی او را در یک سخن تعلیم کرد - آن به گفت و جان به حق تسلیم کرد

سرانجام آن پیرمرد خوشبخت به توحید و یگانگی خدا قرار نمود و توبه کرد و جان به جان تسلیم نمود.

 

----------

از عالم ربانی حاج ملا احمد نراقی متخلص به صفایی

از کتاب مستطاب مثنوی طاقدیس

منبع کوثرنامه: مثنوی طاقدیس و وبلاگ "مانند چوپان" و سایت غدیر

بازدید 1219 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز0
دیروز0
ماه0
مجموع2009489

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا