مشاعره الفبایی : تک بیت های برگزیده از حدود هفتصد شاعر برای مشاعره، به ترتیب الفبایی

( حرف الف)

 

*آنجا که فروغی یافت ، از پرتو رخسارت

زشت است سخن گفتن ، از تابش کوکبها   (روشن اردستانی)

 

*اگر چه هست به وصل تو ، دسترس ما را

  همانکه طالب وصل توئیم ، بس ما را .                 (کاهی کابلی)

 

*از آن دارد دل درد آشنا ، آهنگ این صحرا

  که همرنگست با گلهای ، آتش رنگ این صحرا.            (یاور همدانی)

 

*ای بسا زشت ، که در دیدۀ عاشق زیباست

 عشق فرقی نکند زشتی و زیبائی را.                          (سر خوش تفرشی)

 

*آنروزکه تعلیم تو می کرد معلم

 بر لوح تو ننوشت مگر ، حرف وفا را؟                            (هلالی جغتانی)

 

*انتقام هرزه گویان را ، بخاموشی گذار

  تیغ می گوید جواب مرغ بی هنگام را.                      (صائب تبریزی)

 

 

*ابروباران و من و یار ، ستاده به وداع

 من جدا گریه کنم ، ابر جدا ، یار جدا.                   (امیر خسرو دهلوی)

 

*از ضعف چنان شدم ، که بر بالینم

صد بار اجل آمد و نشناخت مرا !(ذوقی تبریزی)

 

*از درد ننالید که ، مردانِ ره عشق

  با درد بسازند و نخواهند دوا را .                              (وحدت)

 

*اشک را قاصد کویش کنم ، ای ناله بمان

 زانکه صد بار تو رفتی ، اثری نیست مرا .                    (فتحعلیشاه)

 

*اتحاد عاشق و معشوق را نازم که شمع

  سوخت از یک هیمه ، هم خود را و هم پروانه را .        (آتش اصفهانی)

 

*اگر در خواب می دیدم شبی ، روز جدائی را

  به دل هرگز نمی کردم ، خیال آشنائی را .                 ؟

 

*ایا باد صبا رحمی ، مرنجان نیم جانم را

 بکَن بال و پرم ، اما مسوزانآشیانم را .                        (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*ازتو گر مادرِ تو نیست رضا

  دان که راضی نبود ، از تو خدا .                             (ملک الشعراء بهار)

 

*آسایش دو گیتی ، تفسیر این دو حرف است

  با دوستان مروّت ، با دشمنان مدارا .                                  ( حافظ)

 

*احتراز از عشق می کردم ، ولی بیحاصل است

  هر که از اوّل تصور می کند فرجام را .                      ( خواجوی کرمانی)      

 

*ای صاحب کرامت ، شکرانۀ سلامت

  روزی تفقّدی کن ، درویش بینوا را .( حافظ)     

 

*اگر تو فارغی از حال دوستان یارا

  فراغت از تو میسّر نمی شود ما را .                          (سعدی)

 

*از بسکه غم ، به سینۀ من بسته راه را

دیگر مجال آمد و شد ، نیست آه را .                          (شوریدۀ شیرازی)

 

*آنکه نهاده بر دلم ، حسرت یک نظاره را

  بر لب من کجا نهد ، لعل شرابخواره را ؟          (فروغی بسطامی)

 

*آشنا خواهی گر ای دل ، با خود  آن بیگانه را

  اول از بیگانه باید کرد ، خالی خانه را .                      ( فروغی بسطامی)

 

* ای زلف تو، بر هم زن فرزانگی ما

  وین سلسله ، سرمایۀ دیوانگی ما . ( فروغی بسطامی)

 

*اغلبم ، جا به سر کوچۀ بی سامانی است

 با چنین جا ، چه خوردم غصّۀ بی جائی را؟ (عارف)

 

*ای دل شباب رفت و نچیدی گلی ز عمر

  پیرانه سر مکن به هوس ننگ و نام را .                   (حافظ)

 

*اگر به باغ بوَد منزلم و گر به قفس

 همیشه موسم گل ، وقت شیون است مرا .             (عاشق اصفهانی)

 

*از این دیار گذشتی و سالها بگذشت

 هنوز بوی تو می آید ، از منازل ما .                 (عماد فقیه)

 

*اسرار غمش گفتم ، در سینه نهان دارم

 رسوای جهانم کرد ، این رنگ پریدنها .                                                                                                                                          (یغمای جندقی)

*آمدی جانم به قربانت ، ولی حالا چرا ؟

 بی وفاحالاکه من افتاده ام از پا چرا؟                         ( محمد حسین شهریار)

 

*آنکه داده است به تو ، اینهمه زیبائی را

  کاش می داد بما تاب شکیبائی را

  آنکه در دایرۀ عشق ، مرا رنجه کند

بر خود آسان کند ، اندیشۀ رسوائی را

  ای بسا اشک فشاندم ز فراقت شب و روز

  قیمتی نیست صدف ، مردم دریائی را .                        ( سید اسماعیل طاهری)

 

* این همه زیب ، ز رخسار تو زیبائی را

  وین همه جلوه ، ز بالای تو رعنائی را .                      (دولتشاه قاجار)

 

*از رشک جان سپرد به پای اجل حسود

  بر گردن تو دید حمایل ، چو دست ما .                     (روشن اردستانی)

 

*ای حیرت صفات تو ، بند زبان ما

  انگشت حیرت است زبان ، در دهان ما .                    (اهلی شیرازی)

 

*آرمیدی به رقیبان و رمیدی از ما

 ما چه کردیم و چه گفتیم و چه دیدی از ما؟               (نرگسی)

*ای آنکه طلبکار خدائی ، به خود آ

 از خود بطلب ، کز تو ، خدا نیست جدا

 اول به خود آ ، چون به خود آئی ، به خدا

 اقرارنمائی ، به خدائی خدا .                                   (شاه نعمت الله ولی)

 

*آنانکه ترا جستند ، شستند و فرو بستند

 دست از همه مقصدها ، چشم از همه مطلبها .              (روشن اردستانی)

 

*از خدنگ آه عالم سوز ما ، غافل مشو

 کز کمان نرم ، زخمش ، سخت باشد تیر ما .                (خواجوی کرمانی)

 

*از دیدن دیدارت ، محروم کجا ماند

  چشمی که ، نیاسوده است ، از شوق رخت شبها .                  (روشن اردستانی)

 

*این درگه ما، درگه نومیدی نیست

  صدبار اگر توبه شکستی باز آ .                               (ابو سعید ابوالخیر)

 

 

*انصاف بین که موسم گل می برد ز باغ

  صیاد سنگدل ، قفس عندلیب را .                                     (روشن اردستانی)                           

*افسوس که تا بوی گلی بود ، به گلشن

 صیّاد سنگدل ، قفس عندلیب را .                                               (غیرت)

 

*از بهر دعای آن جفا جوست

 آن دست که ، برخداست ما را .                               (صباحی بیدگلی)

 

*آنکه کشتی راند در خون قتیل

   موج اشک ما ، کی آرد در حساب .                         (غبار همدانی)

 

*از خدا خواهیم ، توفیق ادب

  بی ادب ، محروم ماند از لطف ربّ .                         ( مولوی)

 

*ای ز فروغ رُخَت ، تافته صد آفتاب

 کز تپش تشنگی ، شد جگر من سر آب .                    ( فخرالدین عراقی)

 

*آنکه سهواً هم رقیبم را نمی آرد به یاد

  بهر آزار دلم ، عمداً برد نام رقیب .                          (ابوالقاسم حالت)

 

*از دیده نهفته ، ماه ام امشب

 خون می چکد از نگاهم ، امشب .                                      (صباحی بیدگلی)

 

*از من ای باد ، بگو خیل گنهکاران را

  غم مدارید که ، گر جرم ز ما ، آذر از اوست .                        (نشاط اصفهانی)

 

*امشب امید صبح ، در آفاق دیده نیست

 غوغا کند خروس و نشان از ((سپیده)) نیست .             (حمیدسبزواری)

 

*آئینه ای ، برابر دریا نهاده است

 خورشید چهره ای که ، دل از من گرفته است .              (غلامحسین عمرانی)

 

*آب حیات منست ، خاک سر کوی دوست

 گر دو جهان خرّمیست ، ما و غم روی دوست .              (سعدی)

 

*ای که گفتی هیچ مشکل چون فراغ یار نیست

  گرامید وصل باشد ، آنچنان دشوار نیست .                 (سعدی)

 

*ای شیخ برو ، مسئلۀ عشق بیآموز

هر چند که این مسئلۀ آموختنی نیست .                              ( حبیب خراسانی)

 

*احساس می کنم که ، فضای درون من

  از شبنم وجود تو ، لبریز گشته است

 احساس می کنم که ، شروقی ز آفتاب

از قلب تو ، به نرمی مِهری گذشته است .                     (منصوره فیلی)

 

*اسیر لذت تن مانده ای وگرنه ترا

چه عیشها که درِ مُلکِ جانِ مهمانست .                       (قاسمی)

 

*این کوزه ، چون من عاشق زاری بوده است

  در بند سر زلف نگاری بوده است

  این دست که برگردن او می بینی

 دستی است که ، بر گردن یاری بوده است .                 (خیّام)

 

*اندکی با تو نوشتم غم دل ، ترسیدم

  که دل آزرده شوی ، ورنه سخن بسیار است .                        (چونی)

 

*آه از شب هجران تو و روز قیامت

  کانرا شبی از پی نی ، و اینرا سحری نیست .               (درویش عبدالمجید)

 

*اظهار عجز ، پیش ستم پیشگان خطاست

 اشک کباب ، باعث طغیان آتش است .                      (صائب تبریزی)

 

*انسان یکی هزار شود از فتادگی

 هر دانه ای که خاک نشین گشت ، خرمن است .           ( میرسند کاشانی)

 

*افتادگی آموز ، اگر طالب فیضی

  هر گز نخورد آب ، زمینی که بلند است !                            (پوریای ولی)

 

*آهها ی آتشینم ، پرده های شب بسوخت

 بر دل آمد و زتف دل، هم زبان هم لب بسوخت .           (عطّارنیشابوری)

 

 

*آخر از راه دل و دیده سر آورده برون

  نیش آن خار ، که از دست تو در پای من است .           (فوقی یزدی)

 

*از آن خموش بکنجی نشسته بودم دوش

  که شرح حال مرا ، شمع انجمن می گفت .                (صائب تبریزی)

 

*از خامی دیگ است که ، در جوش وخروش است

 چون پخته شد و لذّت دم یافت ، خموش است .           (ابوالحسن جلوه)

 

*امشب دگر از شهر برون خواهم خفت

 مجنونم و در دشت جنون خواهم خفت

 ای دیده بپالان بخون بستر خاک

کامشب به میانِ خاک و خون خواهم خفت .                 (محمد حسین شهریار)

 

*افتاده به پا زلف سمن سای تو از چیست؟

 دیوانه منم ، سلسله در پای تو از چیست؟                             (فنائی)

 

*از هر قدمش قیامتی بر می خاست

  خون دل کافر کافر و مسلمان می ریخت !                  ؟

 

*آهوی چشم تو ، غارتگر دلهای خراب

طاق ابروی تو ، سر مشق کدام استاد است؟                  ؟

 

*این خرقۀ صد پارۀ ما دوختنی نیست

 چون زهد در آن نیست ، چرا سوختی نیست؟              ( حبیب خراسانی)

 

*ای که تمام ا نس و جان ، گشته ز جان فدائیت !

  بُرده ز هر تنی روان ، جذبۀ دل دل ربائیت!                 (نیّر)

 

*ای سرِاهل وفا ، در خم چوگان تو!

 غلطان از هر طرف ، چو گو به میدان تو!                     (سینا)

 

*آن دشمنی که دوست نگردد، دل منست

 آن عقده ای که حل نشود ، مشکل منست .                 (پژمان بختیاری)

 

*از سر بالین من بر خیز، ای نادان طبیب

  دردمند عشق را ، دارو بجز دیدار نیست .                            (خسرو قاجار)

 

*اگر کوه گناه ما ، به محضر سایه اندازد

 نبیند هیچ مجرم ، رویِ خورشید قیامت!                    (مهدی سهیلی)

*از صبح حقیقت ،شب باطل به گریز است

  چون مهر برآید،عمل شب پره پیداست .                              (مهدی سهیلی)

 

*ایکه می پرسی زمن ، کانماه را منزل کجاست؟

  منزل او در دل است ، اما ندانم دل کجاست!               (هلالی جغتائی)

 

*آنکه ما سر گشتۀ اوئیم ، در دل بوده است

 دوری ما غافلان، از قرب منزل بوده است .                            (صائب تبریزی)

 

*از خدا برگشتگان را ، کار چندان سخت نیست

سخت کار ما بود ، کز ما خدا برگشته  است !                (اشراق اصفهانی)

 

*از گل طبقی ساخته ، کین روی من است

  وز مشک زره ساخته ، کین موی من است .                (ابوالفرج)

 

*ایدوست در خرابی دل ، اینقدر مکوش

 گر چه دل من است ، مگر خانۀ تو نیست؟                            ؟

 

*آرزوی قتل ما ، از نوجوانان عیب نیست

 آرزو عیب است ، اما بر جوانان عیب نیست .                (ملک الشعراء بهار)

 

*ای خوش آندم که ، گوش می کردم

   نکته ای از لب شکر شکنت .                                (جامی )

 

*آن روز که آتش محبت افروخت

  عاشق روش سوز ، معشوق آموخت .                        (ابوسعید ابوالخیر)

 

*آنجا که لعل دلکش شیرین دهد فروغ

  یا قوت و سنگ ، در نظر کوه کن یکیست .                 ( جامی)

 

* از حال خود شکسته دلان را خبر فرست

   تسکین جان سوختگان یک نظر فرست .                            (خاقانی شیروانی)

 

*امروز که در دست توأم مرحمتی کن

  فردا که شوم خاک، چه سود اشک ندامت .                (سلمان ساوجی)

 

*آب چشمم ، راز دل یک یک بمردم باز گفت

  عاشقی و مستی ، و دیوانگی نتوان نهفت .                                     (سلمان ساوجی)

 

*آنکس که بَدم گفت ، بدی سیرت اوست

  و آنکس که مرا گفت نکو ، خود نیکوست .                 (شیخ بهائی)

 

*از غرور خود منه ، پا بر سر افسردگان

  اخگر سوزنده ، زیر تودۀ خاکستر است .                    (ظهیر فاریابی)

 

*این مرا بس که ، ز وصل صنمی لاله عذار

  شب و روز و مه و سالم ، همه فروردین است .             (قاآنی شیرازی)

 

*افتادن دیوار کهن ، نو شدن اوست

 جز مرگ ، کسی در پی آبادی من نیست .                            ( کلیم کاشانی)

 

* از این بهتر نمی دانم ، طریق مهربانی را

   که ننشینم ز پا ، تا جان دهم از مهر در پایت .            (محتشم کاشانی)

 

*آن دل که پریشان شود ، از نالۀ بلبل

  بر دامنش آویز، که با وی خبری هست .                    (عرفی شیرازی)

 

*از دو صدفرسنگ ره، الهام می باری به من

 مهربانتر از تو ، در دنیا نگاری هست ؟نیست .               (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*از پی هر گریه ، آخر خنده ایست

  مرد آخربین ، مبارک بنده ایست .                           (مولوی)

 

*آن نه روئی است که، یک باغ گل نسرین است

  وآن نه خالست که ، یک چرخ مه و پروین است .                   (قاآنی شیرازی)

 

*این سخن منکر نماند ، هر خس تر دامنی

عاشقان را مقتدا و قبله و تکبیر نیست .                       (عطار نیشابوری)

 

*آئینه چون نقش تو بنمود راست

 خود شکن ، آئینه شکستن خطا ست.                       (نظامی گنجوی)

 

*آخر گفتار تو، خاموشی است

  حاصل کار تو ، فراموشی است .                                       (نظامی گنجوی)

 

*این تیغ ، نه از بهر جفای کاری کردند

انگور نه از بهر نبیذ است به چرخشت

انگشت مکن رنجه ، به در کوفتن کس

  تا کس نکند رنجه ، به سر کوفتنت مُشت .                 ( ناصر خسرو)

 

* انکس که مرا از نظر انداخته اینست

   اینست که پا مال غمم ساخته اینست .                    (وحشی بافقی)

 

*آلودۀ دنیا ، جگرش ریشتر است

  آسوده تر است، هر که درویشتر است .                     (ابوسعید ابوالخیر)

 

*اگر دل و دلبر و دل  بر کدام است

  و گر دلبر دل و دل را چه نام است؟

  دل و دلبر بهم ، آمینه وینم

  نذونم دل کو دلبر کدام است .                               (بابا طاهر عریان)

 

*اینکه هر سو می کشم با خود ، نپنداری تن است

  گور گردان است و در او آرزوهای من است .               ( سیمین بهبهانی)

 

*با مردم زمانه ، سلامی والسَلام

  تا گفته ای غلام توام، می فروشدت .                        ؟

 

*ای که از کوچۀ تنهائی ما می گذری!

  گوش کن ، نالۀ من از سر دیوار گذشت .                             (مهدی سهیلی)

 

*ای بی نشان محض ! نشان از که جویمت

  گُم گشته در تو هر دو جهان ، از که جویمت ؟            (عطار نیشابوری)

 

*اظهار عشق را به زبان احتیاج نیست

  چندانکه شد نگه به نگه آشنا ، بس است .                           (صائب تبریزی)

 

*آن دوست که بی وفاست ، دشمن به از اوست

  آن نقره که بی صفاست ، آهن به از اوست

   آنکس که نمک خورد ، نمکدان شکند

   در مکتب رندان جهان ، سگ به از اوست .                (عندلیب کاشی)

 

*از گلشن وصالت یک گل نچیدم اما

   صد نیش خار خوردم ، از دست باغبانت .                           (عندلیب کاشی)

 

*ای جان پسر! از غم شبهای درازم

  روزی شوی آگاه که ، دیگر پدری نیست .                            (مهدی سهیلی)

 

*آتش عشق تو ، تنها نه مرا بر دل بود

  بلکه از کشور جان ، تا دل ویرانه بسوخت .                 (مشرقی)

 

*افغان که رفت جانم و جانانم آرزوست

  دردا که کُشت دردم ، و درمانم آرزوست.

  از حرف کفر و قصّۀ ایمان دلم گرفت

  صلحی میان گبر و مسلمانم آرزوست .                      ( آذر افغانی)

 

*افتاد ز آشیانه ، مرغی زد این ترانه

  یا هجر را کرانه ، یا عمر را نهایت .                          ( صباحی بید گلی)

 

*آشنائی نه غریب است ، که دلسوز منند

  چون من از خویش برفتم ، دل بیگانه بسوخت .           (حافظ)

 

*آتش عشق ترا ، گرنه شعور است چرا؟

  آشنا گشت ، از آن رو خود و بیگانه بسوخت .              (صحبت لاری)

 

*ای دل ! اول قدم نیک دلان

   با بد و نیک جهان ، ساختن است .                         (پروین اعتصامی)

 

*اگر به سان شقایق ، به سینه داغی داشت

  به راه تیرۀ شب ، شعله ور چراغی داشت .                           ( سپیدۀ کاشانی)

 

*آنکه چون آینه ، هر دم به خیالی است دلش

  گر به عمری بکند یاد من ، آن هم کرمی است .           ( صیدی تهرانی)

 

*ای دل ! صفای روضۀ رضوانم آرزوست

  دیدار روی حوری و غلمانم آرزوست

آمد بهار و لاله و گل در چمن دمید

 بستان و باغ خرّم و خندانم آرزوست

 از نو بهار ، باغ و گلستان صفا گرفت

 با دوست ، سیر باغ و گلستانم آرزوست .                     (امین میر هادی)

 

*ای آنکه ، با طبیب من افتاد کار تو !

 عبرت توان ز کار من ناتوان گرفت .                          (صبا حی بیدگلی)

 

*از غبار فکر باطل ، پاک باید داشت دل

  تا بداند دیو ، کاین آئینه جای گرد نیست .                 (پروین اعتصامی)

 

*آتش از خانۀ همسایۀ درویش مخواه

 کآنچه از روزن او می گذرد ، دود دل است .                 (سعدی)

 

*آنکه هر شب بگذرد از چرخ ، فریاد من است

  آنچه آن مه را ، به خاطر نگذرد ، یاد من است

  آنچه بر من کارها را، سخت می سازد مدام

 بی ثباتیهای صبر سست بنیاد من است .                    (محتشم کاشانی)

 

*ای طبیب درد مندان ! وی دوای عاشقان !

 پرسشی کن ، کز وجودم نیم جانی بیش نیست .           (رهی معیّری)

 

*اندکی ای ناله! امشب بی اثر می بینمت

  آنکه هر شب می شنید ، امشب مگر بیدار نیست؟                  (نظیری نیشابوری)

 

*گل همان به ،که به هر حرف بیندازد گوش

  ورنه ، درد دل مرغان چمن بسیار است .                             (چونی)

 

*از جفای لب شیرین تو ، ای چشمۀ نوش

  غرق آب و عرق اکنون ، شکری نیست که نیست

 از سر کوی تو رفتن ، نتوانم گامی

 ورنه ، اندر دل بی دل ، سفری نیست که نیست .           (حافظ)

 

*از شور دل مات ، همانا خبری نیست

  کین نالۀ شبهای مرا، خود سحری نیست

  گویند حریفان ، که برو یار دگر گیر

   مشکل همه اینست که ، چون او دگری نیست .          (همام تبریزی)

 

*از تواضع کم نگردد رتبۀ گردن کشان

  نیست عیبی ، گر بود شمشیر جوهردار کج .               (صائب تبریزی)

 

*آن عشق ، که در پرده بماند به چه ارزد؟

  عشق است و همین لذت دیدار و دگر هیچ .               (حکیم شفائی)

 

*از من جدا شدی و گمانم چنین نبود

   ای نور دیده ، ازتو مرا چشم این نبود .                     (فیض)

 

*اول اندر کوی او، جز نقش پای ما نبود

 آخر آنجا از هجوم خلق ، جای ما نبود .                      (وصال شیرازی)

 

*آنکه دائم هوس سختن ما می کرد

 کاش می آمد و از دور تماشا می کرد .                       (طاهر)

 

*اسرار وجود ، خام  آشفته بماند

  وان گوهر بس شریف ، ناسفته بماند

  هر کس ز سر قیاس ، حرفی گفتند

  آن نکته که اصل بود ، نا گفته بماند!                        (بو علی سینا)

 

 

*اقلیم دل ، بزور میسّر نمی شود

  این فتح ، بی شکست میسّر نمی شود .                    (کلیم کاشانی)

 

*از آن پروانه بر فانوس هر دم می زند خود را

  که خواهد با عزیز خویش ، در یک پیرهن باشد .          ( شهید قمی)

 

*ای وای بر آنمرغ گرفتار ، که روزی

 صیّاد شود غافل ، و در دام بمیرد ! .                          (علینقی کمره ای)

 

*ای وا ی بر اسیری ، کز یاد رفته باشد

  در دام مانده مرغی ، صیّاد رفته باشد .                      (حزین لاهیجی)

 

*اگر ابر بهاران گردد آه گریه آلودم

  بجای سبزه ، فریاد از دل پروانه بر خیزد .                            (صائب تبریزی)

 

*اندر دل بی وفا ، غم و ماتم باد

 وآنرا که وفا نیست ، ز عالم کم باد.                           (شمس تبریزی)

 

*ای کبک خوش خرام، که خوش میروی بناز

  غرّه مشو که ، گربۀ مسکین نماز کرد .                      (حافظ )

 

*ای ساربان! آهسته ران ، کآرام جانم می رود

  آن دل که با خود داشتم ، با دلستانم می رود.             (سعدی)

 

*از پریدنهای رنگ و ، وز تپیدنهای دل

  عاشق بیچاره هر جا هست ، رسوا می شود .               (سالک یزدی)

 

*از مکافات بیندیش ، که در شرع وفا

   گردن شمع بخونخواهی پروانه زدند .                       (وصال شیرازی)

 

*ای مرغ سحر ! عشق ز پروانه بیآموز

  کان سوخته را جان شد ، و آواز نیامد

  این مدّعیان، در طلبش بی خبرانند

کانرا که خبر شد ، خبری باز نیامد.                           (سعدی)

 

*اگر نشاندنِ خون، از خواص عنّاب است

  چرا هوای لبت ، خون من بجوش آرد؟!                     (ظهیر فارابی)

 

*آتش عشق ، بدین سوز نبوده است نخست

  هر که پیدا شده ، بروی زده دامانی چند .                            (ملهی)

 

 

*آخر همه کدورت گلچین و باغبان

  گردد بَدل به صلح چو فصل خزان رسید .                            (کلیم کاشانی)

 

*آسوده خاطران چمن را چه آگهی

  از ناله ای که ، مرغِ گرفتار می کند؟.                       (طاهر نائینی)

 

*آنکس که نظر بر گل زیبای من افکند

  گل عنچۀ خود را به کف پای من افکند .                           (اُمرائی)

 

*آخر مهر و محبّت ، نه همین سختن است

 تا چه ها بر سر خاکستر پروانه رود.                      (ذوقی اردستانی)

 

*آمد بهار و رفت و من از کنج آشیان

  وقتی بر آمدم که ، گلی در چن نماند .                    (عاشق اصفهانی)

 

*این شرح بینهایت ، کز حسن یار گفتم

  حرفی است کز هزاران اندر عبارت آمد.                          ؟

 

*اگر ز روی تو بوئی به من رساند باد

 به مژده جان جهان را ، بباد خواهم داد .                                      ؟

*اندکی از گل روی تو ، به بلبل گفتم

 آن تنگ حوصله ، رسوای گلستانم کرد !                           ؟

 

 

*ای دوست بر جنازۀ دشمن چه بگذری

  شادی مکن که بر سرت این ماجرا رود!                           ؟

 

*اگر زلفت ندارد قصد آزار مسلمانان

  چرا هر کس از آن عقرب صفت بی تاب می گردد ؟                      ؟

 

*اگر در دل نگهدارم غمش ، ترسم به جان افتد

  و گر دم بر زنم ، ترسم که ناگه بر زبان افتد .                    ؟

 

*آنجا که بزرگ بایدت بود

  فرزندی من ، ندارت سود .                                          (نظامی)

 

*آزادیت به قبضۀ شمشیر بسته است

  مردان همیشه ، تکیۀ خود را بدو کنند .                                      (نیتاج خانم)

 

*آنکه پریشان نموده طرّۀ لیلی

 خواست که، مجنون اسیر سلسله باشد .                              (فروغی بسطامی)

 

*از خون دلم بست حنا برسر انگشت

 خون دلم انگشت نما شد، چه بجا شد.                                (قصاب کاشانی)

 

 

*آنجا که هر سو صد شهید خفته دارد

 آنجا که هر کویش غمی بنهفته دارد .                               (حمید سبزواری)

 

*آدم ز خاک بود و من از نور پاک او

  گفتم مین یگانه و از خود یگانه بود .                               (خاقانی شیروانی)

 

*از خاک سر کویت ، خالی نشود یکشب

  گر بر سر هر سنگی ، حالی عسسی باشد .                        (خاقانی شیروانی)

 

*ایوان پی شکسته ، مرمّت نمی شود

 صد بار اگر ، به ظاهر او رنگ و رو کنند .                       (نیمتاج خانم)

 

*آتش افسرده ای از کاروان و اما نده ام

 همرهان رفتند ، خاکستر نشینم کرده اند .                           ( واهب اصفهانی)

 

*اسیر عشق تو از درد هجر دم نزند

 غریب کوی تو ، حرف از وطن نمی گوید .                       (مشفق کاشانی)

 

*از بسکه بر تو خم شدم و چشم دوختم

  کم نور گشت دیده ام و قامتم خمید .                                 (پروین اعتصامی)

 

*ابر آمد و گرفت سرکلبۀ مرا

  بر من گریست زار ، که فصل شتا رسید .               (پروین اعتصامی)

 

 

*از رنج پاره دوختن و زحمت رفو

  خونابۀ دلم ز سر انگشت ها چکید .                                 (پروین اعتصامی)

 

 

*ای خوانده کتاب زند ، و پازند

  زین خواند ن زند ، تا کی و چند؟

  از فعل ، منافقی و بی باک

  وز قول، حکیمی و خردمند.                                (ناصر خسرو)

 

*افسوس بر این خامشی بلبل شیدا

  فریاد از این ناله ، که نای زغن افکند .                            (امرائی)

 

*امان نداد که ، لبخند ما تما م شود

 به شادی دل من ، غم زگرد راه رسید .                    (مهدی سهیلی)

 

*ای پیرهن ! آهسته بزن بوسه بر اعضاش

  کان خرمن گل طاقت آزار ندارد .                         ( عبدالله الفت)

 

*آنکه جهان زنده می کند ، به نگاهی

  گر بِکُشد عالَمی گناه ندارد .                                (غمام همدانی)

 

*آب دندان تو ، با آن لب شیرین آمیخت

  الفتی نغز ، میان شکر و شیر افتاد .                      (صهبا قمشه ای)

 

*آن که باشد که ، ترا بیند و عاشق نشود

  یا به عشق تو مجرّد ، ز علایق نشود؟                    (سلمان ساوجی)

 

 

*اگرت سعادتی هست که ، زنده دل بمیری

  به حیاتی اوفتادی که ، دگر فنا نباشد .                    (سعدی)

 

*اورا که ، دل از عشق مشّوش باشد

  هر قصه که گوید، همه دلکش باشد .                     (شیخ بهائی)

 

*آنکه می گفت ، به چشم تو نظر باید کرد

 نِی خطا گفت که ، از مست حذر باید کرد.                (شوریدۀ شیرازی)

 

*آخر ، این نالۀ جانسوز اثرها دارد

  شب تاریک فروزنده ، سحرها دارد

 غافل از حال جگر سوختۀ عشق مباد

 که در آتشکدۀ سینه ، شررها دارد .                        (فروغی بسطامی)

 

*آنکه از دوست ، به جز دوست تقاضا دارد

 لاف عشق ار بزند ، دعوی بیجا دارد                      (صغیر اصفهانی)

 

*آنکه از دوری او ، دیدۀ ما دریا                                  

  دور بودم از او ما ، خود او با ما بود.                          (صغیر اصفهانی)

 

*از من جدا شدی و گمانم چنین نبود

  ای نور دیدۀ! از تو مرا چشم این نبود .                            (فیض)

 

*آنکس که شد آراسته ، با حربۀ تقوی

  بس دیو هوس کشت و سر از اهرمن افکند.             (اُمرائی)

 

*امشب منم و وصال آن سرو بلند

  کز لعل لبش چاشنیئی داده به قند .                         ؟

 

*ازاین هوای خوش و صاف استفاده کنید

  تهی دل از غم و پر مغز را زیاده کنید .                           (نیّر)

 

*ای مسافر ! کاروان مرگ را چاووش نیست

  سنگ هر گوری که دیدی ، لوحۀ پیغام بود .            (مهدی سهیلی)

 

*ایرانیان که ، فرّ کیان آرزو کنند

  باید نخست ، کاوۀ خود جستجو کنند .                     (نیمتاج خانم)

 

*از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

یادگاری که ، دراین گنبد دوّار بماند .                         (حافظ)

 

*از جلوهات پای دلم ، هر لحظه در گل می رود

   وه وه چه نیکو میروی ، کز رفتنت دل می رود .               (علینقی کمره ای)

 

*ای وای بر آنکه ، پای محکم نکند

  سرما یۀ عزّتی، فراهم نکند!                                            ؟

 

*اگر این داغ جگر سوز که ، در جان منست

بر دل کوه نهی، سنگ به فریاد آید .                                    (سعدی)

 

*اگر از جانب معشوق نباشد کششی

  کوشش عاشق بیچاره ، بجائی نرسد .                                 ؟

 

*اول بنا نبود که ، سوزند عاشقان

  آتش به جان شمع فتد ، کین بنا نهاد.                               ؟

 

*اشکم ز سوز سینه ، جگر تاب می شود

  الماس از تف جگرم ، آب می شود .                                  (ظهیر فارایابی)

 

*ای کاشکی که به عالم ، تا چشم کار می کرد

  دل بود و آدم آنرا، قربان یار می کرد .                                (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*از غمی شکوه مکن تا غم دیگر ندهند

  از لب خشک مگو ، تا مژۀ تر ندهند .                                 (کلیم کاشانی)

 

*آتش است این ، بانگ نای و نیست باد

 هر که این آتش ندارد ، نیست باد .                                    (مولوی)

 

*این عید سعید ، عید اَسعد باشد

  ملت به پناه لطف احمد باشد .                                        (امام خمینی (ره) )

 

*اگر غم سالها ، چاراسبه بر مُلک تنم تازد

 نپندارم که، جولانگاه امو را منتها باشد .                               (غبار همدانی)

 

*افسرده دل ، کسی که ز زنجیر زلف او

  دیوانه می نگردد و کافر نمی شود!                                    (عبید زاکانی)

 

*آمد دلم به سوی تو نومید و بازگشت

  نشنید مرحبای تو ، این نیز بگذرد .                                   (فخرالدین عراقی)

 

*آنچنان کشتی دل ، دستخوش موج فناست

  که عجب دارد اگر، تخته به ساحل برسد .                                     (نظام وفا)

 

*از تو ای دوست ! نگسلم پیوند

ور به تیغم بُرند، بند از بند .                                             (هاتف اصفهانی)

 

*ای خوشا ، انکه ندارد سر و کاری با دل

  کآنچه آید به سر ما ، همه از دل آید .                                (نظام وفا)

 

*از آتش معشوق شراری بود این عشق

  شمعی که نیفروخته ، پروانه ندارد .                                   (نشاط اصفهانی)

 

*ای غزالی ، گزیزم از یاری

 که اگر بد کنم ، نکو گوید

 مخلص آن شوم که ، عیبم را

 همچو آئینه ، روبرو گوید

 نه که چون شانه ، با هزار زبان

 پشت سر رفته ، مو بمو گوید .                                         ؟

 

*آن جمع که بیشۀ خرد را شیرند

 در دشت مغانی ، از پی نخجیرند

  و آن قوم که ، اهل فکرت و تدبیرند

   بر هر چه که بنگرند، پندی گیرند .                                  (ابوالقاسم حالت)

 

*از مقیم حرم کعبه ، نباشد کمتر

  آنکه گاهی ز در دیر مغان می گذرد .                                 (هاتف اصفهانی)

 

*امروز ما را گر کشی بی جرم ، از ما بگذرد

  اما به پیش دادگر ، مشکل که فردا بگذرد .                           (هاتف اصفهانی)

 

*اظهار محبت ز درت ، پای مرا بست

  بندیم که ، بر پا ست ، چه بودی به زبان بود؟                       (صباحی بیدگلی)

 

*از ناز ، تو احتراز ، کی خواهی کرد،

 یک بوسه ، بما نیاز ، کی خواهی کرد؟

 آن غنچه ، که لاله گون، ز خون دل ماست

یک لحظه بخنده باز، کی خواهی کرد؟                                 (حسن سناچیان)

 

*اینقدر قاصدک که از من ، سوی جانان رفته است

  جمع اگر گردد به یکجا ، کاروانی می شود!                           (طاهرقزوینی)

 

*از این بیگانگانِ آشنا ، از بسکه دلسردم

 چنان سیر آمدم ، کز خویشتن بیگانه خواهم شد!                             ؟

 

*ای شربت جفای تو، هم تلخ و هم لذیذ

خصمانه حرفهای تو، هم تلخ و هم لذیذ .                              (محتشم کاشانی)

 

*از شکوفه بر تن خود ، پیرهن دارد بهار

  وز کلاف سبزه، رخت نو به تن دارد بهار

  ای همه گلهای سر تا پا زبان ، ای عاشقان!

  از شکفتن تا رهائی ، صد سخن دارد بهار .                           (غلامحسین عمرانی)

 

*ای آمده گلهای بهاری ز سفر!

  دارید به برگ برگ خود ، عطر ظفر .                                 (سپیده کاشانی )

 

*ای آنکه ترا غیرت مردی است به سر

  مگذار عیالت رود از خانه بدر .                                           ؟

 

*ای ببالا چون صنوبر ! وی به رخ چون م و هـ

 عنبر افشان زلف داری ، لب چو ش و ک و ر.                         ؟

 

*آئینه شو ، جمل نکو طاعتان نگر

  جاروب زن بخانه و پس میهمان ببر                                   ؟

 

*ای جفای تو ، ز راحت خوبتر !

  انتقام تو، ز جان محبوبتر.                                              (مولوی)

 

*آن زلف تاب دار ، بر آن روی چون بهار

  گر کوته است ، گر تهی از وی عجب مدار .                           (امیر معزّی)

 

*آتش بجانم افکند ، شوق لقای دیدار

  از دست رفت صبرم، ای ناقه پای بردار .                              (شیخ بهائی)

 

*اگر شیری ، اگر ببری، اگر گور

  گذر ، باید کنی آخر ، لب گور

  دلا ، رحمی بجان خویشتن کن

 که مورانت نهن خوان و کنن سور .                                    (بابا طاهر عریان)

 

 

*ای آه ! بیا دامن آن ماه بگیر

  وی ناله ، گریبان سحرگاه بگیر

  دلبر ز درِ خانۀ ما می گذرد

   ای اشک ! برون آی و سر راه بگیر.                                   (محیط اصفهانی)

 

*ای زمان کودکی، یادت به خیر

  وه چه آسان گم شدی توی غبار.                                               (صدیقه صنیعی)

 

*امشب به بِرمن است آن مایۀ ناز

 یارب! تو کلید صبح در چاه انداز

 ای روشنی صبح ، به مشرق برگرد!

 وی ظلمت شب! با من بیچاره بساز .                                             ؟

 

*ای نام تو ، طلیعۀ آغاز!

  وی یاد تو ، نهایت پرواز

 افتاده ام ز پای ، تو بنواز

  سرگشته ام ، تو ره بنما باز .                                           (سپیدۀ کاشانی)

 

*ابری است ، آسمان دو چشمم

  جا نم پر از تلاتم و توفان

  کشتی و موج گرم ، گرم ستیزند

 ای بادبان ! مهر بر افراز .                                       (سپیدۀ کاشانی)

 

*اوّلِ عشق و مرا ، صد نقش حیرت در ضمیر

  این خود آغاز است ، تا چیست انجامم هنوز؟                        (وحشی بافقی)

 

*از در خویش خدایا! ببهشتم مفرست

   که سر کوی تو ، از کون و مکان ما را بس.                          (حافظ)

 

*ای واقف اسرارِ ضمیر همه کس

  در حالت عجز ، دستگیر همه کس .                                  (ابوسعید ابوالخیر)

 

*ای دوست ! جرم دوست برای خدا ببخش

 از دست من اگر چه کشیدی جفا ببخش .                                      (مهدی بهاءالدین)

 

*ای کجی آموخته ، پیوسته از ابروی خویش

 راستی هم یاد گیر ، از قامت دلجوی خویش .                        (هلالی جغتائی)

 

*آمد آن مه ز سفر، جانب سر گشتۀ خویش

  آمد اینهم ، عجب از طالع بر گشتۀ خویش .                         (عالمی)

 

 

*از بهر آنکه می زند آبی بر آتشم

  منّت پذیرم از مژۀ سیل بار خویش .                                  (عبید زاکانی)

 

*ای خدا !کن فرجی تا که ببینم رویش

  ای خدا! مرحمتی ، تا که بدانم خُویش.                              (منصورۀ فیلی)

 

*ای خدا! معرفت شأن تو دانم آنگاه

  که بیا بم اثری ، از برکات کویش.                                     (منصوره فیلی)

 

*آنچنان با یاد نامت بردهام خود را ز یاد

  کز فراموشی نمی آید بیادم ، نام خویش.                                      (بابا فغانی شیرازی)

 

*اندیشۀ هر کسی ، ترا از حالش

 آگاه کند که ، چون بود افعالش

اندیشۀ مرد ، چون یکی آینه است

 پیداست در آن ، خوب و بد اعمالش .                                 (ابوالقاسم حالت)

 

*ای لالۀ آرمیده در خاک ، خموش

 مضمون سخن توئی و معنای خروش

 هم سینه بسینه ، نقش شد قصّۀ تو

 هم رایت سرخ تو ، رود دوش بدوش .                                           (سپیدۀ کاشانی)

 

*اینکه گاهی میزنم برآب و آتش خویش را

 روشنی در کار مردم بود مقصودم چو شمع .                          (صائب تبریزی)

 

*از بهر صید طایر دل ، خال ابرویش

  گسترده دام یک طرف و دانه یک طرف .                                      ؟

 

*ای آنکه به ملک خویش ، پاینده توئی

  در ظلمت شب ، صبح نماینده ، توئی

 ای ذات تو ، بر کلّ ممالک شده فردا !

 سر  در خط بندگیت ، داده زن و مرد

 ای ذات تو ، بر کلّ ممالک مالک !

وی راهروان کوی عشقت سالک .                                        (خواجه عبدالله انصاری)

 

*اینم کند هلاک ،که نَبوَد پس از هلاک

 دستی که دامن تو ، بگیرم به زیر خاک !                              (صباحی بیدگلی)

 

*امشب ز میان جمع ،من مستم و دل

 مستی همه واگذاشت ، من هستم و دل .                                      (محمد حسین شهریار)

 

*ای روی تو چون عدن ،چنان موی تو سنبل

وی خوی خوش تو نبوی، بوی تو چون گل .                           (نیّر)

 

*آن نوگلِ شکفته نگر در میان باغ

  و آن چتر نارون، که بود سایبان گل.                                  (اورنگ)

 

*آن کودکان نگر ، چو گروهی فرشتگان

 بازی کنان بشادی ، هر یک بسان گل .                                (اورنگ)

 

*اردیبهش آمد ، یا کاروان گل

  آورد سوی ما ، ز بهشت ارمغان گل .                                  (اورنگ)

 

*از رفتن تو جانا ، دانی چه مانده در دل؟

  از کاروان چه مانده ، جز آتشی به منزل .                                      ؟

 

*ای که بر زاری دل ٍ می کنی اِنکار بیا

  گوش بر سینۀ من نه ، بشنو زاری دل .                              (جامی)

 

*از من بی سرو سامان، ز سر ناز نه خواست

  حیف و صد حیف که ، آگه نشد از یاری دل .                       (عاشق اصفهانی)

 

*ارغوانی است از آن ، چهرۀ عشّاق که شد

  از ازل خود جگر ، بادۀ گلناری دل.                                    (داعی دزفولی)

 

*آنکه ناید به دلش رحم ، ز بیماری دل

  کی به یاد آیدش ، از حال گرفتاری دل؟                             (وحدت)

 

*آید به جز توام ، که در اندیشه و خیال ؟

  این خود ، خیال باطل و اندیشۀ محال .                               (صباحی بیدگلی)

 

*آنکه بگذاشت چنین ، نرگس بیمار ترا

 گفت منهم بکنم، چارۀ بیماری دل

  مذهب بنده و آزاد ، همین است و همین

 چیست آزادی کُونین ؟ سبکباری دل .                                (حکیم کاشانی)

 

*ایکه هرگز فرامشت نکنم.

  خبری از تو نیست ، کیف الحال؟                                               (دامی)

 

*آن جوان کرد ، جوابم ز لب جان پرور

  که به پیری نکشم ، حسرت بُرنائی را

  از بر خویش مرانم که ، تراند هرگز

  گلشن آرای ز گلزار تماشائی را

  آمد وز آمدنش یافت شکیبائیِ دل

  رفت و یکباره ز دل برد شکیبائیِ دل .                                (زرگر اصفهانی)

 

*افسوس براین عمر گرانمایۀ ، که بگذشت

  ما از پی تقصیر و خطا ، در نگذشتیم .                                (سعدی)

 

*از شمع ، سه گونه کار می آموزم

 می گریم و می گدازم ، و می سوزم .                                  (مسعود سعد سلمان)

 

*احوال ما ، ز حوصلۀ نامه بیش بود

  برخی از آن ، ببال کبوتر نوشته ایم.                                    ؟

 

*آسودگی کنج قفس کرد تلافی

  یک چند اگر زحمت پروانه کشیدیم.                                 (صاحب تبریزی)

 

*اوصاف کمال تست ، هر نکته که می گویم

  در مدح تو می باشد ، شعر طرب انگیزم.                             (نیّر)

 

*آن بلبلم که سوخته شد ، آشیانه ام

  صیّاد سنگدل ، زده آتش بخانه ام

  ای گل ز جای خیز که ، بلبل ز ره رسید

   بشنو صدای نغمه و بانگ ترانه ام .                                   ( رضائی نیشابوری)

 

*امشب ای دوست ز هجر تو شررها دارم

  تا سحرگه ، گهر اشک بد امن دارم

  آخر ای مرغ ِ خرامان سر کوی وفا

  بکنار قفسم آی ، که غوغا دارم .                                                (مشعل صادق)

 

*اول شدم آشفته ، ز نقش سر زلفش

  آخر به پریشانیِ بسیار کشیدم                                         ؟

 

*از لب لعل تو ، یک بوسه تقاضا کردم

  منکه رسوای جهانم ، زکه پروا دارم؟                                  ؟

 

*ای که تعجیل به خون ریختن ما داری !

غم مردن نخورم ، چون تو مسیحا دارم .                               ؟

 

*ای برتر از خیال و قیاس و گمان و وهم

   وز هر چه گفته ایم ، و شنیدیم و خوانده ایم .                     (سعدی)

 

*آن نه روئی است که ،من و صف جمالش دانم

  این حدیث از دگری پرس که ، من حیرانم .                         (سعدی)

 

*آن شب که ترا ، با دگری دیدم و رفتم

 چون مرغ شب ، از داغ تو نالیدم و رفتم .                                      (ابوالسن ورزی)

 

*آنقدر با اتش دل ساختم تا سوختم

  بی تو ای آرام جان ! یا ساختم یا سوختم .                          (رهی معیّری)

 

*از دل دیوانه ام، دیوانت تر دانی که کیست؟

  من که دایم در علاج این دل دیوانه ام !                              (صائب تبریزی)

 

*اگر هزار شکایت بود ز دورِ زمانم

  چگونه شکر نگویم ، که در زمانِ تو باشم؟                                     (خواجوی کرمانی)

 

*آن زمانی که شود از پس خاری تابان

 سالها مِرده ام ، و نیست ز هستی اثرم .                               (مننصوره فیلی)

 

*از آنم سوخته خرمن ، که من عمری در آن صحرا

  اگر چه خوشه می چینم ، ره خرمن نمی دانم .                     ( عطار نیشابوری)

 

*ای وای من ، ای وای من ، ترسم نبینم روی تو

  گر ترک گوئی یار خود ، با هر کسی بیگانه ام .                      (منصوره فیلی)

 

*اغیار راست نازت ، عشاق را عنایت

  محروم من که از تو ، نه این رسد نه آنم .                                     (هاتف اصفهانی)

 

*آتش به جگر ، زآن دل افروخته دارم

 وین گریۀ تلخ از جگر سوخته دارم .                                   (وحشی بافقی)

 

*از بسکه در زمانه ، یکی اهل درد نیست

  اظهار درد خویش ، به دیوار می کنم .                                (شعیب خوانساری)

 

*از کاسۀ شکسته، نخیزد صدا درست

  احوال ما مپرس ، که ما دل شکسته ایم .                                      (جلال اردستانی)

 

*اگر صد بار سوزی ، باز برگرد سرت گردم

  نیم پروانه ، کزیک سوختن بر دست و پا افتم .                      (نظیری نیشابوری)

 

*اگر چه سست بود ، عهد نیکوان همه اما

  به سست عهدیت ای مه ، ندیدم و نشنیدم .                         (رشحۀ اصفهانی)

 

*انکه سودا زدۀ چشم تو بوده است منم

  و آنکه از هر مژه ، صد چشم گشوده است منم

  آنکه پیش لب شیرین تو ، ای چشمۀ نوش

  آفرین گفته و دشنام شنوده ست منم

  آنکه خواب خوشم از دیده ربوده است توئی

   و آنکه یک بوسه ، از آن لب نربوده است منم

   آن جفا دیده گرفتار، وفا پیشه که چشم

   بسته از غیر تو ، تا بر تو گشوده است منم.                                   (رهی معیّری)

 

*اگر عمری بپایش سر نمی کردم ، چه می کردم؟

  مدرا با جفایش گر نمی کردم ، چه می کردم؟                                (مشفق کاشانی)

 

*اوراق گل ، ز حرف وفا ساده یافتم

  بر حال بلبلان چمن ، خون گریستم.                                           (صائب تبریزی)

 

* اسیر خسته ، به زنجیر خوی خویشتنم

  غریب وادی گمکرده کوی خویشتنم .                                          (مشفق کاشانی)

 

*ای نام تو ، آرایش عنوان کلام !

  وی یاد تو ، آسایش هر بی آرام!                                                 (شیخ بهائی)

 

*آنکه در خاطرهاش ، حرف وفا نیست توئی

  وآنکه اکنده ز مهر تو ، دل اوست منم.

 وآنکه در وادی عشق تو ، سر تسلیمش

 رایگان برکف اخلاص، چنان کوفت منم.                                        (مهدی ایبکچی)

 

*ازبسکه از فراق تو ، من دیده تر کنم

  روی زمین گِل است ، چه خاکی بسر کنم؟                                   (آفتابی)

 

 

*از دشمنان برند شکایت بدوستان

چون دوست دشمن است، شکایت کجا برم؟                                     (سعدی)

 

*اذنم بده که ، زلف ترا آورم به چنگ

  ای بی وفا ، مگر که من از شانه کمترم؟                                       (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*از زندگانیم ، گله دارد جوانیم

  شرمندۀ جوانی ، از این روزگارنیم

 ای لالۀ بهار جوانی ، که شد خزان

 از داغ ماتم تو ، بهار جوانیم .                                                     (محمد حسین شهریار)

 

*ای فدای تو، هم دل و هم جان

  وی نثار رهت ، هم این و هم آن.                                                        (هاتف اصفهانی)

 

*آسمان هر شب پیِ نظّارۀ رخسار او

  چشمها ، از اختران دوزد به حیرت بر زمین .                                  (محمد علی فتی)

 

*ای شمع مسوزان تو، ز پروانه پر وبال

  در عشق ز تو، چند قدم پیشترم من .                                          (فروغی بسطامی)

 

 

*از نسیمی دفتر ایّام بَر هم می خورد

  از ورق گردانی لیل و نهار اندیشه کن .                               (صائب تبریزی)

 

*آنچنان پنجره بر نور گشودی ، که به عشق

  نگشوده است کسی ، پنجره زیبا تر از این .                          (زکریا اخلاقی)

 

*ای خوشادانش پژوهیدن ، هنر آموختن

شمع بزم غیر گشتن ، خویشتن را سوختن .                          (بهرام جوانمرد)

 

*از دشت و دریا ، در طلب باید گذشتن

 بیگاه و گاه و روز و شب ، باید گذشتن .                               (حمید سبزواری)

 

*آهو ز تو آموخت به هنگام دویدن

 رَم کردن و بر گشتن و واپس نگریدن .                                  ؟

 

*از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

  رفتم از کوی تو ، لیکن عقب سر نگران .                                       (محمد حسین شهریار)

 

*اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من

  دل من داند و من دانم و دل داند و من .                                                ؟

 

*آمد از درو بنشست ، یار من کنار من

 بزم من گلستان کرد ، یار گلعزار من.                                  (شیخ بهائی)

 

*ای که مآیوس از همه سوئی ، به سوی عشق رو کن

  قبلۀ دلهاست اینجا ، هر چه خواهی آرزو کن .                      (نظام وفا)

 

*اول ایمان است از روی یقین

  دانش و کار و درستی بعد از این.                                      (نظام وفا)

 

*ای که دل بردی ز دلدار من ، آزارش مکن

آنچه او در کار من کرده است ، در کارش مکن .             (وحشی بافقی)

 

*ای شب ! اگرت هزار کار است مرو

  وی صبح ! گرت هزار شادی است مخند

  ای دل ! به فراق یار ، سر بازی کن

  وی جان ! به موافقت سر اندازی کن .                                ؟

 

*از هر کران ، بانگ رحیل آید به گوشم

  بانگ از جرس بر خاست ، وایِ من خموشم

 آهنگ رفتن کن که ،ما را چاره فرد است

 و اماندن از این کاروان درد است ، درد است

 از دشت و دریا در طلب ، باید گذشتن

 بیگاه و گاه و روز و شب ، باید گذشتن .                               (حمید سبزواری)

 

*از در کعبه چه حاصل ، به درِ یار نشین

  رو سوی دشت کن و پشت به دیوار نشین

  وصل یوسف طلبی ، پردۀ ناموس بدر

  چون زلیخا به در آ، بر سر بازار نشین.                                (اهلی شیرازی)

 

*ای بت یغما ! دلم یغما مکن

  شادیِ جان ِ مرا ، شیدا مکن.                                          (انوری)

 

*آفرینش سر بسر زیباست ، زشتی ها ز ماست

  چشم دل بگشا ، و صُنع آن دلا را را ببین .                          (مهدی سهیلی)

 

*از یک نگاه ، کار مرا ساخت یار من

  دیدی چگونه یار من آمد بکار من؟                                    (صباحی بیدگلی)

 

*ای شمع ! به بزم امشب ، اشک از تو و آه آز من

  آراستن مجلس ، گاه از تو و گاه از من.                               (آزاد همدانی)

 

*از ریختن خونم ، شادم که به روز حشر

  طفلی و نمی خواهند جرم از تو ، گناه از من .                       (نسیمی همدانی)

 

*آن دوست ، که با تست ، چو یک جان به دو تن

ای بس ، که شود به دوستی عهد شکن

  تا کس نشد از فقر، گرفتار محن

  هرگز نشناخت ، دوست را از دشمن .                                (ابوالقاسم حالت)

 

*اشک چشم غم پنهان مرا

  نیست پایان ، به که باید گفتن؟                                       (فهیمۀ تقوی)

 

*این همه درد من ، از خوبی اوست

  جُورِ خوبان ، به که باید گفتن؟                                        (فهیمۀ تقوی)

 

*آنچنان نرد محبت ، به تو بازم که شود

  عشقبازی به جهان ، ختم به نام من و تو.                                      (ذوقی اردستانی)

 

*از دورنگی است ، که امروز ندارد دیگر

  پیش اربابِ نظر رنگ ، حنای من وتو.                                 (محمد علی فتی)

 

*از شوق نرگس تو ، که هستیم مست از او

  چندان گریست دیده ، که شستیم دست از او .                      (حاجی سمرقندی)

 

*ای دل ! چو فراق یار دیدی خون شو

  وی دیده ! موافقت بکن و جیحون شو.                                         ؟

 

*ای آرزوی جان و دلم آرزوی تو

  بیمار گشته ، بِه نشود جز به بوی تو .                                (فخرالدین عراقی)

 

*این دوئی پیدا شده از ما و تو

  شرک باشد ، گر یکی خوانی به دو .                                  (نعمت الله)

 

*آسیمه سر ، به کوی بتان آمدم ولی

  روئی ندیدم ، از رخ ناز آفرین او

  آهنگهای ، خوش بشنیدم از آن مَهان

 اما نبود ، پنجۀ ساز آفرین او .                                          (منصوره فیلی)

 

*آنکه ما در آفرید و ضرع و شیر

  با پدر کردش قرین آن ، خود بگیر.                                   (مولوی

 

*آنکه نجوید لقات ، دیدۀ او کور به

  لب که نگوید ثنات ، لانۀ زنبور به.                           (سینا)

 

*آوازۀ جمالت ، تا در جهان فتاده

  خلقی به جستجویت ، سر در جهان نهاده.                                     (سلمان ساوجی)

 

*ای همه هستی ، ز تو پیدا شده !

  خاک ضعیف از تو ، توانا شده.                                         (نظامی گنجوی)

 

*ای تیر غمت را دل عشّاق نشانه

  خواهد بسر آمد ، غم هجران تو یا نِه؟                                (شیخ بهائی)

 

*اشکی که ترا بر گلِ رخسار دویده

 باران بها است که ، بر لاله چکیده .                                    (جامی)

 

 *از دید نش دل و چشم ، روشن چو باغ گشته

  وین هر دو خانه روشن ، از یک چراغ گشته .                        (واقف هندی)

 

*ای هر دهن ز یاد لبت پر عسل شده

  در هر دهن ، خوشَی لب تو مَثَل شده .                              (فخرالدین عراقی)

 

*ای باد بامدادی ، خوش می روی به شادی

  پیوند روح کردی ، پیغام دوست دادی .                               (سعدی)

 

*آسوده خاطرم که ، تو در خاطر منی

  گر تاج می فرستی و گر تیغ می زنی .                               (سعدی)

 

*اول چراغ بودی ، آهسته شمع گشتی

  آسان ترا گرفتم ، در خرمن اوفتادی .                                 (سعدی)

 

*ای چشم خیره مانده ، ز اوصاف روی تو

  چون مرغ شب ، که هیچ نبیند به روشنی .                          (سعدی)

 

*ای زلف دانمت ، ز چه دائم مشوّشی !

  زآنرو مشوّشی که ، معلّق در آتشی .                                  (قاآنی شیرازی)

 

*امشب ای ماه ، بدرد دل من تسکینی

  آخر ای ماه ، تو همدرد من مسکینی .                               (محمد حسین شهریار)

 

*ای دیر بدست آمده ، چون زود برفتی

  آتش زدی آندر دل و چون دود برفتی .                               (انوری)

 

*ای جغد ! به ویرانۀ من خانه نسازی

  ترسم که ، تو هم با من دیوانه نسازی .                               (امیدی)

 

*ای نامه رسان ! نامه از آن ماه چه داری؟

  من چشم براهم ، تو به همراه چه داری؟.                                     (صادق سرمد)

 

*ای دل ! بکجا می روی از غم دیگر ؟

 تو که هر جا روی ، آخر بَرِ من باز آئی!.                               (نظام وفا)

 

*ای چرخ که بر مردم نادان یاری !

 هر لحضه به اهل فضل غم می باری .                                  ( شیخ بهائی)

 

*ابر اگر آب زندگی بارد

  هرگز از شاح بید بَر نخوری .                                           (سعدی)

 

*ای کریمی که ، از خزانۀ غیب

  گبر و ترسا ، وظیفه خور داری !                                       (سعدی)

 

*ای شمع رقصان با نسیم ، آتش مزن پروانه را

  با دوست هم رحمی ، چو با دشمن مدارا می کنی .                (محمد حسین شهریار)

 

*اختیاری داشتم ، دل دادم و دلبر گرفتم

  حالیا دل بر گرفتن را ، ندارم اختیاری .                              (دهقان سامانی)

 

*ا ی صبا ! پیراهن یوسف مگر همراه تست

  ازکدامین باغ ، این گل در گریبان کرده ای؟                         (وحشی بافقی)

 

*اشک شرمم از تهیدستی ، به مژگانم چکید

  زانکه از خار بیابان ، یاسمن می خواستی .                           ( مهدی سهیلی)

 

*ای شاخ گل ، بهر طرفی میل می کنی؟

  ترسم دراز دستی بیجا ، کند کسی!                                   ( قصاب کاشانی)

 

*ای خداوند ی که ، مقصود بنی آدم توئی

  کار ساز دولت و فرمانده عالم توئی .                                   (انوری)

 

*ای سلسلۀ زلفت ، سرمایۀ رسوائی

  باز آی که رسوا کرد ، ما را دل شیدائی .                             ( غبار همدانی)

 

*اَلا ای قطرۀ اشکی که بر مژگانم آویزی !

 هزاران عقده بگشائی ، اگر بر دامنم ریزی .                                     (علیرضا تبریزی)

 

*ا ی آنکه شب از سپیده نشناخته ای !

  وز کثرت جهل خود ، به حق تاخته ای

  گر منکر آفریدگاری ، بر گوی

  از پیکر خود ، چه چیز را ساخته ای ؟                               (مهدی سهیلی)

 

 

*از دور ، روی عکس تو دیدن چه فایده؟

 گل دیدن و بباغ نچیدن چه فایده ؟                                             ؟

 

*از خون خود ، این نامه رَقم کرده ام ای مرغ

  خون می کشد ت، گر تو ز پرواز بمانی .                              (نادر)

 

*ای نهال آرزو ! خوش زی که بار آورده ای

  غنچه بی باد صبا ، گل بی بهارآورده ای .                             (پروین اعتصامی )

 

*اول از روزنۀ خانه برون آر سری

  آنقدر تاب ندارم که ، تو در بازکنی .                                  (میرزا نوری)

 

*ا ی صبا ! سوختگان بر سرو منتظرند

  اگر از یار سفر کرده ، پیامی داری .                                   (حافظ)

 -------

 

(حرف ب)

 

*با صد هزار جلوه برون آمدی که من

  باصد هزار دیده ، تماشا کنم ترا

  بالای خود ، در آینۀ چشم من ببین

  تا با خبر ،ز عالم بالا کنم ترا .                                                   (فروغی بسطامی)

 

*براه عشق شوید دست ، در دشت جنون آنکو

  بگوش جان شنید ، آوای خوش آهنگ این صحرا .                                     (یاور همدانی)

 

*به امیّدی که چون باد بهار ، از در برون آئی

  چو گل در دست خود داریم ، نقد زندگانی را .                                (صائب تبریزی)

 

*برو ای گدای مسکین ، در خانۀ علی زن

  که نگین پادشاهی ، دهد از کرم گدا را

  بجز از علی که گوید ، به پسر که قاتل من

  چو اسیر توست اکنون ، به اسیر کن مدارا .                                   (محمد حسین شهریار)

 

*بشکن دلم را که ، رایحۀ درد بشنوی

  کس از برون شیشه نبوید گلاب را .                                            (اسرار سبزواری)

 

*با صبح بگوئید که ، بی وقت مزن دم

  امشب شب وصل است، نگهدار نفس را.                                        (کمال خجندی)

 

*بغل از نامۀ احباب ، پر کرد و نمی خواهد

  که می ترسد شود مکتوب منهم زان میان پیدا .                              (نظیری نیشابوری)

 

*بر تواضعهای دشمن ، تکیه کردن ابلهی است

  پای بوس سیل ، از سیل افکند دیوار را .                                                (صائب تبریزی)

 

*بنر می تند خویان را ذیل خود توان کردن

  کند خاکستر آخر ، زیر دست خویش اخگر را.                                (طوفان مازندرانی)

 

*بتحریک حسادت ، با تغافل ، با زبان بازی

 بکوی دوست، با صد حیله راهی کرده ام پیدا .                                 (پژمان بختیاری)

 

*بلای عشق را ، ز عاشق شیدا نمی داند

  بدریا رفته می داند ، مصیبتهای طوفان را .                                    (ابوالحسن ورزی)

 

 

*بامیّدی که گاهی گستراند سایه بر خاکم

  بخون دل ببار آورده ام ، سرو بلندی را.                               (حزین لاهیجی)

 

*به مهد غصّه مکان داشت ، طفل باور ما

  که گِرد باد مصائب ، گذشت از سر ما .                                (سپیدۀ کاشانی)

 

*به وفا کوش که من ، شیفته خوی توام

  ورنه با خال و خطت ، هیچ نظر نیست مرا .                          (صادق سر مد)

 

*بهر شاخی که بنشستم پری بشکست صیّادم

  بکام دل نکردم گرم ، هرگز آشیانی را .                               (والی کردستانی)

 

*بر فلک هر شب رسانم برق آه خویش را

  تا بسوزم کوکب بخت سیاه خویش را .                               (اهلی تر شیزی)

 

*با هر شکن که گشت، به پیشانیم پدید

  خطی نوشت چرخ ز راز شکست ما .                                  (مشفق کاشانی)

 

*بی تربیت ، آزادی و قانون نتوان داشت

  سعفض نتوان خواند ، نخوانده  کلمن را.                              (ملک الشعراء بهار)

*برو ای بلبل شوریده ، که بی گل روئی

نکشد گوشۀ خاطر ، سوی گلزار مرا .                                   (خواجوی کرمانی)

 

*بوئی ز برگ گلبن مقصود ما نداشت

  چیدیم دسته دسته ، گل احتمامها .                                  (صیدی تهرانی)

 

*بی حجا با! نه درآ از در کاشانۀ ما

  که کسی نیست بجز درد تو در خانۀ ما.                               (شیخ بهائی)

 

*با صبا همراه بفرست ، از رخت گلدستۀ

  بوکه بوئی بشنوم ، از خاک بستان شما .                             (حافظ شیرازی)

 

*با نیک و بد ، چو آینه یکسان سلوک کن

  کین زخمهای ز موی شکافیست شانه را .                                      (صائب تبریزی)

 

*بروز وصل تو ، من قدر آن ندانستم

  اگر فراغ توام می کشد ، سزاست مرا .                                (ظهیر فاریابی)

 

*با دل سنگینت ، آیا هیچ در گیرد شبی

 آه آتش  بار و سوز نالۀ شبگیر ما .                                     (حافظ شیرازی)

*برق در جانِ هواداری فانوس افتد

  تا به کی شمع جدا سوزد و پروانه جدا؟                              (مخلص کاشی)

 

*بانوی مصر اگر کند، صورت عشق را نهان

  یوسف خسته چون کند ، پیرهن دریده را؟                          (ملک الشعراء بهار

 

*بی طاقتند مردم دنیا ، به هوش باش

  پَر  می کنند ، بسمل در خون تپیده را.                                        ؟

 

*بوئی مگر ز پیرهنت برده بوستان؟

 در گل قرار نیست چو شبنم ، گلاب را .                              (صیدی تهرانی)

 

*برو ای گدای مسکین ، در خانۀ علی زن

  که نگین پادشاهی ، دهد از کرم گدا را

 بجز از علی که گوید ، به پسر که قاتل من

 چو اسیر توست اکنون ، به اسیر کن مدارا

 بجز از علی که آرد ، پسری ابوالعجائب

 که علم کند به عالم ، شهداء کربلا را؟

 بدو چشم خونفشانم ، شده ای نسیم رحمت

 که زکوی او غباری به من آر، توتیا را

به امید آنکه شاید برسد ، به خاک پایت

 چه پیامها که دادم ، همه سوز دل صبا را.                                                (محمد حسین شهریار)

 

*به عیبجوئی خود ، دیده بر دل است مرا

  همیشه آئینه ای ، در مقابل است مرا .                                         (صیدی تهرانی)

 

*به ملازمان سلطان ، که رساند این دعا را

 که بشکر پادشاهی ، ز نظر مران گدا را .                                        (حافظ)

 

*به حسن خُلق ، توان کرد صید اهل  نظر

  بدام و دانه نگیرند ، مرغ دانا را.                                                 (حافظ)

 

*به سرت ، گر همه عالم بسرم جمع شوند

 نتوان برد هوای تو برون ، از سر ما .                                             (حافظ)

 

*به پیری منع دل ، از خواهش دنیا بدان ماند

 که بعد از گل ، کسی کوتاه سازد دست گلچین را.                                       (محمد گیلانی)

 

*برادر مبارزم ! زمزمه کن بهار را

 بچین ز شاخهۀ یقین ، میوۀ انتظار را

 بهار شد ، بهار شد، وطن چو لاله زار شد

 تا که شمارد این همه ، لالۀ بی شمار را

 بخون رقم زدند تا ، قصّۀ روزگار من

 بخوان ، بخوان، ز دفترم ، شوکت این تبار را

 به خون وضو گرفت تا،برادر شهید من

 به اشک شویم این زمان ، ز چکمه اش غبار را.                                (سپیدۀ کاشانی)

 

*با این همه راضیم به دشنام از تو

  از دوست چه دشنام ، چه نفرین چه دعا.                                                (فخرالدین عراقی)

 

*به یک نگاه ، مرا گرم شوق ساخت ولی

  در انتظار نگاه دگر گداخت مرا.                                                  (محتشم کاشانی)

 

*با دگران چه ها کند ، عشق که در مشارکت

  رشک دهد ز کوۀ کن ، خسرو کامیاب را.                                                (محتشم کاشانی)

 

*به زندگانی از آن خوشدلیم و خرسندیم

 که رو کنیم به هر سو، توئی مقابل ما.                                           (نظام وفا)

 

*بسان شعله ، برون آمدم ز جامۀ رنگ

 که شیشه می کند این شعله ، سنگ خارا را.                         (صیدی تهرانی)

 

*به امیّدی که شاید ناوک نازی رسا افتد

 هدف از دور می سازم ، به حسرت سینۀ خود را .                    (صیدی تهرانی)

 

*به عمر خویش ، نگردیده ام به گِرد گلی

همین ز چاک قفس دیده ام گلستان را .                               (انیسی طوسی)

 

*باغبان با گلفروش ، امسال عهدی بسته است

 مصلحت نبود در این باغ ، آشیان بستن مرا .                          (فقیه صاحب)

 

*بیاد تو ز بس چون غنچه ، سر در جیب پیچیدم

 چو گل لبریز نکهت ساختم ، چاک گریبان را .                       (الهی تبریزی)

 

*بوسه را، در نامه می پیچد برای دیگران

  آنکه می دارد دریغ ، از عاشقان پیغام را.                             (صائب تبریزی)

 

*بی تو بلل می کشد دنباله ، آهنگ مرا

 بوی گل ، تعلیم تمکین می دهد ، بوی مرا.                           (صیدی تهرانی)

*بسه بر چهرۀ پر چین من ، ای دوست مزن

  که خجل می کند، آئینۀ روی تو مرا .                                (پژمان بختیاری)

 

*به پیری ، خاک بازیگاه طفلان می کنم بر سر

  که شاید بشنوم زان خاک ، بوی خرد سالی را .                      (میرزا حسن راهب)

 

*بدا من می رسد ، چاک گریبان گلعذاران را

بهر محفل که ، دست آن نگارین می شود پیدا .                       ( صائب تبریزی)

 

*به اختیار روم کی ز درگه تو ، که من

  به خسروی ندهم ، رتبۀ گدائی را.                                     (صباحی بیدگلی)

 

*بیرون نمی کنم سری ، از رخنۀ قفس

  باشد یکی، همیشه بهار و خزان ما.                                    (غیرت اصفهانی)

 

*بس که در راه طلب سعیم رساند ، روزگار

  سر به صحرای قیامت داد فرسنگ را.                                 ( صیدی تهرانی)

 

*بلبل نمی شود به قفس ، از چمن جدا

 فانوس ، شمع را نکند ز انجمن جدا.                                  (صائب تبریزی)

*ببندم شال و بپوشم قدک را

  بنازم گردش چرخ و فلک را

 بگردم آب دریاها سراسر

 بشویم ، هر دو دست بی نمک را.                                                (بابا طاهر عریان)

 

*به دیده اشک شود ، رهنمون دل ما را

  ستاره شمع بود ، رهروان دریا را.                                               (ملا فتحی اردستانی)

 

*به رنگ لاله شگفتم چو خون دل، امّا

  بغیر داغ ندیدم ، چه حاصل است مرا!                                (صیدی تهرانی)

 

*به سر کرشمه از دل ، خبری فرست ما را

به بهای جان از آن لب، شکری فرست مارا

  به بهانۀ حدیثی ، بگشای لعل نوشین

 به خراج هر دو عالم ، گهری فرست مارا .                             (خاقانی شیروانی)

 

*برگ برگ گلِستان را، چون صبا گردیده ام

  راستی از هیچ گل، نشنیده ام بوی ترا

  بیقراران در جگر دارند، دور از روی تو

 شعلۀ آهی که دارد، گرمی خوی ترا.                                   (صیدی تهرانی)

*باز گفتم ماه من ! آن عارض گلگون مپوش

  ور نخواهی ساخت ما را خسته و مسکین غریب.                              (حافظ)

 

*بسوخت این دل خام و بکام دل نرسید

بکام اگر برسیدی ، نریختی خوناب.                                               (حافظ)

 

*بستر شده در کوی تو، خاکسترم امشب

  یا سوخته از آتش دل ، بسترم امشب

 جان دادم و فارغ شدم از محنت هجران

 ینی که ، ز شبهای دگر بهترم امشب.                                           (غزالی مشهدی)

 

*به جهان خرّم از آنم که ، جهان خرّم از اوست

  عاشقم بر همه عالم که، همه عالم از اوست.                                   (حافظ )

 

*با سخن خود را نمی بایست باخت

 خلق را از کارشان ، باید شناخت .                                                         (پروین اعتصامی)

 

*به جرم عشق توام ، می کشند و غوغائی است

  تو نیز بر لب بام آ ، که خوش تماشا ئی است.                                 (عبدالرحیم خان)

 

*به باغ عشق در اینجا ، اگر نسوخته ای

 ز آفتاب قیامت ، نجات ممکن نیست.                                           (صائب تبریزی)

 

*بیان وصف تو گفتن ، نه حدّامکان است

  چرا که ، وصف تو بیرون ، زحدّ و اوصاف است.                               (حافظ)

 

*بنال بلبل ! اگر با منت سر یاری است

 که ما دو عاشق زاریم و کار ما زاریست .                                        (حافظ)

 

*بنمای رخ که ، باغ و گلستانم آرزوست

  بگشای لب که ، قند فراوانم آرزوست.                                          (شمس تبریزی)

 

*بنشسته و جز شمع ، کسی پیشش نیست

 پروانه بیا، که روز ، روز من و تست.                                              (راضی اصفهانی)

 

*با دل سفری کن که ، بهر گوشۀ خلوت

  در آینه اش ، جلگه و کوه و دره پیداست.                                               (مهدی سهیلی)

 

*بوسه ای گر ، نر بوده است ز یاقوت لبش

  دهن لاله چرا ، تا به جگر سوخته است؟                                                (صائب تبریزی)

*برده معشوق قرار از دل خود ، عاشق کو؟

 شمع بر خویشتن آتش زده، پروانه کجاست؟                                   (دهقان سامانی)

 

*بسترم خاک و خشت بالین است

  بی تو بالین وبسترم اینست

  روز اول، که دیدمش گفتم:

  آنکه روزم سیه کند ، اینست!                                                   (علینقی کمره ای)

 

*بر شاخ گل ، جوانه شکفتن گرفته است

  گنجشک ، ره به جانب گلشن گرفته است.                                    (غلامحسین عمرانی)

 

*بی عشق عقل را هنری در دماغ نیست

 بد سوزد آن فیتله که ، از شعله داغ نیست.                                              (نظیری نیشابوری)

 

*بر وضع ما ، بچشم حقارت نظر نکن

  ما را به روز تیره ، محبت نشانده است!                                         (علاجی)

 

*با ما بگو ، رضای تو گر در شکست ماست

  پروانه ایم و سوختن ما بدست ماست.                                          (دیری کابلی)

 

*بال هر نامه بری ، نامۀ بگشادۀ ماست

 سنگ هر رهگذری، قاصد افتادۀ ماست.                                         ؟

 

*بوی گل امشب ز دود شمع می آید مگر؟

  بلبل اشکی بر سر خاکستر پروانه ریخت؟                                      (حکیم حاذق)

 

*بعد از وفات ، پا مکش از خاک من که شمع

  قائم مقا م تربت پروانه خوشتر است.                                  (مشتاق اصفهانی)

 

*به سر کوی تو غوغای قیامت می شد

  گر شکست دل عشاق ، صدائی می داشت.                           (صائب تبریزی)

 

*بگوشۀ قفسی، خو گرفته ام چندان

 که گر رها کندم ، ذوق آشیانم نیست.                                 (فروغی بسطامی)

 

*بیگناهی ، کم گناهی نیست در دیوان عشق

  یوسف از دامان پاک خود به زندان رفته است.                       (صائب تبریزی)

 

 *بر لب سرود نیست ، چو در دل سرور نیست

  دل بی سرور ماند ، دریغا ((سپیده)) رفت.                                     (غلامعلی حدّاد عادل)

*بازم ز عکس روی تو ، کاشانه پر شده است

  از نور شمع ، خلوت پروانه پر شده است.                                       (غیاث حلوائی)

 

*به فصل گل، ستم باغبان نگر که برید

  همان درخت ، که بر شاخش آشیان منست.                         (فدای اردستانی)

 

*به هر قفس که ، پری را شکسته می بینی

 نظاره کن ، که نشانی ز آشیانۀ ماست.                                 (مهدی سهیلی)

 

*بی تو در هر خانه، دست بر سری

  وز تو در هر کوی ، پائی در گل است.                                 (انوری)

 

*با دل دیوانه گفتم: کیست همراهی کند؟

  غیر زنجیر جنون ، از کس صدائی بر نخاست.                        (بر همن هندی)

 

*برگ گل ، گر چه نازک است و لطیف

 در لطافت ، نمی رسد به تنت .                                         (جامی)

 

*بلبلی را که بدیدار ز گل قانع شد

 در اگر بسته شود ، رخنۀ دیواری هست.                               (صائب تبریزی)

*به هست و نیست مرنجان ضمیر و خوش می باش

 که نیستی است سر انجام هر کمال که هست.                                 (حافظ )

 

*با سر زلف تو، سودای من امروزی نیست

 ما نبودیم که این سلسله بر هم پیوست.                                        (سلمان ساوجی)

 

*بارها ، رو از پریشانی بدیوار آورم

  ور غم دل با کسی گویم ، به از دیوار نیست.                                   (سعدی)

 

*بجز از دیدن روی تو ندارم ، رائی

  بهتر از عادت یکروئی و یکرائی نیست.                                          (سلمان ساوجی)

 

*به عالم هر دلی کو هوشمند ست

  به زنجیر جنون عشق بندست.                                           (شیخ بهائی)  

 

*بسکه داغ سینه ام را، گل تصور می کند

 در گلستانم ز شور بلبلان آرام نیست.                                  (ابو تراب بیگ فرقتی)

 

*با رقیبان خاطرت خوبست و با ما خوب نیست

  کار ما سهل است، اما از تو اینها خوب نیست.                        (شیخ بهائی)

*بلبلا! چشم امید از گل یک هفته مدار

 کین همان سست وفائی است که ، پار آمد و رفت.                                      (شوریدۀ شیرازی)

 

*بدنام  و خراباتی و دیوانه وسر مست

  القصّه کس امروز به رسوائی ما نیست.                                          (شوریدۀ شیرازی)

 

*بار محنت بردن ، آسانتر زبار منّت است

 شادمان آنکو به غم خو کرد و غمخواری نداشت.                               (صغیر اصفهانی)

 

*بر مراد هیچکس ، یکجا نمی گیرد قرار

  دولت دنیا ، همان آشیان گم کرده است.                                                (راقم)

 

*بیا رویم به صحرا ، کنون که بر سر دوش

  کمند صید غزالان مشک مو داری

 برای خاطر دشمن ، ز ما بریدی مهر

 طریق دوستی اینست؟ مرحبا ای دوست.                                       (وصال شیرازی)

 

*باید خطر کردن ، سفر کردن ، رسیدن

 ننگ است از میدان ، رمیدن ، آرمیدن

 باور مکن افسانۀ افسونگران را

 همراه باید شد در این ره ، کاروان را

 باور مکن ، امیّد دیدارم حرم نیست

 گامی فرانِه ، تا حرم جز یکقدم نیست .                                (حمید سبزواری)

 

*بی تو ، این زندگی نمی خواهم

  که پر از زرق وبرق حیوانی است

  بی تو مانم جزیره ای متروک

 که خموش از نوای انسانی است .                                                (منصوره فیلی)

 

*بوی گل و باد سحری بر سر راهند

  گر می روی از خود ، به از این قافله ای نیست.                      (صائب تبریزی)

 

*بر خانۀ من ، سیل حوادث نکند زور

  همواری من ، دشت صفت پشت و پناهست .                        (صائب تبریزی)

 

*بیا تا با هم ای بلبل! بنالیم

  مرا هم از گلی ، در سینه خاری است.                                (صباحی بیدگلی)

 

*بی تو صد جا دلم از داغ شکایت ریش است

  اینقدر هست که ، صبرم ز شکایت بیش است.                       (ولی دشت بیاضی)

 

*بگو به خواب ، که امشب میا بدیدۀ من

 جزیره ای که مکان تو بود، آب گرفت.                                 (ظهیر فاریابی)

 

*به عیش کوش و مپندار همچو نا اهلان

  که عمر را عوض و، وقت را قضائی هست.                                      (عبید زاکانی)

 

*با مرغکان خویش ، چنین گفت ماکیان

 کای کودکان خُرد! گهِ کار کردن است

 بی رنج نوک و پا ، نتوان پینه جُست و خورد

گر آب و دانه ایست ، به خونابه خوردن است

 بی من ، زلانه دور نگردید هیچیک

 تنها چه اعتبار ، در این کوی و بر زن است؟

 با طعمه ای ، ز جوی و جری اکتفا کنید

 آسیب آدمی است ، هر آنجا که ارزن است

  با مرغ خانه ، مرغ هوا را تفاوتی آست

 بال و پر شما ، نه برای پریدن است.                                    (پروین اعتصامی)

 

*به جستجوی تو ، از بس برون ز خویش شدم

 چو عمر رفته ، امیدم به بازگشتن نیست .                                      (محمد کاظم قمی)

 

*به رندی این هنرم بس ، که عیب کس نکنم

 کس ار زمن  نپذیرد ، خداگواه من است.                              (قاآنی شیرازی)

 

*بی مزد دست ،خار زپائی نمی کشند

  همراهی زمانه، بد ینجا کشیده است.                                 (کلیم کاشانی)

 

*بت من چین به جبین دارد و حیرام  از این

  که بود چین به صنم ، یا که صنم در چین است.                             (قاآنی شیرازی)

 

*بر سر مژگان یار من ، مزن انگشت

 آدم عاقل ، به نیشتر نزند مشت .                                                (شاطر عباس صبوحی)

 

*بر ماندگان دریغ، که در بند مانده اند

 جای دریغ جان ، ز غم  وارهیده نیست.                               (حمید سبزواری)

 

*بشادی بگذارانم بعد از این عمر

 که غم جانم نیندازد حقارت.                                            (قاآنی شیرازی)

 

*بوی خون ، از قفس باد صبا می آید

 کف خاکی مگر از بادیۀ ما برداشت.                                    (واقف خلخالی)

 

*بهار بود و تو بودی و عشق بود و امید

  بها رفت و تو رفتی و هر چه بود گذشت.                                       (ایرج دهقان)

 

*بعد مردن ، تربت ما را عمارت گو مباش

 بر سر قبر شهیدان ، گنبد گردن بس است.                           (مرادی بافقی)

 

*بدست نامه نوشتن ، شعار بیگانه است

  به شمع نامۀ پروانه ، بال پروانه است.                                 (صائب تبریزی)

 

*بر دیگران نوشت ،بسی نامه از  وفا

 در حاشیه ، سلا هم از من دریغ داشت .                              (امیر خسرو دهلوی)

 

*بر در او رو که از اینان به اوست

  روزی از او خواه که ، روزی ده اوست.                                (نظامی گنجوی)

 

*به دست تیغ ستم ، دامن شفق گلرنگ

 به پهن دشت فلق، دیدۀ زمانه گریست.                                (مشفق کاشانی)

 

*بادۀ عشق از آن پیش که ریزید بجانم

  آتش نشئۀ او در من مدهوش گرفت.                                 (محتشم کاشانی)

 

*به طرف باغ ، گذر کرده ای به گل چیدن

  ز چاک پیرهنت ، برگ یاسمن پیداست.                             (بابا فغانی شیرازی)

 

*بی دل و خسته در این شهرم و دلداری نیست

 غم دل، با که توان گفت ، که غمخواری نیست

 رو مداوای خود ، ای دل بکن از جای دگر

 کاندر این شهر ، طبیب دل بیماری نیست .                           (همای شیرازی)

 

*بخت من در شب هجران تو از شرم حضور

  وعدۀ وصلی اگر داد، ز زیرش در رفت.                                (محمد حسین شهریار)

 

*به جز رقیب ، که در آرزوی مرگ من است

 کسی ز حال من ناتوان ، خبر نگرفت.                                  (شاهی سبزواری)

 

*به جای هر مژه ، شمعی اگر برافروزم

 چراغ چشم مرا ، بی تو روشنائی نیست.                               (ملا حسین یزدی)

 

*بندگی خدای خود کردم

 حرمتی یافتم که نتوان گفت.                                                     ( نعمت الله)

 

*بر دل ما غصّه ها، چون کوههاست

قلب من سر چشمۀ اندوههاست.                                                  (نظام و فا)

 

*بوسه ای کردم ز رخسار ش تمنا ، وش گفت

  دیدن این گلستان خوبست و گل چیدن خطاست.                                      (هادی رنجی)

 

*باغبان ! همچو نسیمم ز در خویش مران

 کآب گلزار تو ، از اشک چو گلنار من است.                                              (حافظ)

 

*برویت گفته ام ، حسنت چو ماه است

  تو رو گردان شدی ، این هم گناه است.                                        (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*بیچاره آنکه از تو به غفلت گذشته است

 غافلتر آنکه با تو ، و در جستجوی تست.                                        (نشاط اصفهانی)

 

*به از پرهیزکاری ، زیوری نیست

  چو اشک درد مندان ، گوهری نیست.                                          (پروین اعتصامی)

 

*بر سر میدان دوست ، گر برود سر زدست

 پای نخوانم کشید ، از سر میدان دوست.                                        (شاطر عباس صبوحی)

 

*به صدق کوش ، که خورشید زاید از نفست

  که از دروغ ، سیه روی گشت صبح نخست.                                   (حافظ)

 

*بر شاخ عمر ما، گل فرصت شکفت و ریخت

  صد آفرین ، به همت آن کس که چید و رفت.                                (مهدی سهیلی)

 

*با لب همچو شکر، تنگ دهان بسیار است

  نه که غیر از تو جوان نیست ، جوان بسیار است.                              (وحشی بافقی)

 

*با دل روشن نگردد، جمع خواب عافیت

  عمر شمع ما، به اشک و آه در محفل گذشت.                                 (صائب تبریزی)

 

*به رغم مدعیانی که، منع عشق کنند

  جمال و چهرۀ تو، حُجّت موجّه ماست.                                         (حافظ)

 

*بر زمین کوی جانان ، نقش پای تازه ایست

  گوئی آن نا آشنا را، آشنای تازه ایست.                                         (صباحی بیدگلی)

 

*بلبلی برگ گلی خوشرنگ ، در منقار داشت

 وندر آن برگ و نوا، خوش ناله  های زار داشت.                                (حافظ)

*بهتر آنست ، کز این مسئلۀ دور و دراز

  رشته کوتاه کنم ، ورنه سخن بسیار است.                                               (صغیر اصفهانی)

 

*برو بکار خود ای واعظ ، این چه فریاد است؟

 مرا فتاده دل از کف ، ترا چه افتاده است؟                                                (حافظ)

 

*با که این نکته توان گفت ،که آن سنگین دل

  کشت ما را و دم عیسی مریم با اوست؟                                        (حافظ)

 

*بی تابی دلم ، قفس سینه راشکست

  از بس تپید عکس من ، آئینه را شکست.                                               (فطرت خراسانی)

 

*باز قلبم ، ز شور می لرزد!

  این طپشها ، برای خاطر چیست؟

  باز چشمم به پیشواز رود

 مهدیا ! میهمان این دل کیست!                                                  (منصوره فیلی)

 

*بهار آمد به صحرا و در و دشت

 جوانی هم ، بهاری بود و بگذشت

 سر قبر جوانان ، لاله رویه

 دمی که مهوشان ، آینبگل گشت.                                                         (بابا طاهر عریان)

 

*برق عشق ، از خرمن پشمینه پوشی ، سوخت سوخت

  جور شاه کامران، گر بر گدائی ، رفت رفت.                                     (حافظ)

 

*بر من و تو ، روزگاری رفت و عشقی پا گرفت

  عاقبت چرخ حسود ، این عشق را از ما گرفت

  بوسه های آتشین ، بر روی لبهامان فشرد

  آشنائی های ما ، رنگ جدائی ها گرفت.                                        (مهدی سهیلی)

 

*به هر که می نگرم ، سر خوش از فسانۀ تست

  فلک به وجد و زمین ، بیخود از ترانۀ تست

  برای تیر تو جوید گریز گاهی دل

  به هر طرف که پناه آورد ، نشانۀ تست.                                         (صباحی بیدگلی)

 

*بودم همه بین ، چو تیزبین شد چشمم

 دیدم که همه توئی و دیگر همه هیچ.                                         (ابو سعید ابوالخیر)

 

*به گلشن رفتم و در خون نشستم

 که هر جا غنچه ای دیدم ، دلی بود.                                         (ظهیر الدین علمی)

 

*باز بینم در آسمان خیال

  می درخشد ستارگان امید

  یار من با همان لباس حریر

 می دهد ، وعده های عشق نوید.                                       (منصوره فیلی)

 

*بر دلِ افسرده ام ، این آرزو آخر بماند

  آنچه را گم کرده ام پیدا کنم ، اما نشد.                              (محیط صباطبا ئی)

 

*بترس از تیرآه من، که چون شد گرم نالیدن

  دل دیوانۀ من ، دوست از دشمن نمی داند!                          (جعفر آصف خان)

 

*بوی پیراهن ، غباری از دل ما برده است

 جذ به ای خواهم که ، یوسف را به کنعان آورد.                      (صائب تبریزی)

 

*بنالد بلبل از یک باغبان ، با صد هزاران گل

  ننالم چون ؟ که یک گل دارم و صد باغبان دارد؟                             (وصال شیرازی)

 

*بسکه شد چاک ، ز دست تو در این شهر نماند

  یک گریبان ، که کسی در غم ما پاره کند.                           (مجمر زواره ای)

 

*بنده همان به که ، ز تقصر خویش

 عذر به درگاه خدای آورد

  ورنه سزاوار خداوند یش

 کس نتواند که ، به جای آورد.                                          (سعدی شیرازی)

 

*با خون گرم و بی گنه آخرین شهید

 چشمم به خون نشست ، و داعی غریب کرد.                         (دکتر مظاهر مصفّا)

 

*بسکه در زلف تو ، دل بر سر دل ریخته است

  یکسر موی در آنجا ، گذر شانه نبود.                                  (دهقان سامانی)

 

*به سرّ نور ، به الهام پر شکوه فلق

  به خون مهر، که جو شد به قتلگاه شفق

 به مهر و عشق ، که در آن دمیده روح عقیق

 به سوز سینۀ یاران و همرهان طریق.

 به واپسین نگه ، پر ز رمز و راز شهید

 به آن خلوص ، که در آخرین نماز شهید.                             (سپیدۀ کاشانی)

 

*بسکه گرفته ابر غم ، روزنۀ بهار را

 چلچله ای ز بام ما ، میل گذر نمی کند.                               (مهدی سهیلی)

 

*به حسن زود گذر ، بیش از این منار ایدوست

  که دور گل به سر آید ، بهار می گذرد.                               (گلشن کردستانی)

 

*با گل ، که دلی شاد کند ، این کند ایام

 با خار چه سازد که، دلی در محن افکند.                              (امرائی)

 

*بسخن گفتن من ، خرده گرفت

 روز و شب ، در دل من نشتر کرد.                                               ( پروین اعتصامی)

 

*بحوادث متفرق نشوند اهل نظر

  طفل باشد که ، ببانک جرسی بر خیزد.                               (سعدی)

 

*به من چو نامه نویسی ، نویس بر سرِ نامه

که قاصدش به سر کوچۀ بلا برساند.                                    (حیرتی تونی)

 

*به پای خویش هر دم شمع ، زان خاکستر اندازد

 که می خواهد برای خستۀ خود ، بستر اندازد.                        (صفی صفوی)

 

*به استقبال جانان ، عاشق دیوانه می آید

 بهر جا شمع روشن می شود ، پروانه می آید.                         (هادی رنجی)

 

*بخت باز آید از آن در ، که یکی چون تو در آید

  روی میمون تو دیدن ، در دولت بگشاید.                             ؟

 

*با خیال یار ، در یک پیرهن خوابیده ام

  بر ندارد سر ز بالین ، هر که بیدار م کند.                                      (صائب تبریزی)

 

*با همه خلق نمو دن ، خم ابرو که تو دری

 ماه نوهر که ببیند، بهمه کس بنماید.                                  (سعدی)

 

*بهشت گشته زمانه ، چو نو بهار امد

 قرار رفتۀ من بین ، چه بی قرار آمد؟                                  (منصورۀ فیلی)

 

*بیکار نیست گریۀ بی اختیار شمع

 آبی بر آتش ل پروانه می زند.                                          (صائب تبریزی)

 

*به دلها، چنان آن دل آرا نشیند

  ک پروانه ، بر روی گلها نشیند.                                        (مهرداد اوستا)

 

*بود در اضطراب از اهل عالم، هر که کامل شد

تپیدن در میان جمله اعضا ، قسمت دل شد.                          (غنی کشمیری)

 

*بدین شمار جهان ، لاله های عشق ندید

  که کوچه کوچه مزّ ین نمود نام شهید.                               (سپیده کاشانی)

 

*بیستون نالۀ زارم چو شنید از جا شد

 کرد فریاد که ، فریاد دگر پیدا شد.                                     (شاه اسماعیل صفوی)

 

*بذرّه ، گر نظر لطف بو تراب کند

 کرد فریاد که، فرهاد دگر پیدا شد.                                       ؟

*به علم خویش بکن تکیه و به عزم درست

 که علم و عزم ترا ، عزّت و مقام دهد .                                 (ملک الشعراء بهار)

 

* بهرِ زن تقلید از مُد ، فتنه و چاه و بلاست

  زیرک آن زن کو رهش ، این راه ظلمانی نبود.                       (پروین اعتصامی)

 

*به چه مشغول کنم ، دیده و دل را که مدام

  دل ترا می طلبد ، دیده ترا می جوید.                                (صائب تبریزی)

 

*ببین محرومی عاشق ، که گل بر شاخ در گلشن

  نمی ماند به قدر آنچه بلبل آشیان بندد.                              (صهبای قمی)

 

*به غیر خار اگر آن نخل تر ، بری دارد

 نه از برای من ، از بهر دیگری دارد.                                    (صباحی بیدگلی)

 

*بد بود مرا حال و بدان شکر نکردم

  تا لاجرم آن حال که بد بود ، بتر شد.                                (خا قانی شیروانی)

 

*به پاره پارۀ گلبرگ لاله ها سوگند

 به تکّه تکّۀ بدنهای آشنا سوگند

 به گونه های پر از شبنم و ستاره قسم

 به عاشقان  خدا جوی بی ریا سوگند

 به قطره قطرۀ خونها که در ره اسلام

 فرو چیکد، به ایران و نینوا سوگند

 به خرده پول پس انداز کودکی محروم

 که بی ریا دهدش ،در ره خدا سوگند

 به نو عروس سیه پوش غرقدر ما تم

 به هدیه های زن پیر روستا سوگند

 به ناله های پر از سوز عارفان که سحر

کند صعود به درگاه کبریا سوگند

به چکّه چکّه خوناب اشک در ره عشق

 به نعش کودک بشکسته دست و پا سوگند

 به خواهران شکنجه کشیده در ره دین

 به برّه آهوی در پنجۀ جفا سوگند

 به جای خالی نام آوران سنگر علم

 به لخته لختۀ خونهای پر بها سوگند

 به روح پاک شهیدان دین و دانشگاه

 به فَرقَدان و علی ، محسن و رضا سوگند

 به آن جهادگر پر تلاش سنگر ساز

 که رفته باز کند ،راه کربلا سوگند.                                     (دکتر مصطفی اولیائی)

 

*به پای هر که خلیده است از گلی خاری

 بر آن قفس نزند گل ، که بلبلی دارد.                                  (صائب تبریزی)

 

*بلندای معراج را دیده ام

 خبر زانسوی آسمانم  دهید

 به هر ذرّۀ پیکرم ناله ای است

 زبانی چو آتشفشانم دهید .                                             (سیمیندخت وحیدی)

 

*بلبل از شاخ گل افتد ، به زمین از مستی

  گر سحر بوی خوشت ، جانب گلزار آرند.                             (فروغی بسطامی)

 

*بر آشیانۀ بلبل ، نسیم پا زد و گفت

 که خانمان اسیران ، خراب می باید.                                   (میرو الهی قمی)

 

*باد هر برگ گلی کز بوستان می افکند

 بلبلان را آتش اندر خان و مان می افکند.                             (عبدی رشتی)

 

*بجام باده چه حاجت ، که پیر گوشه نشین

 بیاد چشم تو، مست و خراب می گردد.                                (خواجوی کرمانی)

 

*بر در حق ، هر که کار و بار ندارد

  نزد حق او ، هیچ اعتبار ندارد.                                         (عطار نیشابوری)

 

*به سفر رفتنی و خوبان ، همه گیسو کندند

 در فراق تو، عجیب سلسله ها بر هم خورد.                                     (واقف هندی)

*بپای شمع شنیدم ، ز قیچی فولاد

  زبان سرخ ، سر سبز می دهد بر باد؟                                 ؟

 

*به من یکماهه هجرانت نه آن کرد

 که در یکسال شرح آن توان کرد!                                       (حیاتی مشکینی)

 

*بر غریبی چو من امروز کند رحم سزاست

 کز وطن دور، و چنین بی سر و سامانم کرد.                          (شوریده شیرازی)

 

*به رهِ کعبه ز پا رو به ره عشق ز سر

 زانکه طی مرحلۀ عشق ، به پا نتوان کرد.                              (صغیر اصفهانی)

 

*بیچاره دلم بی تو ، کز شوق رخت هر شب

 بر خاک درت خفته ، در خون جگر خیزد.                                      (عطار نیشابوری)

 

*به دام انتظار او، من آن مرغ گرفتارم

  که جانم می رود ، تابر سرم صیاد می آید.                                     (بابا فغانی شیرازی)

 

*به کشت سوختگان ، آبی ای سحاب کرم

  که تشنگان ، همه در انتظار بارانند.                                   (محمد حسین شهریار)

 

*باد آمد و بوی عنبر آورد

 بادام شکوفه به سر آورد.                                                           ؟

 

*بر عاصیان هر قوم ، بگماشت حق بلائی

 ما خیل عشقبازان ، هجرانمان بلا شد.                                 ( غبار همدانی)

 

*به حقارت منگر باده کشان را کاین قوم

 پشت پا بر فلک ، از همت مردانه زدند.                                (فروغی بسطامی)

 

*به ادب با همه سر کن ، که دل شاه وگدا

 در ترازوی مکافات ، برابر باشد.                                         (صائب تبریزی)

 

*بی تو نظّارۀ گل ، بیشترم می سوزد

 لاله می بینم و گل ، گل جگرم می سوزد.                                      (فایض ابهری)

 

*بارگاه دل که بودی جای تو

 بنگر اکنون ، جای مار و مور شد.                                       (فخرالدین عراقی)

 

*باز ترک عهد و پیمان کرده بود

  کشتن ما ، بر دل آسان کرده بود!                                     (عبید زاکانی)

 

*بعد چندی که شدم داخل کاشانۀ دوست

 آنهم از دشمنی چرخ ، بکاشانه نبود.                                   (فروغی بسطامی)

*بعد مردن نشود نقد سخن از دگری

 کین نه مالیست که ، میراث به اولاد رسد.                                      (کلیم کاشانی)

 

*بوی گل بر خاست ، گوئی در چمنها روت بود

 بلبلان  مستند ، گوئی دیده چون با روت بود.                         (حافظ)

 

*بهر طرف که شدم ، تا که شاد بنشینم

  غم تو پیش دل من ، دو اسبه باز آمد.                                (فخرالدین عراقی)

 

*بعد عمری گر نگاهی جانب ما می کند

 صد نگه بهرِ تسلّی سوی دشمن م یکند.                              (طالب لاهیجی)

 

*به ذکر من ، خط نسیان کشیده ای اما

  به فکر غیر ، ز دستت قلم نمی افتد.                                 (نظیری نیشابوری)

 

*بسکه گشتم ناتوان ، دارد نگه در دیده ا م

  آنقدر ضعفی که نتواند ، ز مژگان بگذرد.                              (قصاب کاشانی)

 

*بر سر آنم که، گر ز دست برآید

 دست به کاری زنم که ، غصه سر آید

 بر در ارباب بی مروّت دنیا

 چند نشینی که، خواجه کی بدر آید

 بگذرد این روزگار تلخ تر از زهر

 بار دگر روزگار چونشکر آید.                                             (حافظ)

 

*بی مژدۀ وصال نخیزد شهید عشق

  صد بار اگر فرشتۀ رحمت ندا کند.                                    (غیرتی شیرازی)

 

*بشنو از نی ، چون حکایت می کند

 وز جدائیها شکایت می کند.                                            (مولوی)

 

*بر صائب و تیز بین صعوبت ترسد

 بر آتش سوزنده رطوبت نرسد

 بر طایفه ای که ، عاقبت اندیشد

 در عاقبت کار ، عقوبت نرسد.                                           (ابوالقاسم حالت)

 

*به پیغامی مرا دریاب ، اگر مکتوب ننویسی

 که بلبل در قفس ، از بوی گل خُشنودمی گردد.                      (مفیدی)

 

*بسکه چشم غنچه ترسیده است، از غارتگران

 پای بلبل را خیال دست گلچین می کند.                                (صائب تبریزی)

 

*بی ادب تنها نه خود را داشت بد

  بلکه آتش بر همه آفاق زد.                                                   (مولوی)

*به پای کوبی گِرداب ، تن نباید داد

 به غفلت نَفسی از سر، آب می گذرد.                                    (مشفق کاشانی)

 

*بهار از دل باغ ، کوچیده بود

  زمین جامۀ زخم پوشیده بود.                                       ( پرویز عباسی داکانی)

 

*بلور اشک ، به چشمم شکست وقت وداع

 که اولین غم من، آخرین نگاه تو بود.                                  (مهدی سهیلی)

 

*بعد از این بودن من ، موجب بد نامی اوست

 خون من گرم بریزید و امانم ندهید.                                    (محتشم کاشانی)

 

*باید اول در کلاس ، ای اوستاد

 درس امید و نشاط وکار داد.                                            (نظام وفا)

 

*بانگ مظلومان ز هر جا بشنوند

 آن طرف چون رحمت حق می دوند.                                  (مولوی)

 

*بی تو چو شمع کرده ام ، گریه و خنده کار خود

  خنده به عهد سست تو، گریه به روزگار خود.                        (اهلی شیرازی)

 

*بوسه ای زان دهن تنگ بده یا بفروش

 کاین متاعی است که ، بخشند و بها نیز کنند.                        (سعدی)

 

*به وفای تو من دلشده ، جان خواهم داد

 بی وفائی به تو ای مونس جان خواهد شد.                                      (هاتف اصفهانی)

 

*یاران دو رو ، به چهره مِهر آئینند

  لیکن همه در نهاد ، زهر آگینند.                                               (ابوالقاسم حالت)

 

*بسکه بد می گذرد ، زندگی اهل جهان

 مردم از عمر چو سالی گذرد ، عید کنند.                             (صائب تبریزی)

 

*به روزگار جوانی ، درود باد درود

 که دورۀ خوش من ، دورۀ جوانی بود.                                  (حبیب یغمائی)

 

*با خیال دوست صحبت داشتن ، خوش دولتی است

 می برم غیرت بر آن عاشق ، که تنها می شود.                       ( صائب تبریزی)

 

*بیابانی است مالامال دل، تا خیمۀ لیلی

 بسا مجنون سر گردان، در این ریگ روان گم شد.                              (قصاب کاشانی)

 

*با من از خشم عتابی ز لبت رفت ولی

  از نگه های نهانیت ، حمایتها بود.                                               (نشاط اصفهانی)

*بسکه با خود مِهر لیلی طاعتان بردم به خاک

 روح مجنون بر سر خاکم ، زیارت می کند،                                     (مشربی قمی)

 

*به چمن رفتم و از شرم گل عارض تو

 غنچه خمیازۀ حسرت ، نتوانست کشید.                               (صائب تبریزی)

 

*بی فروغ شمه رخسار تو ، ای چشم و چراغ

  دیده را شب زنده داری، باد و بینائی مباد.                                     (بابا فغانی شیرازی)

 

*با او ، دلم به مِهر و محبت نشانه بود

 سیمرغ وصل را، دل و جان آشیانه بود.                                (خاقانی شیروانی)

 

*بشنوید ، ای عاشقان دردمند

 قصّۀ عشق است و شیرین تر ز قند.                                    (فاخری فسانی)

 

*به خویش ، در نظر شام تیره می گفتم

  کجاست عشق ؟ که او مشعل هدایت بود.                                      (سیمیندخت وحیدی)

 

*بر دوست زنی طعنه و داری امیّد

 کو از تو، بدوستی نخواهد رنجید؟

 غافل که چو کاخ دوستی بی پی شد

 کم کم به سرت ، خراب خواهد گردید.                                (ابوالقاسم حالت)

*به جزنِی ، که غمنامۀ ((مولوی)) است

 کسی غربتم را، نفهمیده بود.                                           (پرویز عباسی داکانی)

 

*بلبل به نو بهار، از آن در ترنم است

  کز وصل گل ، به کام دل ناتوان رسد.                                 (صغیر اصفهانی)

 

*بنور علم ، چراغ هدایت افروزید

  چو آفتاب فلک ، خویش سر فراز کنید.                              (صغیر اصفهانی)

 

*به شمعی نامۀ درد دل خود کرده ام انشاء

  که مکتوب عزیزان را پر پروانه می داند!                              (ناظم هروی)

 

*بوسه چرا نمی دهی ؟ باده چرا نمی نهی؟

  کان کرم بُدی همه، لطف چه شد ، عطا چه شد؟                             (شوریدۀ شیرازی)

 

*بتی کز حسن در عالم نمی گنجد عجب دارم

  که ایم در دل تنگم ، چگونه خانمان سازد؟                          (فخرالدین عراقی)

 

*بسیار ز حد می گذرد گرمی مجلس

 دلسوخته ای در پس دیوار نباشد؟                                     ( مر شد بروجردی)

 

*برخیز، که گل جوش زد از خون بهاران

  با خار هوس ، همقدم آبله تا چند؟                                   (مشفق کاشانی)

 

*به اندک پشت گرمی ، پشت بر گل می کند شبنم

 چرا در آشنائی ، اینقدر کس بی وفا باشد؟                                      (صائب تبریزی)

 

*بوئی دهد ز یوسف گمگشته ام نشان

  این پیرهن نهان، که در این کاروان سپرد؟                           (صباحی بیدگلی)

 

*به آب دیدۀ، طفلان محروم

  بسوز سینۀ پیران مظاوم

 به داور داور ، فریاد خواهان

 به یارب یا رب، صاحب گناهان

 بدان حجّت ، که دل را بنده دارد

بدان آیت که ، جان رازنده دارد

به محتاجان ، در بر خلق بسته

به محرومان ،خون در دل نشسته

بدور افتادگان فاز خانمانها

به واپس ماندگان ،از کاروانها

به وردی کزف نو آموزی برآید

به آهی ، کز سر سوزی سر آید

به مقبولان ، خلوت برگزیده

به معصومان، آلایش ندیده

به هر طاعت، که نزدیک صواب است

به هر دعوت که ، پیشت مستجاب است

که رحمی بر دل پر خونم آور

وز این گرداب غم ، بیرونم آور.                                                    (نظامی گنجوی)

 

*بر انگشت محمّد یافت عالم ، نقش خاتم را

  که در مُلک نبوّت نیست ، جز او خاتم دیگر.                                   (مهدی سهیلی)

 

*به جنگ عشق نشستند راهیان سفر

 به بال معجزه رفتند، پیشباز خطر .                                              (سپیدۀ کاشانی)

 

*به آستان تو ، آخر فرود می آرد

  سری که در افق ، از بیم کوفت بر دیوار .                                                (صیدی تهرانی)

 

*به مدح گر چه نیارد ملال ، طول سخن

 ولی دعای تو بهتر بود، ز هر گفتار.                                               (صیدی تهرانی)

 

*بس باز ، و تذرو را تبه کرد

  شاهینِ عدم ، به چنگ و منقار .                                                         (پروین اعتصامی)

 

*بایار موافق ، آشنائی خوشتر

 وز همدم بی و فا ، جدائی خوشتر.                                                        (ابوسعید ابوالخیر)

*برو کارگر باش وامیّدوار

 که از یأس، جز مرگ ناید بکار.                                                   (ملک الشعراء بهار)

 

*بر مقتضای قول حکیمان روزگار

 اندک بنوش باده و بسیار غم مخور.                                              (خواجوی کرمانی)

 

*بخت بد بنگر که ، چون در کوی او راهم دهند

  یا رقیب آنجا بود ، یا او بود جای دگر.                                          (صباحی بیدگلی)

 

*با عاشقان به حال وداعی ، سفر بخیر

 از دوری تو، عاقبت چشم تر به خیر.                                            (مهدی سهیلی)

 

*برزلف تو دلبستگی ما، به خطا نست

 دیوانه گرفتار سلاسل شود آخر.                                                  (صفی علیشاه)

 

*با غم ایّوب نیست ، رنج مرا نسبتی

 صبرم از او کمتر ست ، دردم از او بیشتر.                                                (هلالی جغتائی)

 

*به عند لیب شنیدم که، باغبان می گفت

 ز گلبنی که بود سرکش ، آشیان بردار.                                          ( کلیم کاشانی)

 

*بر درت افتاده ام خوار و حقیر

 از کرم ، افتاده ای را دست گیر.                                                  ( فخرالدین عراقی)

 

*به عطر طرّه افشان و ناز دختر شب

 که انتظار کشید ، از برای روی سحر.                                            (منصوره فیلی)

 

*بس پاکدلان و نیک کاران

 آلوده شدند و زشت کردار.                                                        (پروین اعتصامی)

 

*بس جنگ به آشتی بدل شد

 بس آینه را گرفت ، زنگار.                                                        ( پروین اعتصامی )

 

*بگذشتم دل از تو و برداشتم نظر

 زین پس نجویم از تو و از دل دگر اثر.                                           (نظام وفا)

 

*به شامگاه محبت ، به سایه روشن عشق

 به قلب دخترک پارسا، که داده به یار.                                           (منصوره فیلی)

 

*برچهرۀ من ، آنچه سپیدی کند ، نه موست

 گردی است مانده بررخم ، از رهگذار عمر.                                               (صائب تبریزی)

 

*با که نالیم که، هر لحظه فلک انگیزد

 پی آزار دل زار ، دل آزاردگر؟                                                    (محمد حسین شهریار)

*بیان کردم حدیث دوری و شرح شب هجران

 پریشان کرد زلف و گفت : از زلفم پریشان تر؟                                  (قصاب کاشانی)

 

*بحمد الله رسید از کوی آن یار

 نوازش نامه ای ، با لطف بسیار

 سراسر خواندمش از بهر تعویذ

 فرو پیچیدمش در هم چو طومار.                                                ؟

 

*بنیان گذار این جهان ، پیدایش این حال و روز

 از نکته های زندگی ، سر تا به پا در آه و سوز.                                  (منصوره فیلی)

 

*بگذار از سردی ، ببین در موی چون خاکسترم

 بوسه های گرم و آتشگون، به لب دارم هنوز.                                   (مهدی سهیلی)

 

*بی نیازی ندهد دهر، خدایا تو بده

 سازگاری نکند خلق ، خدایا تو بساز.                                             (عبید زاکانی)

 

*بر خیز طبیبا ، که دل آزرده ام امروز

 بگذرد مرا ، کز غم او مرده ام امروز.                                             (هلالی جغتائی)

 

*بر لب آمد جان و رفتند آشنایان از برم

  شمع را نازم که ، می گرید ببالینم هنوز.                                                (رهی معیّری)

*با جدائی ساختم ((پروانه )) تا پر سوختم

 شیوۀ مردانگی نازم ، که سوزانم هنوز.                                           (پروانه)

 

*بر در هر کس چو صبا در متاز

 با دم هر خس چو هوا در مساز .                                                 (نظامی گنجوی)

 

*بندم اکنون ، کنی چه از پر باز؟

پای رفتن نه و پر پرواز

به جفای تو، عمر وافی نیست

 شب بود کوته و فسانه دراز.                                                       (صباحی بیدگلی)

 

*به نیکی بود مایل ، آن دل افروز

 نبود آموزگارش، گر بد آموز

 به هجر افتاد کار آغاز عشقم

 عبارت مشکل و کودک نو آموز.                                                  (صباحی بیدگلی)

 

*بهرِ دل مشتاق مکش تیر ز ترکش

 نخجیرِ چنین را بخدنگ دگر انداز.                                               (محتشم کاشانی)

 

*به یاد چشم تو دارم ، دلی خرب هنوز

  سحر رسید و ندارم ، خیال خواب هنوز.                                       (علی مزارعی)

 

*بگیرم خاک پاک تاک از این پس

  بشویم دفتر ادراک از این پس.                                                  (غبار همدانی)

 

*بر من ای صیّاد! چون امروز اگر خواهد گذشت

  جز پری از من نخواهی دید، فردا در قفس.                                    (هاتف اصفهانی)

 

*بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین

 کاین اشارت ، ز جهان گذران ما رابس.                                          (حافظ)

 

*باغبان گر پنج روزی ريال صحبت گل بایدش

  بر جفای خار هجران ، صبر بلبل بایدش.                                       (حافظ)

 

*بر رهگذری که ، دوختی چشم؟

  ایّام ، ترا چه گفت در گوش؟

  بند تو، که بر گشود از پای؟

 بار تو، گه بر گرفت از دوش؟                                           (پروین اعتصامی)

 

*بسی می نالم و یاری ز بخت خود نمی بینم

  چو بیماری که در خواب گران باشد پرستارش.                      (کلیم کاشانی)

 

*بی محبت مگذران ، عمر عزیز خویش را

  در بهاران عندلیب ودر خزان پروانه باش.                             (صائب تبریزی)

*بسی ممنونم از دشمن، که پیش دوست هر ساعت

 بدم می گوید و می آردم ، هر لحظه در یادش.                                 (هدایت طبرستانی)

 

*به خواب چشم تو مایلترم که می ترسم

 رسد به عقل شبیخون لشکر فتنش.                                             (غبار همدانی)

 

*بی یار دل شکسته و دور از دیار خویش

 در مانده ایم عاجز و حیران به کار خویش.                                               (عبید زاکانی)

 

*برکریمان در حقیقت شکر سائل واجب است

  زآنکه گلبن را سبکبار یست از گلچین خویش.                                (کلیم کاشانی)

 

*بیا و با دل ما، بیش از این به جور مکوش

 شکسته را دگر ، اندر پی شکست مباش.                                       (وصال شیرازی)

 

*با هر فاش کردیم ، راز نهانی خویش

 از غم دری گشودیم ، بر شادمانی خویش.                                                (هادی رنجی)

 

*بی قراریّ سر زلفش ، نه از باد صباست

 یک جهان دیوانه دارد، در خم زنجیر خویش.                                   (نشاط اصفهانی)

 

*با خلق خدای، از غنی تا درویش

 با خُلق نکوی ، به رود کار از پیش.                                     (ابوالقاسم حالت)

 

*به شوق کوی تو آیم ، چنان ز خانۀ خویش

 که مرغ از قفس آید ، به آشیانۀ خویش.                               ( فغفور لاهیجی)

 

*به پیش شمع ، اگر پروانه سوزد نیست دشوارش

 چه باک از سوختن آن را که بر بالین بود یارش.                     (جدائی خونساری)

 

*بلبل از فیض گل آموخت سخن ورنه نبود

  این همه قول و غزل تعبیه در منقارش.                              (حافظ)

 

*به پیش آنکه ز خاکت زمین شود آباد

 بِهَل عمارت دنیا بخاک و ویران باش.                                   (صفی علیشاه)

 

*به جز تو ، کز ستمت سوختی دل ما را

 به دست خویش ، که آتش زند بخانۀ خویش؟                        (رهی معیّری)

 

*بزیر لاله، کدامین شهید ودفون است؟

 که از لحد بدر افتاده ، گوشۀ کفنش؟                                  (غبار همدانی)

 

*به برگ برگ سپیدار نقره گون در باغ

  نوشته بود به خون ، قصّۀ هزاران داغ.                                 (سپیدۀ کاشانی)

*بنما خدای جانها ، از کودکم نگهدار

 با دیدن رخ او، شوری دگر تو داری

 با صد امید گوئی ، روزی شوی تو سردار

 جان می کنی فدای آسایش حیاتش.                                  (منصوره فیلی)

 

*بر مه و خورشید ، میاور وقوف

  مه خور و خورشید شکن ، چون کسوف.                             (نظامی گنجوی)

 

*بس دعاها کان زیان است و هلاک

 وز کرم نی نشنود یزدان پاک.                                           (مولوی)

 

*بر خیزد که ، فصل گل و ریحان شده اینک

 در کالبد دشت و دمن ، جان شده اینک

 بلبل به ترّنم ، ز وصال صنم خویش

 او نغمه گر ، خالق سبحان شده اینک.                                 (مهران بنی هاشمی)

 

*بلبل آن به که فریب گل رعنا نخورد

  که دو روزیست وفاداری یاران دو رنگ.                                (وحشی بافقی)

 

*بهار آمد و ، در باغ زد جوانۀ گل

 به پرده ریخت مگر نقش جاودانۀ گل.                                  (مشفق کاشانی)

 

*به همزبانی مجنون، جَرس کند فریاد

  اگر ز شرم خموش است، صاحب محمل.                                      (صباحی بیدگلی)

 

*به نازهای پیاپی ، که می کشد معشوق

 نیاز عاشق از آن و شکوه روز وصال.                                    (منصوره فیلی)

 

*بلبلان را در میان آب و آتش غوطه داد

  گریۀ رسوای شبنم ، خندۀ پنهان گل.                                (صائب تبریزی)

 

*بیا تا بر آریم ، دستی ز دل

 که نتوان بر آورد ، فردا از گِل.                                          ؟

 

*به خاک کشتۀ خود ، رنجه کن قدم ، گاهی

 مگر به رفتن جان، مهر تو رود از دل؟                                 (صباحی بیدگلی)

 

*به اوج شاخۀ غربت ، شکفته بود آن گل

 بسی حقایق نا گفته ، گفته بود آن گل.                                ( سپیدۀ کاشانی)

 

*باغبانا! گره اخم به ابرو مفکن

 خندۀ مهر بیاموز ، ز خندیدن گل.                                     (مهدی سهیلی)

 

*بهر گل می رسد، می بوید این دل

 نمی دانم ، که را میجوید این دل؟                                     (حسرت همدانی)

 

*بخاموشی شود ، مقصود حاصل

 زبان چون غنچه گردد ، می شود دل.                                  ؟

 

*بعد یک عمر ، شبی وصل توام گشته نصیب

 چه شبی بود که ، یک عمر حسابش کردم.                                     (اوحدی یکتا)

 

*باز بر خاک درت ، روی نیاز آوردم

 آن دلی را که شکستی ، به تو باز آوردم

 ترک دل گفتمو در پای تو انداختمش

 چون کبوتر ، که به جولانگه باز آوردم.                                 (ابوالحسن ورزی)

 

*به پای قامتی ، در پای سروی ناله سر کردم

 چو مژگان برگ برگش را ،به آب دیده تر کردم.                      (شاه عباس ثانی)

 

*بسکه همچو پرگاری ، گرد پا و سر گشتم

 چون نیافت آن نقطه ، محو کرد پندارم.                               (عطار)

 

*بعد عمری که ، به خواب من بی دل آمد

 گریه آبی به رخم ریخت که، بیدار شدم.                              (کلیم کاشانی)

 

*بوقت صبح قیامت که سر ز خاک بر آرم

 بگفتگوی تو خیزم، به جستجوی تو باشم

 به محفلی که در آیند شاهدان دو عالم

 نظری به سوی تو دارم، غلام روی تو باشم

 به خوابگاه عدم ، گر هزار سال بخُسبم

 ز خواب عافیت آگه ، ببوی موی تو باشم.                             (سعدی)

 

*به خاک پای تو سوگند و جان زنده دلان

 که من به پای تو ، بر مردن آرزومندم.                                 (سعدی)

 

*با زاری و نزاری ،چون چنگ زیر و زارم

 زاری مرا تمام است ، چون زور و زر ندارم.                                      (عطار)

 

*بسکه آلودۀ عصیان شده ام ، می ترسم

 که در این گرد زمین گیر شود سیلابم.                                (صائب تبریزی)

 

*بردل ، هزار تیر جگر سوز می خورم

 بیرون ز سینه ، یک سر پیکان نمی کنم.                              (ظهیر فارابی)

 

*بجز غم خوردن عشقت ، ره دیگر نمی دانم

  که شادی در همه عالم ، از این خوشتر نمی دانم.                            (عطار)

 

*بر سر خاک من ار بگذری ، ا یباد بهار!

 زنده از نو شوم وعمر دگر باره کنم.                                    (محمد حسین شهریار)

 

*برو ای تُرک که ترک تو ستمگر کردم

  حیف آن عمر که ، د رپای تو من سر کردم.                         (محمد حسین شهریار)

 

*بخدا کافر اگر بود ، به رحم آمده بود

 ز آن همه ناله که من ، پیش تو کافر کردم.                            (محمد حسین شهریار)

 

*بدین سر گشتگی ها، پای در دامن کشیدنها

  کجادارم غم مردانگی ؟ دیوانه را مانم.                                  ( مشفق کاشانی)

 

*بوسه بر چشمش زنم ، مژگان او بر لب خلد

 ای عجب من گرد نرگس ، خار پیدا کرده ام.                         (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*بستگان دانند حال سوز من

 کآتش عشقت چنان می سوزدم.                                       (نعمت الله)

 

*براه عشق ، جان و دین و دل را همسفر کردم

  دل و دین قتل و غارت شد، فقط جانی بدر کردم.                            (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*به یاری دگرانم در این زمانه چه حاجت

 دو دست کار و دو بازوی نامدار که دارم.                               (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*بسیار عذب ار کشیدیم ، ولیکن

  دشوار تر از هجر ، عذابی نکشیدیم.                                   (وحشی بافقی)

 

*به امیّدی جوانی صرف عشقت کردم و آخر

 به پیری نا امید از کویت ای زیبا جوان رفتم.                         (هاتف اصفهانی)

 

*بلبل است و گل و پروانه و شمع

 آنکه دور از تو بماندست منم.                                           (نشاط اصفهانی)

 

*ببین به سینۀ چاکم ، و گرنه پیرهن من

 ندوختم که ز دست غم تواش ندریدم.

 به مهر، شب همه شب می زدم مثال رخ تو

 کشیدم پرده ز رخ مهر و خجلت  از تو کشیدم.                                (صباحی بیدگلی)

 

*بیعانۀ هزار غلام است، خنده ات

 صد بار بندۀ لب پر خنده ات شوم.                                              ( وحشی بافقی)

 

*به غیر از مه ندارد کس، خبر از ناله و آهم

  که او د روادی هجر تو ، شبها بود همراهم.                                    (بابا فغانی)

 

*بیگانگی بس است ، بدرگاه کردگار

  خود را دمی ، به خالق خود آشنا کنیم.                              (صامت بروجردی)

 

*بسی شب از هجوم آرزو ، د رکنج تنهائی

 ترا حاضر تصور کردم و گرد سرت گشتم.                             ( ابو تراب بیک فرقتی)

 

*بدستم تا سلاحی بود ، راه دشمنان بستم

 عدو را تا که ننشاندم ، به جای از پای ننشستم

 به کام دشمنان ، آخر گرفتی تیغ از دستم

 چنان پیوند بگسستی ، که پیوستن نیارستم.                         (محمد حسین شهریار)

 

*بخط سبز تو، کز اشک محبت شویم

  گر به آئینه دل، رنگ گناهی دارم.                                    ( محمد حسین شهریار)

 

*بیدارم از آن ، در شب هجر توکه ترسم

 در خواب رود چشم و نیائی به خیالم .                                (عبدالله الفت)

 

*بیش از این نبود مرا ، شرح کلام

  سوختم از اشتیاقت والسلام.                                                              ؟

 

*به امید نظری ، از رهِ دور آمده ایم

 بی نصیب از نظرفیض تو ، حاشا برویم.                                (محیط طباطبائی)

*با یاد شهیدان حریم حرم عشق

 چون لاله جگر سوخته و غرقه  بخونیم.                               ( صفا لاهوتی)

 

*به فریادم  نداری گوش و من دایم به فریادم

 اگر می داشتی گوشی ، به فریادم چه می کردم؟

 به حسرت رفت عمر و باز محسود حریفانم

 به بخت بد، گر از ما در نمی زادم جه می کردم؟                     ( صباحی بیدگلی)

 

*بدو گفتم که، مشکی یا عبیری؟

 که از بوی دل آویز تو ، مستم

 بگفتا من ، گِلی نا چیز بودم

 ولیکن مدتی با گُل نشستم.                                             (سعدی)

 

*به من دشنام زیر لب دهی هر دم ، نم دانی

 که منهم هر نفس ، قربان شوم ها ، زیر لب دارم.                     (عبدالعال نجات)

 

*با دل روشن ، در این ظلمت سرا افتاده ام

  نور مهتابم که، در ویرانه ها افتاده ام.                                 (رهی معیّری)

 

*بیا تا قدر یکدیگر بدانیم

 که تا ناگه، ز یکدیگر نمانیم.                                            ( مولوی)

 

*به هر صورت که باشد ، خواهمش برگرد سر گشتن

 اگر شمع است ، من دودم ، اگر سرو ست من بادم.                            (میر والی قمی)

 

*بیعت ما و تو عهدی است که، د ربرکۀ اشک

 ریشه بسته است و دوامش بدعا خواسته ایم.                         (سپیدۀ کاشانی)

 

*به کویت با دل شاد آمدم ، با چشم تر رفتم

 به دل امیّد در مان داشتم ، در مانده تر رفتم.                        (هوشنگ ابتهاج)

 

*بیگانگی نگر، که من و یار چون دو چشم

 همسایه ایم و خانۀ هم ندیده ایم!                                      ( صیدی تهرانی)

 

*با همه آزادگی ، از من کسی آزرده نیست

 آهنین جنم ولیکن آهنین دل نیستم.                                 (صائب تبریزی)

 

*بیا تا شمع هم ، پروانۀ هم، یار هم باشیم

 در این گلشن ف بهار هم ،گل هم ، خار هم باشیم.                                     (الهی قمشه ای)

 

*به مجمعی که در آیند ، شاهدان دو عالم

  نظر به سوی تو دارم ، غلام روی تو باشم.                                               (سعدی)

 

*بهار آمد که ، روی یار بیم

  شکوفه بوسه ها ، از آن بچینم.                                        (منصوره فیلی)

 

*به چمن رفتم و چون گل ، نفسی گوش شدم

 بلبل از گل گله ها داشت ، که از هوش شدم.                         (واهب قند هاری)

 

*بال و پر عشق ، بهآتش زدم

 سوخته و خویش، فنا کرده ام.                                          ( سپیدۀ کاشانی)

 

*با هر که حرف دوستی اظهار می کنم

 خوابیده دشمنی است که ، بیدار می کنم.                                     (شعیب خوانساری)

 

*به تو بی وفا ، گمان دل مهربان ندارم

 تو کجا و مهربانی؟ به تو این گمان ندارم.                              (میر صبری زواره ای)

 

*با چراغ آسان نشاید ، بر سر گنج آمدن

 من چراغ آه چون بنشاندم ، آسان آمدم.                              (خاقانی شیروانی)

 

*باشد هوسم که، خاک پای تو شوم

 مجذوب د و چشم ، دلربای تو شوم.                                     ؟

 

*باغبان ! غنچه نچیدم ز من آزرده مشو

 پاره های جگر است اینکه بد امن دارم.                                (الفت کاشانی)

*بنیاد دل غمزده را داد به طوفان

 هر موج که بر خاست ز دریای نگاهم.                                  (قصاب کاشانی)

 

*بوسیدم و بوئیدم و بردیده نهادم

  پیچیده و تحویل دل سوخته دادم.                                    ؟

 

*بخواب بود و رخش را نقاب می دیدم

  خوش آن  شبی که ، من او را به خواب می دیدم.                           (ظهیر فاریابی)

 

*بیا تا مونس هم، یار هم، غمخوار هم باشیم

 انیس جان هم ، فرسودۀ بیمار هم باشیم.                                      (مولی محسن کاشانی)

 

*بی خود همه عمر بوده ام من

 زان روی که، سر بدار خویشم

 بازیگر ساده ای به صحنه

 می خندم و سوگوار خویشم.                                           (مژگان چکانیان)

 

*به گل و بلبل اگر باد نه بوی تو رساند

 آن چرا جامه دران آمد ، این نعره زنان؟                               (مولا نا جامی)

 

*بلبلانی با نوای جاودان

 تیره شب بگشوده راه کاروان.                                           (محمد حسین شهریار)

*به بال اسب تو، جسم مخالفان ، حرکت

 به بال تیر تو ، جان معاندان ،طیران.                                   (صباحی بیدگلی)

 

*با تو بودم ای پری ، روزی که عقل از من گریخت

  عشق هم ، کز من گریزد ، وای بر احوال من.                        (محمد حسین شهریار)

 

*بهرزه ، ناله و فریاد ، ای سپند مکن

  اگر ز سوختگانی، صدا بلند مکن.                                                (صائب تبریزی)

 

*به روز بیکسی، جز سایۀ من نیست یار من

  ولی آنهم ندارد طاقت شبهای تار من.                                 (نظام الدین سهیلی)

 

*بوی تو را، نسیم سحر می دهد به من

 یک نامه از تو، حال دگر می دهد به من.                              (مهدی سهیلی)

 

*به چه امیّدی به رویای خزان دل خوش کنم؟

 من که در کنج قفس ، دیدم بهار خویشتن.                           (بهادر یگانه)

 

*برادرانه بیا، قسمتی کنیم، رقیب

 جهان و هر چه در او هست از تو ، یار از من.                                   (رضی شیرازی)

 

*با همه زنجیر و بند و حیله و مکر و فریب

 خواهم آمد من بکویت ، گر نمی دانی بدان.                          (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*بر برگ گلت شبنم اشک ، این همه بس نیست؟

 دیگر بسر و سینۀ خود کم بزن ای زن.                                (محمد حسین شهریار)

 

*بیا و در دل شب، رو به باغهای دعا کن

 ز خلق دیده بگردان و روی دل به خدا کن

 به نقشهای فلک ، چشم عارفانه بیفکن

 به یاد منظره گردان ، نظر به منظره ها کن.                           (مهدی سهیلی)

 

*بروی خود نخواهم دیده روشن

 اگر روزی تو، گردی دور از من.                                         (نظام وفا)

 

*برو با هر که می خواهد دلت، گشت چمن میکن

  اگر خاری بگیرد دامنت را، یاد من میکن.                                      (مولا نا پرتوی)

 

*به حصار عمر ماندم ، به هوای آب و نانی

 چه کنم که ؟ زندگی شد قفس طلائی من.                                     (مهدی سهیلی)

 

*به من بسیار می ماند ، نمی دانم که صُنع حق

 مرا از خاک غم ، یا خاک غم را آفرید از من.                                   (قصاب کاشانی)

 

*به کنج بیکسی ، من ان کهن غمدیدۀ زارم

 که چون بی کس شود غم ، می گریزد در پناه من!                                      (سلطان محمد سلطان)

 

*بر خاکم اگر پا نهد آن سرو خرامان

 هر خار مزارم ، زندش دست به دامان.                                           (هاتف اصفهانی)

 

*به تکلّم، به خموشی ، به تبسّم ، به نگاه

 می توان برد، به هر شیوه ، دل آسان از من.                                    (کلیم کاشانی)

 

*بدست آور به پیری، عمر ضایع کردۀ خود را

 که در شب هر چه گم شد، روز روشن می توان جستن؟                     ؟

 

*بهای بنده باشد خونبهای او ، چه می پرسی؟

 مرا نبود بهائی، تا چه باشد خونبهای من

 بود نسبت به مظلومان، خدا را لطف پنهانی

 نیندیشی اگر از من، بیندیش از خدای من.                                     (صباحی بیدگلی)

 

*بهر کس دوستی کردم ، شد آخر دشمن جانم

  بخود گر نیستی دشمن ، به مردم دوستی کم کن.                                     (فیروز آبادی)

 

*بی تو اشک و غم حسرت ، همه مهمان منند

 قدمی رنجه کن از مهر، به مهمانی من.                                          (پروین اعتصامی)

*به خوابم آمدی ،کز شوق رویت دیده نگشایم

 سحر چون عطر گل، بر شبنم مژگان من بنشین.                              (سپیدۀ کاشانی)

 

*به بر صیقل جان، سر خورم از نر می نور

 جسم من کی بتواند ، که شود لایق آن.                                        (منصوره فیلی)

 

*بی عوض دانی چه باشد در جهان؟

 عمر باشد عمر ، قدر آن بدان.                                                    (شیخ بهائی)

 

*برو ای جان ! سفر با تو، غم دور از پسر با من

 شب از کام تو و اشک جدائی تا سحر از من

 به بزم لاله رویان، گفت و گوی رو برو با تو

  میان چاره جویان، جستجوی در بدر با من.                                    (مهدی سهیلی)

 

*بار دگر ، سر کن سرود لاله را

 روشن کن از دیدار خود چشمان ما را

 بر کلمۀ تاج از سر نفرت قلم کش

 بر دوش، فتح سر فرازان را علم کش

 بر خیز و از برج بلند دیده بانی

 یاران خود آگاه کن ، از آنچه دانی

 بار دگر از شعر و عرفان گفتگو کن

 اندیشه ها بشکاف و حق را جستجو کن.                              (سپیدۀ کاشانی)

*به عمری آخرم ، روزی وفا کن

 به بوسی حاجتم ، روزی روا کن

 به رنجم از تو، رنجم را شفا بخش

 به دردم از تو ، دردم را دواکن.                                         (انوری)

 

*بر تن درید گل سحر از شوق پیرهن

 از بلبلان شنید مگر، گفتگوی تو؟                                                (علی صدارت)

 

*بلبل به گل نشان دهد، ار رنگ و بوی تو

 پروانه با چراغ کند ، جستجوی تو.                                     (صاحب کاشانی)

 

*به باغ حِسن ، تو آن گلبنی که از گل تو

  تهی است دامن گلچین و باغبان هر دو.                              (صباحی بیدگلی)

 

*بوی گل ، از ادب نکند پای خود دراز

 در سایۀ گلی ، که بود خوابگاه تو.                                                (صائب تبریزی)

 

*به سنگ رخنه شد، از بس گریستم بی تو

 ز سنگ سخت ترم من ، که زیستم بی تو.                                      (عبدالعزیز ازبک)

 

*بر گونۀ او آینۀ اشک چه زیباست

  چون شبنم مهتاب ، که بر یاس چکیده.                              (مهدی سهیلی)

*به این خرسندم از نسیانِ روز افزون پیریها

 که از دل می برد یاد شباب، آهسته آهسته.                          (صائب تبریزی)

 

*برلب بام آمد آن مه ، گفت : باید مردنت

  کافتاب بامت اینک ،بر لب بام آمده.                                   (نسیمی نیشابوری)

 

*به روی بچۀ مسگر ، نشسته گرد زغال

 صدای مس به فلک می رود ، که ماه گرفته.                            ؟

 

*بر سر راه امید افتاده ایم

 بر سر ما نگذری ، یعنی که چه؟                                       (نعمت الله)

 

*بر آب ، وقت رفتن ، عکس رخت فتاده

 یا باغبان ز شرمت ، گل را به آب داده؟                                (کافی خراسانی)

 

*برای امتحان تا می توانی ، بار درد و غم

 بنه بر دوش من، تا برد باریهای من بینی.                             (هاتف اصفهانی)

 

*بزور تملّق رفیقش شدی

 بنازم به عیّاری و زیرکی.                                                          (محمد حسین شهریار)

 

*بدین پاکیزه روئی ، از کجائی

 که دادت؟ آب و رنگ و روشنائی.                                                (پروین اعتصامی)

 

*بلبل از شوق گل و پروانه از سودای شمع

  هر کسی سوزد بنوعی ، درغم جانا نه ای.                                      (ملک الشعراء بهار)

 

*بسکه در جان فکار و چشم بیدارم توئی

 هر که پیدا می شود از دور پندارم توئی.                              (جامی)

 

*بلبلی گردید و بر گرد سرت پروانه کرد

 در چمن هر گل که برچیدی ، به دامن ریختی.                      (یوسف خواجه)

 

*به ساحل ، کشتی ما را بَرد لطف خدا، ورنه

 هزاران نا خدا گم شد، در این دریای طوفانی.                         (مهدی سهیلی)

 

*بسوختی تر و خشک مرا بپاسخ سرد

  که دیدهرگز سوزنده ای باین سردی؟                                 (خاقانی شیروانی)

 

*بدیدارت چنانم، گر بدانی

 چو اسکندر ، به آب زندگانی                                            (حیاتی مشکینی)

 

*بلبل از گل نکشید ، آنچه کشیدم ز تو من

  گل به بلبل نکند ، آنچه تو با من کردی.                              (غالب صفوی)

*باز اکه بی حضورت ، خوش نیست زندگانی

 دور از تو می گذارم، عمری چنانکه دانی.                              (سلمان ساوجی)

 

*بهرِ نانی دوست را بگذاشتی

 کرده ای با دشمن او آشتی.                                            (شیخ بهائی)

 

*بیگمان دست در آغوش نگارش ببرند

 هر که یک بوسه ستاند، ز لب یار کسی!                               (درویش تهرانی)

 

*بهر چمن که رسیدی ، گلی بچین و برو

  بپای گل منشین ، آنقدر که خار شوی.                               (سلطان نرگستان)

 

*به عندلیب ببخشای ، باغبان به بهاران

 که کس نبسته به گلزار ، راه باد خزانی.                               (صباحی بیدگلی)

 

*بار دگر گر فرود آرد سری با ما جوانی

 داستانه دارم از بیداد پیری با جوانی

 با وجودپیری از عم ابد ، ذوقی نخیزد

 خضر با عمرابد ، خود میکند سودا جوانی.                                      (محمد حسین شهریار)

 

*بسوز ای شمع در ویرانۀ عشق

 که ویران کرد، گردون خانۀ عشق

 بسوز ای شمع ! ای شمع شب افروز

 که شد خاکستر ، آن پروانۀ عشق

 بسوز ای شمع ! گر همدری مائی

 که درد ما، ندارد انتهائی.                                                                   (سپیدۀ کاشانی)

 

*باشد نهایتی ، ز پی هر بدایتی

 غیر از جفای تو ، که ندارد نهایتی.                                               (صباحی بیدگلی)

 

*با چنین در ماندگی ، از ماه و پروین بگذریم

 گر که ما را باشد ، از فضل و ادب بال و پری.                                   (پروین اعتصامی)

 

*بر نثارت جان ما باشد بکف، محتاج نیست

 آن خیالی کز اشارتهای ابرو بسته ای.                                            (صفی علیشاه)

 

*بندگی را بر خداوندی نیاری سر فرود

 آوری بر کف اگر، دامان عالی همتی.                                            (مهدی سهیلی)

 

*با چشم تو محرم نشدم تا به نگاهی

  بیگانه ام از محرم و بیگانه نکردی.                                     (فروغی بسطامی)

 

*بر عیب تو چون پرده بپوشید خداوند

 ظلم است اگر پردۀ مردم بدرانی.                                       (قاآنی شیرازی)

*به پای قصر ظلم، نعش مظلومان ببین آری

 بلند از پستی همت شود، اقبال بدبختی.                              (محمد حسین شهریار)

 

*بگرفته عشق ما را، ملک وجود وآنگه

 عقل آمده که ما نیز ، هستیم کد خدائی.                             (عبید زاکانی)

 

*به سوی کعبۀ عشق ، ای مرید دیر و حرم

 بیا نماز گذاریم ، اگر وضو داری.                                        (محمد حسین شهریار)

 

*بنده ای و دعوی شاهی کنی

 شاه نئی چونکه تباهی کنی.                                            (نظامی گنجوی)

 

*به قطره قطره اشک تو، خدا نظاره می کند

  به وقت گریه ها؟ خدا خدا نمی کنی.                                (مهدی سهیلی)

 

*بدگمانی کردن و حرص آوری

 کفر باشد نزد خوان مهتری.                                             (مولوی)

 

*بر سر ما، اگر نهی قدمی

 کرمی باشد و چه خوش کرمی.                                         (نعمت الله)

 

*باغبان گرید، تا غنچه بخندد در باغ

 پدر از پای فتد ، تا که ببالد پسری.                                              (مهدی سهیلی)

 

*بس پادشهان و سر فرازان

 بردند به خاک ، حکمرانی.                                                        (پروین اعتصامی)

 

*برف پیریب به سرم چون نگری طعنه مزن

 زیر خاکستر من خفته دل شعله وری.                                           (مهدی سهیلی)

 

*به هزار نامه دارم ، ز تو حسرت جوابی

 سر لطف اگر نداری، چه کم آخر از عتابی.                                               (نشاط اصفهانی)

 

*به وفا داری من نیست در این شهر کسی

 بنده ای همچو مرا ، هست خریدار کسی؟                                                (وحشی بافقی)

 

*به از تو مادر گیتی، نیاورد فرزند

  به عمر خود، که همین بود حد زیبائی.                                        (سعدی)

 

*به زیورها ، بیارایند وقتی خوبرویان را

 تو سیمین تن، چنان خوبی که، زیورها بیارائی.                                (سعدی)

 

*بگوشم می رسد ، آهنگ پائی

 طنین مبهمی، از آشنائی

 به تنهائی نشستم تا بیائی

 گل امیّد باغ کبریائی.                                                    (منصوره فیلی)

 

*به شهر عاطفه ، ای مهر آسمان ادب

 به راستای محبت، که داستان بودی

 به بوستان سخن ، همچو گل شکوفائی

 که سر فرازترین سرو بوستان بودی.                                    (صائم کاشانی)

 

*بسا روز جوانی را، به غفلتها تبه کردم

 منم اکنون و شام پیری و صبح پشیمانی.                             (مهدی سهیلی)

 

*بارز بر رخ ، زلف مشکین را پریشان کرده ای

  روز و شب را خوش بهم ، دست و گریبان کرده ای

 زلف را افکند ه ای ، تا آنکه باشد سایبان

 آفتابی را به زیر ابر، پنهان کرده ای!                                    (عرفی شیرازی)

 

*به انتظار چه شبها، چو سایه در رهت ای مه

 فتاده ماندم و مانند ماهتاب گذشتی.                                   (شرف مراغه ای)

 

*به چشم من ، زنکویان ، بسی فزون شده ای

 ببین در آینه خود را ، ببین که چون شده ای .                      (بابا فغانی شیرازی)

 

*به چشمت خیره گشتم ،کز دلت آگه شوم اما

 چه رازی می توان خواند، از نگاه سرد خاموشی؟                               (رهی معیّری)

 

*بدلم گر زنی آتش ، بکن اندیشه آن

 که اگر خانه بسوزد، تو میانش باشی.                                            ؟

 

*با آز و طمع، گر آشنائی نکنی

 رخساره ، ز غصّه کهربائی بهتر

 چون سختی مرگ ، از گدائی بهتر

 آن به که ، بمیری و گدائی نکنی.                                                         (ابوالقاسم حالت)

 

*ببندم چشم و نیفتیم ، در چَه

 نبخشیم چیزی ، نخواهیم وامی

 بدامان و دست تو، بر قطرۀ خون

 مرا داده است، از بلائی پیامی.                                                    (پروین اعتصامی)

 

*برای  خار غیرم، به صد جفا کشتی

 ببین برای که، ای بی وفا کرا کشتی؟

 چو من هلاک شدم، از طبیب شهر بپرس

 که مرگ کشت مرا ، یا تو بی وفا کُشتی؟                                       (محتشم کاشانی)

 

*بر گیر ز پای خسته حالی ، خاری

بردار ز دوش ناتوانی ، باری

 گر زانکه تراست، دیده بیداری

 ز امروز مَنه ، برای فردا کاری.                                          (ابوالقاسم حالت)

 

*به دانه دانۀ اشکم ، نگاه کن ای ماه

 که از ستاره فزونست، اگر شماره کنی

 به عشق ، در برت آیم ، اگر اجازه دهی

به شوق ، جان بسپارم، اگر اشاره کنی.                              (مهدی سهیلی)

 

 

حرف (پ)

 

*پر طراوت شد چمنها ، پر بدایع بوستانها

 زین سفر آورد ، باد نو بهاری ار مغانها.                                       (ملک الشعراء بهار)

 

*پیش لبت از خنده ، دارای یَمَن بنده

 وز روی تو شرمنده ، صورتگر چین بادا.                                     (صباحی بیدگلی)

 

*پارهای دل، چو راه چشمۀ چشمم به بست

 آب آخر افکند، این خانۀ پوسیده را.                                          (طوبی)

 

*پای تا سر، ز آتش حسرت بسوزی همچو شمع

  دانی اندر سوختن، گر لذت پروانه را.                                        (صغیر اصفهانی)

 

*پر کرده ام از مِهر تو، پیمانۀ سررا

 با شکل تو، آراسته ام ، خانۀ دل را.                                           (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*پر و بالم به حسرت ریخت، در کنج قفس آخر

 خوشا ایّام آزادیّ و در گلشن پریدنها.                                       (هاتف اصفهانی)

*پرواز من، آنگونه بلند است که خورشید

 در ظلمت شب ، بوسه زند بال و پرم را.                                     (مهدی سهیلی)

 

*پرواز من، به بال و پر تست ، زینهار

 مشکن مرا ، که می شکنی بال خویش را.                                  (صائب تبریزی)

 

*پیش ما، سَروری روی زمین دولت نیست

  دولت آنست که، در پای تو افتد سرِ ما.                                    (صیدی تهرانی)

 

*پروانه ، چو پر سوخت ، بخندید ، بدو شمع

 گفتا که ترا سوختنت ، پر هنری نیست.                                     (جابری)

 

*پردۀ غفلت مبادا، چشم بند هیچکس

 در قفس هم مرغ ما، در فکر آب و دانه است.                              (صائب تبریزی)

 

*پیوسته دلم ، ز دست خویشان ریشست

 وز جور و جفای خلق ، از حد بیشست.                                     (شیخ بهائی)

 

*پیراهن گل، چاک ز بیداد نسیم است

 از خندۀ بی وقت ، دل غنچه دونیم است.                                   (صائب تبریزی)

 

*پرداختم سراچۀ دل، از خیال یر

 تا با فراغ بال، در اید خیال دوست.                                           (غبار همدانی)

 

*پرتو عمر ، چراغی است که در بزم وجود

 از نسیم مژده بر هم زدنی، خاموش است.                                   (سایر مشهدی)

 

*پیوسته است سلسلۀ موجها، بهم

 خود را شکسته، هر که دل ما شکسته است.                               (صائب تبریزی)

 

*پُر برای مرهمی ، خوارم مکن کاندر دلم

  خار خاری هست ، اما زخم تیغ و تیر نیست.                    ( محتشم کاشانی)

 

*پروانه به یک سوختن ، آزاد شد از شمع

 بیچاره دل ماست که، در سوز و گداز است.                                (وصال شیرازی)

 

*پرتو نیکان نگیرد ، آنکه بنیادش بداست

 تربیت نا اهل را، چون گِردکان بر گنبد است.                            (سعدی)

*پیش توام تکلّم ، یارانه از تظّلم

 تو غافل از ترحمّ ، من فارغ از شکایت.                                      (صباحی بیدگلی)

 

*پردۀ پندار، کان چون سدّ اسکندر قویست

 آه خون آلودمن، هر شب بیک یا رب بسوخت.                            (عطار نیشابوری)

 

*پرده بردار از آن رو، که دل ما تنگ است

 دل ما تنگ چو باشد ، دل دنیا تنگ است.                                  (مشفق کاشانی)

 

*پیش من، آن زندگی بد نامی است

  کاندر آن ، نومیدی وناکامی است.                                           (نظام وفا)

 

*پست و بلند سخن ، تابع احوال ماست

 نالۀ کنج قفس، نغمۀ گلزار نیست.                                            (کلیم کاشانی)

 

*پرتو رخسار تو ، مایۀ مِهر منیر

  چهرۀ پر چین تو ، سایۀ لطف خداست.                                    ( عبید زاکانی)

 

*پیوسته عمر ، بسته به موئی است، گوش دار

 غمخوار خویش باشد ، غم روزگار چیست؟                                 (حافظ)

 

*پیر ما می گفت : دریا ها فزون از خاک ماست

  از چه می گوئی که، نقش زندگی بر آب نیست؟                          (مهدی سهیلی)

 

*پیش چشم باغبان ، آهنگ گلچینی مکن

  کان جگر خون را، خیال غنچه چیدن می کند.                          (مهدی سهیلی)

 

*پروانه ! به حال تو ، دل شمع بسوزد

 تنها نه دل شمع ، دل جمع بسوزد.                                          (یغما جندقی)

 

*پس از عمری، به کویش می روی، می خواهم ای قاصد

 که بر رویش ، نگاه اولین، از چشم من باشد.                                         ؟

 

*پا به راه راست باید داشت ، کاندر راه کج

  توشه ای و رهنمودی، جز پشیمانی نبود.                                  ( پروین اعتصامی)

 

*پیرانه سرم ، عشق جوانی به سر افتاد

  و آن راز ، که در دل بنهفتم بدر افتاد.                                      (حافظ)

*پائی که بر نیاید ، روزیبه سنگ عشقی

  گوئیم، جان ندارد، یا دل نمی سپارد.                             (سعدی)

 

*پاکیزه روی ، در همه شهری بود،ولیک

 نه، چون تو پاکدامن و پاکیزه خو بود.                             (سعدی)

 

*پرهیز گار باش که ، دادار آسمان

  فردوس ، جای مردم پرهیزگار کرد.                                         (سعدی)

 

*پُر گرفته است دلم ، خانۀ صیّاد خراب

  کاش روی قفسم ،جانب صحرا می کرد.                                   (میرزا هادی اصفهانی)

 

*پای سگ بوسید مجنون ، خلق گفتند: این چه بود؟

  گفت: این سگ گاه گاهی ، کوی لیلی رفته بود!                                   ؟

 

*پنجاه بار فصل زمستان ، ز من گذشت

 موی مرا نگر ، که چو برفی به بام ماند.                                      (مهدی سهیلی)

 

*پرتو حُسن تو ، در بحر و بر انداخته اند

 آتش اینست که، در خشک و تر انداخته اند.                               (ظهیر فاریابی)

 

*پی نظارۀ آن چشمهای خواب آلود

  هزار مرحله را، پای من بخواب دوید.                                       (صائب تبریزی)

 

*پروانه سوخت ، شمع فرو مرد، شب گذشت

 ای وای من!که قصّۀ دل نا تمام ماند.                                         (مهدی سهیلی)

 

*پروانه  ام و عادت من، سوختن خویش

 تا پاک نسوزم ، دلم آسوده نگردد.                                            (وحشی بافقی)

 

*پروانه را، گر آتش بیداد شمع سوخت

 دیدم به چشم خویش، که شب را سحر نکرد.                    (حسین مجّرد)

 

*پای سروی ، جویباری زاری از حدّ برده بود

 های های گریه ، در پای توام آمد به یاد.                                   (رهی معیّری)

 

*پس از مردن نباشد غیر آهم هیچکس بر سر

 که شمع کشته را، جز دود بر بالین نمی ماند.                    (لطفی نیشابوری)

*پروانه بود عاشق روی تو، نه بلبل

 کو سوزد از این آتش و فریاد ندارد.                                          (دهقان سامانی)

 

*پیش از این می ماند د رخارا ، نشان پای من

 این زمان پایم به سنگ ، از باد دامان می خورد.                          (صائب تبریزی)

 

*پرو بال ما شکستند و در قفس گشودند

  چه رها ، چه بسته مرغی که ، پرش بریده باشد.                         (صادق سرمد)

 

*پادشاه عشق بر اقلیم دل، چون دست یافت

 کشور خودرا، بدست خویش ویران می کند.                               (صحبت لاری)

 

*پافشاریّ و استقامت میخ

 سزد ، ار عبرت بشر گردد

 بر سرش ، هر چه بیشتر کوبند

 پا فشاریش ، بیشتر گردد.                                                      (ملک الشعراء بهار)

 

*پرهیز کن ، تاز آنچه ترا زار کند

 وآنکار که، هر عزیز را خوار کند.                                              (ابوالقاسم حالت)

*پاکیزه ، در خشنده شود، نفس به تعلیم

  چونانکه گوارنده شود ، آب در آورند.                                    (ملک الشعراء بهار)

 

*پا مکش از سر خاکم، که پس از مردن هم

 برهت ، چشم امیدم ، نگران خواهد بود.                               (هاتف اصفهانی)

 

*پرنده ای که گذر داشت ، در سپیدۀ صبح

 به روی بال نگاه تو، در عبادت بود.                                     (سیمیندخت وحیدی)

 

*پر از گریه ام ،کاشکی آسمان

 دلم را، به یک ابر بخشیده بود.                                           (پرویز عباسی داکانی)

 

*پروانه بر آتش زند ، از بهر تو خود را

 ای شمه ! توهم حرمت پروانه نگهدار.                                      (وحشی بافقی)

 

*پای تا سر دیده ام ، از شوق رخسارت که هست

 هر سر شکم بی تو، چشم ارزومندی دگر.                                  (نظیری نیشابوری)

 

*پیر کنعان با که گیرد انس ، در بیت الحزن

 بوی یوسف را نمی یابد، ز فرزندی دگر.                                      (نظیری نیشابوری)

 

*پیش کسی ، به جز تو، نگفتم حدیث دل

 ای برگ زرد عمر، نریزی چرا دگر؟                                           (نظام وفا)

 

*پرده بگشای ، که مردم نگرانند هنوز

 چشم رد راه تو، صاحبنظرانند هنوز.                                       (مشفق کاشانی)

 

*پشت و روی نامۀ ما ، هر دو یک مضمون بود

  روی ما را دیدی ، از شبهای تار ما مپرس.                             (صائب تبریزی)

 

*پایان هر شکفتگی ، آشفتگی بود

 گل را، به آشنائی باد صبا شناس.                                          (صیدی تهرانی)

 

*پیر زالی به کلافی ، نخرد یوسف را

 گر بیابند به همراه تو، در بازارش.                                       (نیاز اصفهانی)

 

*پای بر جا ، همچو سروم در هوای قدّ تو

 هر زمان چون شاخ گل ، سوی دگر مایل مباش.                         (جامی)

 

*پیش عاقل در بلا بودن ، به از بیم بلاست

 مرغ زیرک می کند در حلقه های دام ، رقص.                          (صائب تبریزی)

*پروانه وار سوخت مرا، دلبر و بریخت

 اشکی ز روی رحم ، به خاکسترم چو شمع.                     (ابوالقاسم حالت)

 

*پروانه محو کرد در آتش ، وجود خویش

 یعنی که ، اتحاد بود انتهای عشق.                                         (وحشی بافقی)

 

*پیش بالای بلندت، فارغیم از یاد سرو

 غایت پستی بود گر ، فکر کوتاهی کنیم.                                 (هلالی جغتائی)

 

*پای سرو ، از هوس قدّ تو می بوسیدم

 در گل ، از حسرت روی تو ، نظر می کردم.                          (خواجوی کرمانی)

 

*پس از من ، بر سر خاکم ، گرت روزی گذر افتد

 بیائی در هوایت ، من چو گرد از خاک بر خیزم.                       (سلمان ساوجی)

 

*پرورده به خون جگرش بودم و چون اشک

 از دیدۀ من رفت و نیامد به کنارم.                                          (سلمان ساوجی)

 

*پایمردی کن و از روی کرم ، دستم گیر

 که بشد کار من ، از دست و زپا افتادم.                                    (فخرالدین عراقی)

 

*پرتو شمع ، تجلّی بر دل ما شعله زد

 این همه نور و ضیاء ، زان روشنائی یافتم.                    (عبید زاکانی)

 

*پایۀ سلطنت از سایۀ ما جوی که ما

  از حریم حرم دل، همه باز آمده ایم.                              (دیوانۀ اصفهانی)

 

*پیوسته بود منز من، گوشۀ محراب

 وین منزلت، از گوشۀ ابروی تو دارم.                                     (فروغی بسطامی)

 

*پیداست از گلاب سر شکم که، من چو گل

 یکروز خنده کردم و عمری گریستم.                             (محمد حسین شهریار)

 

*پروانه صفت ، دیده بر او دوخته بودم

 وقتی که خبر دار شدم، سوخته بودم

 خاکستر جسمم به سر شمع فرو ریخت

 این بود وفالی که ، من آموخته بودم.                             (عاشق اصفهانی)

 

*پروردمت به ناز ، که بنشینمت به پای

 ای گل !چرا به خاک سیه ، می نشانیم؟                                   (محمد حسین شهریار)

 

*پیری به رخ ما، خط از آنروی کشیده است

  تا خوانی از این خط، که ز دنیا چه کشیدیم.                    (امیری فیروز کوهی)

 

*پدرت گوهر خود را، به زر و سیم فروخت

 پدر عشق بسوزد که ، در آمد پدرم.                               ( محمد حسین شهریار)

 

*پای امیّدم ، بیابان طلب گُم کرده ام

 شوق موسایم ، سرِ کوی ادب گُم کرده ام.                                 (شیخ بهائی)

 

*پروانه زمن، شمع ز من ، گل ز من آموخت

 افروختن و سوختن ، و جامه دریدن.                                      (طالب آملی)

 

*پیش رخ تو ، چون کنم از برگ گل سخن؟

 آنجا که یوسف است، که گوید ز پیرهن؟                                  (سبحانی)

 

*پیش مَه ما ای چرخ !کم لاف زن از خورشید

 ما را به تو حاجت نیست ، مهر از تو و ماه از من.           (مایل تو سِر کانی)

 

*پاسخ نامۀ ما ، می نفرستی ز چه روی؟

 که ترا گفت: که از عاشق خود یاد مکن؟                                 (شوریدۀ شیرازی)

 

*پریشان کن سر زلف سیاهت ، شانه اش با من

  سیه زنجیرگیسو باز کن ، دیوانه اش با من.                             (حمید تقوی)

 

*پا تا به سر ، ز خون دلم لاله گون شوی

 گر بگذری چو اشک روان ، از کنار من.                                (غبار همدانی)

 

*پر خون دل و کنار همی خوانم این غزل

 بِربود روزگار، تو را از کنار من.                                          (انوری)

 

*پیش تو ، بسی از همگی خوارترم من

 زان روی که از جمله ، گرفتار ترم من.                                  (وحشی بافقی)

 

*پر در مقام تجربۀ دوستان ، مباش

 ((صائب ))که زود بی کس و بی یار می شوی.                         (صائب تبریزی)

 

*پاس دلگر می توانی داشت ، سلطان می شوی

  این نگین را گر بدست آری،سلیمان می شوی.                          (جرأت)

 

*پرهیز مکن از لقب زشت ، که موسی

 قدرش نشود کاسته ، از وصف شبانی.                                    (قاآنی شیرازی)

 

*پیمان بشکستی تو و پیوند بریدی

 آخر مگر از من، چه شنیدی و چه دیدی؟                                 (نظام وفا)

 

*پیش هر کس خوار کردم ، ای وفا داری ! ترا

 خود سزایم بود اگر ، زینگونه خوارم داشتی.                            (نشاط اصفهانی)

*پیش از آن کز تو مرا ، جان بلب آید ناگاه

 نظری کن تو مرا، عمر نماندست بسی.                                   (فخرالدین عراقی)

 

 

                                 (حرف ت )

 

 

*تا گشودم نامه اش را ، سوختم در انتظار

 کاش قاصد می گشود ، این نامه سر بسته را.                                 (فوجی نیشابوری)

 

*تیرگی بیرون نرفت از دل، به علم ظاهری

 خانه را روشن نمی سازد ، چراغ پشت پا.                                      (صائب تبریزی)

 

*تبه کردم جوانی ، تا کنم خوش زندگانی را

 چه سود از زندگانی؟ چون تبه کردم جوانی را.                               ( یغما جندقی)

 

*تا توانی ناتوانان را، به چشم کم مبین

 یاری یک رشته ، جمعیت دهد گلدسته را.                                 ( کلیم کاشانی)

 

*تو و با لاله رویان ،گل ز شاخ عیش چیدنها

 من و چون غنچه از دست تو ،پیراهن دریدنها.                            (رهی معیّری)

 

*تو نیکی کن ، به مسکین و تهیدست

 که نیکی خود سبب گردد، دعا را.                                            (پروین اعتصامی)

 

*تا درون آمد غمش ، از سینه بیرون شد نفس

 نازم این مهمان ، که بیرون کرد صاحبخانه را.                             (فروغی بسطامی)

 

*تا صبح محشر از شرم ، چون شب برون نیاید

 خورشید اگر ببیند، یک روز ماه ما را.                                       (صفائی)

 

 *تو خود چون کنی اختر خویش را ، بد

 مدار از فلک ، چشم نیک اختری را.                                         ( ناصر خسرو)

 

*تا نشویند همی، دفتر دانائی را

 نتوان پای زدن ، عالم رسوائی را.                                             (وحدت)

 

*ترسم آخر ، به سر کوی تو بر باد دهم

  من دیوانه ز عشقت ، سر سودائی را.                                        (سید اسماعیل طاهری)

 

*تا بر دلت ، از غصّه غباری ننشیند

 از بیم تو، در سینه نهفتیم نفس را.                                           (طبیب اصفهانی)

 

*تغافل عاشق بی تاب را، بیتاب تر سازد

  به فریاد آورد، خاموشی یوسف ، زلیخا را.                                  (راهب نائینی)

 

*تا قیامت بر ندارم ، سر ز شادی از سجود

  دست اگر روزی دهد ، بوسیدن آن پا مرا.                                 (ملّا صبحی)

 

*تا شوم فارغ به استغنای عشق از هر مراد

 بر مراد خویش یابم ، گردش ایّام را.                                         (جامی)

 

*تا قیامت بر ندارم ، سر ز شادی از سجود

  دست اگر روزی دهد ، بوسیدن آن پا مرا.                                 (ملاّ صبحی)

 

*تا شوم فارغ به استغنای عشق از هر مراد

 بر مراد خویش یابم ، گردش ایّام را.                                         (جامی)

 

*تا دل دیوانه در زنجیر زلفت بسته ایم

 ای بسا عاقل، که شد دیوانۀ زنجیرما.                                        (خواجوی کرمانی)

 

*تمام عمر به گرد سر تو ، می گردم

 به من اگر بگذرند اختیار مرا.                                                  (عاشق اصفهانی)

 

*تب دور، ز جسم ناتوانت بادا

 جان همه کس، فدای جانت بادا

 از بردن نام دشمنان ، شرمم باد

 درد تو ، نصیب دوستانت بادا.                                                 (حالتی ترکمان)

 

*تا رو نهادم از غم عشقت ، به کوه و دشت

 شستی ز روی سیل سر شکم غبارها.                                        (صفی علیشاه)

 

*تو شمع بزم اغیاری و من از آتش غیرت

 ز برق آه، روشن می کنم کاشانۀ خود را.                                   (بابا فغانی شیرازی)

 

*تو پاکدامنی ، اما ز رشک نزدیک است

  که سر به وادی تهمت، دهی گمان مرا.                                    (ظهوری)

 

*تعقّلم به حیات است، وقت پیری خویش

 که مفت باخته ام ، موسم جوانی را.                                          (کلیم کاشانی)

 

*تا بود زلف تو، اسباب پریشانی ما

 رو به سامان ننهد ، بی سرو سامانی ما.                                      (صغیر اصفهانی)

 

*تا به دامن وصالت نرسد ، دست امید

 دست کوته نکند ، اشک ز دامان ما را.                                      (عبید زاکانی)

 

*تا کی ای سر در هوا، درآسمان جوئی خدا؟

 ذوقی از بالا نشستن نیست ، صاحب خانه را.                               (کلیم کاشانی)

 

*تمام مهربانها را، به خود نا مهربان کردم

  به امیّدی که سازم مهربان ، نامهربانی را.                                  (هاتف اصفهانی)

 

*تسبیح تو می گویند، تهلیل تو می خوانند

 اروح ، به قالبها، اطفال به مکتبها.                                             (روشن اردستانی)

 

*تنی از استخوان مو پوست دارم ، دل در او ظاهر

 چو فانوسی که باشد ، آتش پنهان در او پیدا.                              (محتشم کاشانی)

 

*تلخ کامی نبود ، در شکرستان وصال

 نامه آورد ، نگه و بوسه ، پیام است اینجا.                                   (صائب تبریزی)

 

*ترسم از ضعف ، پریدن ز قفس نتوانم

 گر چه صیّاد، زمانی کند آزاد مرا.                                             (عماد خراسانی)

 

*تا پس از مرگ هم ، افشای غم ما نشود

  لاله بی داغ دل آید بدر ، از تر بت ما.                             (صیدی تهرانی)

 

*تار من او گسست و من ، بهر موافقت کنون

  بند روان گسسته ام، انس روان من کجا؟                                  (خاقانی شیروانی)

 

*تا کی به فراق گل رخسار تو هر شب

 هم ناله شوم ، نالۀ مرغ سحری را؟                                           (صغیر اصفهانی)

 

*تا از بهشت کوی تو ، پرواز کرده ایم

  بال و پرِ شکسته بود ، آشیان ما.                                             (صیدی تهرانی)

 

*تن محنت کشی دارم ، خدایا

  دل حسرت کشی دارم،خدایا

  ز شوق مسکن و داد غریبی

 به سینه ، آتشی دارم، خدایا.                                                   (بابا طاهر عریان)

 

*ترسم که سر کوی ترا، سیل بگیرد

 تا بی خبر از گریۀ مستانه ام امشب.                                          (فروغی بسطامی)

 

*تو بدبین حُسن و لطافت، نروی از دل ما

  یوسف از جرم نکوئی است که ، در زندان است.                          (وصال شیرازی)

 

*تن به تب، به تعب ، جان زفراقت بر لب

 غیر وصل تو مرا، هیچ مداوائی نیست.                              (بانو مهر جهانبانی)

 

*ترک جان ، ای یار جانی مشکل است

  بی تو یکدم ، زندگانی مشکل است.                                           ؟

 

*تا شمع رخش ، مهر فروز من و تست

 ای دوست بیا که، وقت سوز من و تست

 بنشسته و جز شمع ، کسی پیشش نیست

 بشتاب کنون ، که روز، روز من وتست.                                      (شوکتی)

 

*تا به کی در پی تخریب دل من، دل تست

  آخر ای خانه خراب ، این دل من منزل تست.                                      ؟

 

*توانم آنکه نیازارم اندرون کسی

  حسود را چکنم ، کو به رنج خویش در است.                             (سعدی)

 

*ترا از گَرد من ننگ است، ورنه

 زپی هر جاسواری را، غباریست.                                              (صباحی بیدگلی)

 

*تنم از ضعف چنان شد ، که اجل گشت و نیافت

 ناله هر چند نشان داد که ، در پیرهن است.                                (صائب تبریزی)

 

*تکه بر جای بزرگان، بی بزرگی ساختن

 مور را، دعویّ اِجلال سلیمان کردن است.                                  (طاهائی شمیرانی)

 

*توانم آن زمان درعشق ، لاف درد مندی زد

 که از درمان گریزم، تا بمیرم در تمنّایت.                                    (محتشم کاشانی)

 

*تنم از واسطۀ دوری دلبر ، بگداخت

 جانم از آتش هجر رخ جانانه بسوخت.                                       (حافظ)

 

*تو دوری از برم ، دل در برم نیست

 هوای دیگری ، اندر سرم نیست

 بجان دلبرم، کز هر دو عالم

 تمنّای دگر ، جز دلبرم نیست.                                       (بابا طاهر عریان)

 

*تنها نه کاسۀ سر ما ، کوزه می شود

 این کاسه کوزه، بر سر دنیا شکسته است.                                  (اسدالله صابر همدانی)

 

*تا رفته بر او، نامۀ ننوشته فرستم

 یعنی که ز هجران توام ، دیده سپید است.                                 (کلیم کاشانی)

 

*تمنّای وصالم نیست ، عشق من مگیر از من

 به دردت خو گرفتم ، نیستم در بند درمانت.                               (محمد حسین شهریار)

 

*تا که سنگ فتنه می بارد، ز سقف آسمان

 هیچ کُنجی، امن تراز خلوت احباب نیست.                                 (مهدی سهیلی)

 

*تاپای تو رنجه گشت و با درد بساخت

 مسکین دل رنجور من، از درد گداخت.                                     (ابو سعید ابوالخیر)

 

*تو شبی در انتظاری ننشسته ای چه دانی

 که چه شب گذشت بر، منتظران ناشکیب.                                 (سعدی)

 

*تا منزل آدمی ، سرای دنیاست

 کارش هم جرم  وکار حق لطف و عطاست

 خوش باش که، آن سرا چنین خواهد بود

 سالی که نکوست ، از بهارش پیداست.                                      (شیخ بهاءالدین عاملی)

 

*تا بال و پرم بود، ز دامم نرهاندی

 امروز رهاندی که ، مرا بال و پری نیست.                                   (دهقان سامانی)

 

*تا خنده بر بساط فریب جهان کنم

 چون صبح یک دهان ، لب خندانم آرزوست.                              (صائب تبریزی)

 

*تن خسته ، دل شکسته، نظر بسته، لب خموش

 ای عشق! کار ما، همه برمدّعای تست.                             (نشاط اصفهانی)

 

*تو حاکمیّ و مرا سر، بر آستانۀ تست

 مکن خرابی مُلک دلم ، که خانۀ تست.                                      (عماد فقیه کرمانی)

 

*تلخی من، به گوارائی دشنام تو نیست

 دزدی بوسه ، به شیرینی پیغام تو نیست.                                   (صائب تبریزی)

 

*تا ز دل آهی کشیدم ، جمله دلها در گرفت

 باد بود از آتش یک خانه ، چندین خانه سوخت.                          (کلیم کاشانی)

 

*تا ابد، گنج غمش، در دل ما خواهد بود

 زآنکه گنجش ز ازل ، در دل ویرانۀ ماست.                                 (نعمت الله)

 

*تو هم در آینه ، حیران حُسن خویشتنی

 زمانه ایست که، هر کس به خود گرفتار است.                             (آصفی هروی)

 

*تو که نا خوانده ای ، علم سماوات

 تو که نا برده ای ره ، در خرابات

 توکه سود و زیان خود، ندانی

 به یاران کی رسی، هیهات ، هیهات.                                          (بابا طاهر عریان)

 

*تو تا ز شرم فکندی به چهره ، زلف سیاه

 فغان ز خلق بر آمد ، که آفتاب گرفت.                                       (ظهیر فاریانی)

 

*ترا چیزی برون ، از آب و گل نیست

 مبارک کعبه ای، مانند دل نیست.                                            (پروین اعتصامی)

 

*تا نگاه افکنده ای ، تسخیر شهری کرده ای

  همچو بوی گل، که تا بر خاست، بستان را گرفت.                        (کلیم کاشانی)

 

*ترک کمان کشیده، دو چشم سیاه تست

 تیری که، بر نشانه نشیند، نگاه تست.                                         (فروغی بسطامی)

 

*تا نسبتی به زلف تو پیدا کنم ، مدام

 سرگشتگی و حال پریشانم آرزوست.                                        (صغیر اصفهانی)

 

*تا گل روی تو ، در باغ لطافت بشکفت

 پردۀ صبر من ، از دامن گل چاک تر است.                                 (سعدی)

 

*ترا چه حاصلی از جانفزائی لب خویش؟

 که برگ گل ، نتواند ز خود گلاب گرفت!                                   (ظهیر فاریابی)

 

*تو بی دردی ، طبیبان را چه جرم است؟

 تو در خوابی، گناه مرغ شب چیست؟                                        (غبار همدانی)

 

*تار زلف افتاده بر رخسار ، جانان منست

 یا مگر بر روی آتش ، رشتۀ جان منست؟                                  (شجاعی مشهدی)

 

*تا دل به دام حلقۀ زلف تو ، بسته ام

 دانسته ام که، حاصل عمر دراز چیست؟                                    (بابا فغانی شیرازی)

 

*تیر خدنگ غمزه ات از جان ما گذشت

 بر ما ز غمزۀ تو ، چه گویم چه ها گذشت؟                                 (سلمان ساوجی)

 

*تو خود بگوی، دگر دامن کراگیرم؟

 مرا که چاک ز دست تو، در گریبان است؟                                 (نهیبی یزدی)

 

*تا سحر ، شمع و من پروانه با هم سوختیم

 آنکه بر مقصود نائل شد سحر، پروانه بود.                                   (سرّی)

 

*ترسم در این دلهای شب از سینه آهی سرزند

 برقی زدل بیرون جهد، آتش به جانی در زند.                              (وحشی با فقی)

 

*تا چه کند با رخ تو ، دود دل من

  آینه دانی که، تاب آه ندارد.                                                   (حافظ)

 

*تیره روزان جهان را، به چراغی دریاب

 که پس از مرگ ، ترا شمع مزاری باشد.                                    (صائب تبریزی)

 

*تند مران ، ای دلیل ره! که مبادا

 خسته دلی ، در قفای قافله باشد.                                             (فروغی بسطامی)

 

*تأثیر عشق بین ، که پس از مرگ عندلیب

  اوراق گل بریزد و بر وی کفن کند.                                          ( طالب آملی)

 

*تار و پود عالم امکان، بهم پیوسته است

 عالمی را شاد کرد ، آنکس که یک دل شاد کرد.                          (صائب تبریزی)

 

*تنم در سوختن ، از آتش دل شعله می گیرد

 چو خواهد آتشی همسایه ، ازهمسایه می گیرد.                                     ؟

 

*تبسّمی ز لب دلفریب او ، دیدم

 که هر چه با دل من کرد ، آن تبسّم کرد.                                  (وحشی بافقی)

 

*تو شمع بزم هر کس گشته ای ، فرصت غنیمت دان

 که این پروانه هم، با گوشه ای تاریک، خُو دارد.                           (نظیری نیشابوری)

 

*تپیدن ، سوختن ، بر خاک و خون غلتیدن و مردن

 به حمدالله که، درد عاشقی ، تدبیر ها دارد.                                 (نعمت خان عادلی)

 

*ترا گر گوهر و گنجینه دادند

 مرا آرامگه ، از سینه دادند.                                                     (پروین اعتصامی)

 

*تو کز سوز محبّت بی نصیبی ، چارۀ خود کن

  که من پروانه ام ، خود را بجائی می توانم زد.                             (لسانی شیرازی)

 

*تو خورشید را بُردی و سالها

 دلم بی تو ، بر خویش لرزیده بود.                                            (پرویز عباسی داکانی)

 

*تن اگر بیمار شد ، بر سر میاریدم طبیب

 ای عزیزان ! کار تن سهل است ، فکر دل کنید.                           (جامی)

 

*تا که ننشیند ، به دامانت غبار از خاک ما

 روی گیتی را، از آب دیده تر خواهیم کرد.                                 ( ملک الشعراء بهار)

 

*تو بندگی چو گدایان ، به شرط مزد مکن

 که خواجه خود، روش بنده پروری داند.                                    (حافظ)

 

*ترشّحیست ز خون دل، آب دیدۀ ما

 که با خیال لبت، سرخ رنگ می آید.                                         (جامی)

 

*تو کز سرای طبیعت ، نمی روی بیرون

 کجا به کوی طریقت ، گذر توانی کرد؟                                      (حافظ)

 

*توانگرا! دل درویش خود بدست آور

 که مخزن زر و گنج دِرم ، نخواهد ماند.                                     (حافظ)

 

*ترا رمزی است در خوبی، که هر کس آن نمی داند

 خطی گل بر ورق دارد، که جز بلبل نمی خواند.                           (سلمان ساوجی)

 

*تا غنچۀ بشکفتۀ این باغ ، که بوید؟

 هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید.                             (شیخ بهائی)

 

*تیر مژگانت، به قصد خون خلقی دمبدم

 تیغهای تیر مژگان را بهم بر می زند.                                         (سلمان ساوجی)

 

*تا گلرخی نباشد ، بستان صفا ندارد

 گر لاله صد بروید، ور گل هزار باشد.                                        (شوریده شیرازی)

 

*تغافل برد از حد، شوخ چشم من نمی داند

 جفا قدری، ستم حدّی و ناز اندازه ای دارد.                                (مجذب تبریزی)

 

*تغافل کرد تا در آرزوی دام او بودم

 کنون کز گوشۀ بامش پریدم ، دانه می ریزد.                               (عاشق اصفهانی)

 

*تا تماشای قیام تو ، به قامت کردند

 عاشقان ، بر سر کوی تو، قیامت کردند.                                     (صفی علیشاه)

 

*تا که در دامن نازت ، ننشیند گردی

 سیلها در رهت از اشک ، روان خواهم کرد.                                 (صغیر اصفهانی)

 

*تا تو رفتی ز نظر، دیدۀ من شد تاریک

 صیقل دیدۀ من، آینۀ روی تو بود.                                            (صائب تبریزی)

 

*ترسم ای گل! ز تو برنآمده کام بلبل

 باد ناگه خبر آرد ، که خزان می گذرد.                                      (شوریدۀ شیرازی)

 

*تا هر قدمی دور شدی ، قطرۀ اشکی

 با هر قدمت، از سر مژگان من افتاد.                                         (منیر طاها)

 

*تا خیال گریه کردم ، یار رفت!

 این غزال ، از بوی خون رم می کند.                                         (صائب تبریزی)

 

*تا خیل غمش ، در دل ناشاد من آمد

  هر جا که دلی بود ، به امداد من آمد.                                       (فروغی بسطامی)

 

*تا بُوَد گوی دلم ، د رخم چوگان هوی

 کی مرا گوی غرض ، در خم چوگان آید؟                                  (فخرالدین عراقی)

 

*ترسم چو بی وفا ییش ، از یاد رفته باشد

 خاک من از جفایش، بر باد رفته باشد.                                      (صباحی بیدگلی)

 

*تو که چون برق بخندی، چه غمت باشد از آنک

 من چنان زار بگریم که ، به باران ماند.                                      (سعدی)

 

*تا دل بلبل شوریده ، فریبد به گلی

 سالها باد صبا، خدمت خاری می کرد.                             (هاتف اصفهانی)

 

*ترسم از آن شب، که شبیخون کنند

 خوارت ازاین بادیه، بیرون کنند.                                              (نظامی گنجوی)

 

*ترسم ترا دمی که به محشر در آورند

 از آتش تو، دود به محشر در آورند.                                           (محشم کاشانی)

 

*تا گل رخسار شبنم خیز ، او را دیده اند

 عندلیبان مهر گل را، در گلاب افکنده اند.                                  (صائب تبریزی)

 

*تیره بختی ، همه جا پردۀ روی هنر است

 جوهر تیغ سیه تاب، نمایان نشود.                                            (کلیم کاشانی)

 

*تو رفتی و تصویر تو، در دیدۀ من ماند

 خندیدن و تقریر تو، در دیدۀ من ماند.                                      (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*تا خون به حلق شیشه ، چوعاشق گره نشد

  ساغر دهان ز خنده، چو معشوق پر نکرد.                                  (غبار همدانی)

 

*تو گل به زدی و شمع ، گل ز سر برداشت

 ز بیم آنکه مبادا، شرم آب شود.                                               (کلیم کاشانی)

 

*تا گرفتارم بدرد عشق، وقت من خوشست

 وقت آنکس خوش که ، بنیاد گرفتاری نهاد.                                (حضوری قمی)

 

*تماشا دارد، ای گل! با تو سیر گلستان کردن

  که از شرم رخت هر گل، به چیدن رنگ خواهد شد.          (ابوالحسن فراهانی)

 

*تمام عمر ستم کرد و من همان عاشق

  به یک نگه که، در آغاز دلربائی کرد.                                        (حزین خراسانی)

 

*تا قیامت ، مژه بر هم نزنم گر، دانم

 که امید نگهی ، روز جزا خواهد بود.                                         ( ملاّ رشدی)

 

*تا حفظ حقوق خلق ، کار تو بود

 دایم دل خلق ، غمگسار تو بود.                                             (ابوالقاسم حالت)

 

*ترا آئینه ، آگه سازد از زیبائی و زشتی

 بلی اینسان هنر، جز از دل روشن نمی آید.                     (هادی رنجی)

 

*تودرآئینه نظرداری و زین بی خبری

 که بدیدار تو، آئینه نظرها دارد.                                                (فروغی بسطامی)

 

*تو در آئینه نظر داری و زین بی خبری

 که بدیدار تو ، آئینه نظرها دارد.                                               (فروغی بسطامی)

 

*تا تو رفتنی، جان دگر آمیزشی با تن نکرد

 عکس در آئینه بی صورت ، دمی مسکن نکرد.                    (کلیم کاشانی)

 

*تیر مژگانت دلم را، دلبرا رنجور دارد

 گوئی از چشمت پی آزار من، دستور دارد

 سر بلند از حُسن ! وز افتادگانت نیست پروا

 دلبرا ! آخر سلیمان هم، نظر بر مور دارد.                                   (ذات)

 

*تو شاد ، که نام خویش سلطان داند

 نه شیوۀ دین، نه رسم ایمان داند.                                            (صباحی بیدگلی)

 

*تن پرستان را، توانائی بود از خورد و خواب

 حق پرستان را، توانائی ز ترک خواب و خورد.                    (محیط قمی)

 

*تا من بودم که، غیر تو با من بود

 آن را که فرشته خواندم ، اهریمن بود.                             (صباحی بیدگلی)

 

*ترا به جهل سر و کار و من هلاک ز غیرت

 که چون ز صحبت نام محرم ، اجتناب ندارد.                              (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*تو بودی ، زمین بوی لبخند داشت

  بر آیینه ، خورشید باریده بود.                                                (پرویز عباسی داکانی)

 

*ترک واجب مکن ای مه ، که عقابی دارد

 گر سلامی بتو کردیم، جوابی دارد

 گاه گاهی به نگاهی ، دل شیخی بفریب

 تا بداند که گُنه نیز ، ثوابی دارد.                                               (امینی خراسانی)

 

*تو آشفته زلفی سپردی به باد

  چو باغی، که گیسو پریشیده بود.                                        (پرویز عباسی داکانی)

 

*تومرد صحبت دل نیستی، چه می دانی

  که سر به جیب کشیدن ، چه عالمی دارد؟                                (صائب تبریزی)

 

*توخود از کام شهری، که ز دوستان نپرسی؟

  مگر اندر آن ولایت که توئی ، وفا نباشد؟                                  (سعدی)

 

*تو مگر روی نمودی که ، عروسان چمن

 جامۀ بیخودی از رشک ، به تن چاک زدند؟                               ( شوریدۀ شیرازی)

 

*تو که یک گوشۀ چشمت، غم عالم ببرد

 جور باشد که ، توباشیّ و مرا غم ببرد؟                                      (عماد خراسانی)

 

*تو نکوئی کن و در حق کسی بد مپسند

 که بد و نیک جان گذران، می گذرد

 مده آزار به درویش ، که آه دل او

 چون خدنگی است که، از جوشن جان می گذرد.                        (عبرت نائینی)

 

*ترا چه عادت زیبا و خصلت نکوست

 من آتشم ، ز من و زشت رأئیم بگذر.                                        (پروین اعتصامی)

 

*تاب فراق، از پدر پیر خود مخواه

  ای یادگار روز جوانی! سفر به خیر.                                          (مهدی سهیلی)

 

*توئی و وعدۀ فردا، و روی او دیدن

  ببین به چشم من امروز ، حالیا بنگر.                                     (نعمت الله)

 

*تا سحر در بستر ناز است ، یارم گرم خواب

 خون چکد ، زین دیدۀ بیدار ، می داند مگر.                    (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*تو عزم گلشن جنّت نموده ای ، لیکن

  به دل فزوده ز هجر تو، خار خار پدر.                                   ( صباحی بیدگلی)

 

*تو غمگسار پدر بودی ای پسر ! اکنون

 به جای تو، غم تو گشت ، غمگسار پدر.                                  (صباحی بیدگلی)

 

*تو لب زنالۀ جانسوز بستی و زغمت

 کشید سربفلک ، ناله های زار پدر.                                         (صباحی بیدگلی)

 

*تیغ ملال ، هر چه توانی به من بزن

 تیر هلاک ، هر چه بخواهی، به من ببار.                                 (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*تا نباشد غیر حق، در دل دگر

 از تو هم برداشتم دل، ای پسر!                                              (نظام وفا)

 

*تا روم من سوی خلوت ، در نماز

 پرسم این احوال ، از دانای راز.                                            (مولوی)

 

*ترا جا در دل و جان و روا، نیست

  که دل غم پرور است و جان غم اندوز.                                  (صباحی بیدگلی)

 

*تو چه سروی؟ که هر دم از شوقت

 هست مرغان سدره را، پرواز.                                              (صباحی بیدگلی)

 

*تا مگر شبها مَهی ، از غرفه ای سر برکند

 با دلی ثابت، به گرد شهر، سیّارم هنوز.                                  (مهدی سهیلی)

 

*تنگ شد از نو گرفتاران ، به ما جا در قفس

 یاد ایّامی که می بودیم ، تنها در قفس.                                     (عذرا بیدگلی)

 

*توئی ، یاری ده فریاد هر کس

  به فریاد من فریاد خوان، رس.                                             (نظامی گنجوی)

 

*تا دیار آشنائی، بوی پیراهن مرا

 راز خون افشان عاشق ، از زبان شعله پرس.                           (مشفق کاشانی)

 

*تا نخواندندت به خوان ،هر جا مشو بی  وعده سبز

 تا نبینی رنگ زردی ، چون گل خودرو مباش.                         (فرّخی یزدی)

 

*تشنۀ عشق خدا شو، نه خریدار بهشت

 یاررا در طلب ، سِدره و طوبا مفروش.                                   (مهدی سهیلی)

 

*تا کی به طرف باغ ، ز غمّازی صبا

 گل بسته لب ز خنده و بلبل بود خموش.                                   (عاشق اصفهانی)

 

*ترک کردی ، برو هم صحبت اغیار باش

 یار ما چون نیستی،با هر که خواهی یار باش                            (وحشی بافقی)

 

*تاب نگاه شمع رخش ، چون نداشتم

 بی تاب تر ز اشک ، فتادم به دامنش.                                      (احمد گلچین معانی)

 

*تا توانی عشق و تقوی، پیشه باش

  همچنان خورشید، گرم اندیشه باش.                              (نظام وفا)

 

*تهمت سرمه ، به آن چشم سیه عین خطاست

  سرمه گردی است که، خیزد ز صف مژگانش.                         (صائب تبریزی)

 

*تا خاک درت ، نگردد آلودۀ من

 از حضرت تو ، می برم آلایش خویش.                                   (صباحی بیدگلی)

 

*تو که پادشاه حُسنی ، نظری به بندگان کن

 حذر از دعای درویش ، و کف نیازمندش.                               (سعدی)

 

*تمام دلخوشی روزگار ، در عشق است

 ترا که عشق نوروزی، روزگار چه حظّ؟                                 (صائب تبریزی)

 

*تا رفت دیده و دل من، در هوای عشق

  بنمود جا ، به کشور بی منتهای عشق

 وارسته گشت و صرف نظر کر از همه

 اینسان شود ، کسی که دهد دل برای عشق

 ماراست عشق و هر که به عالم جز این بود

 بیگانه باشد، نشود آشنای عشق.                                                ؟

 

*تا بد فروغ مِهر و مَه ، از قطره های اشک

 باران صبحگاه ، ندارد صفای اشک.                                      (رهی معّیری)

 

*تعریف می کنی گل خود را و غافلی

 کز عشوۀ تو، جلوه نماند برای گل.                                         (محمد حسین شهریار)

 

*تو آن خجسته همای بلند پروازی

 که در هوای تو، پر می زند کبوتر دل.                                    (خواجوی کرمانی)

 

*تا کی به غم تو رخ به خون شوید دل؟

آزارو جفای تو ، به جان جوید دل؟

بخشای!کز آسمان نمی بارد دل

رحم آر!که از زمین نمی روید دل.                                          (انوری ایبوردی)

 

*ترسم آزاد نسازد ز قفس، صیّادم

 آنقدر تا که ره باغ ، رود از یادم.                                           (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*توان شناخت ، به یک لحظه در شمایل مرد

 که تا کجاش رسیده است، پایگاه علوم.                                    (سعدی)

 

*تو جگر گوشه هم، از شیر بریدی و هنوز

 من بیچاره، همان عاشق خونین جگرم.                                   (محمد حسین شهریار)

 

*تلقین درس اهل نظر، یک اشارت است

  کردم اشارتی و مکرر نمی کنم.                                            (حافظ)

 

*تا به دیوار و درش، تازه کنم عهد قدیم

 گاهی از کوچۀ معشوقۀ خود، می گذرم.                                  (محمد حسین شهریار)

 

*تو از آنِ دگری، رو که مرا یاد تو بس

 خود تو دانی که من، کان جهان دگرم.                                     (محمد حسین شهریار)

 

*تا برم آئین وفا را، به سر

 ترک سر وپیکر و پا کرده ام.                                                ( سپیدۀ کاشانی)

 

*تنم ز ضعف، چنان شد که گر بدیدۀ خویش

 چو نور جا کنم، از خود هنوز پنهانم.                                      (مرشد بروجردی)

 

*تمام از گردش چشم تو شد ، کار من ای ساقی!

 ز دست من بگیر این جام را، کز خویشتن رفتم.                        (کلیم کاشانی)

 

*تا به کی ناخن زنی ای شانه! دستت خشک باد

 دل به امیّدی در آن زلف پریشان ، بسته ایم.                    (صائب تبریزی)

 

*ترا کمند ، ز پرواز ما ، بلند تر آمد

 که باز رشته بدست تو بود ، هر چه پریدم.                               ( مجمر زواره ای)

 

*تا به شادی می نشینی، غم رسد از گرد راه

 بر لب خندان هر گل، اشک شبنم دیده ام.                                 (مهدی سهیلی)

 

*تهی نگشت ز زهر غم تو ، ساغر بختم

 از آن زمان که، شراب محبّت تو چشیدم.                                 (رشحۀ اصفهانی)

 

*تا در شکن زلف سیاه تو زدم دست

 از دامن دل، دست تو کوتاه ندیدم.

 

*تو خود گفتی که، من ملاّح مانم

 به آب دیدگان، کشتی برانم

 همی ترسم که، کشتی غرق گردد

 در این دریای بی پایان بمانم.                             (بابا طاهر عریان)

 

*تو کاخ دیدی و من خفتگان در دل خاک

 تو نقش قدرت ومن نقش ناتوان دیدم

 تو  تخت دیدی و من بخت واژگون از تخت

تو صخره دیدی و من سُخرۀ زمان دیدم

 تو عکس دیدی و من گردش جهان بر عکس

تو شکل ظاهر ومن صورت نهان دیدم

تو چشم دیدی و من دیدۀ حریصان باز

هنوز در طمع عیش، جاودان دیدم

تو تاج دیدی و من تخت رفته بر تاراج

تو عاج دیدی ومن ، مشت استخوان دیدم

تو سکّه دیدی و من در رواج سکّه سکوت

تو حلقه ، من بنگین، نام بی نشان دیدم

تو آزمندی فرعون، ومن نیاز حکیم

تو گنج خسرو، ومن رنج دیهمان دیدم.                                     (صادق سرمد)

 

*ترا باری به هر غم ، غمخوری هست

 غم من خور، که غمخواری ندارم.                                          (انوری)

 

*تشریف نیاری سوی من، جز پس عمری

 و آن هم بود آن روز، که در خانه نباشم.                                  (جامی)

 

*تو یار ما، و ما یار تو بودیم

 سرا پا، شوق دیدار تو بودیم

 به نا محرم نگفتی، رمز مستی

 که ما، آگه ز اسرار تو بودیم.                                                (سپیدۀ کاشانی)

 

*تا  تو بگلشن آمدی، با همه در کشا کشم

 وه که تو در کنار گل، من به میان آتشم.                                   (فروغی بسطامی)

 

*تو می بینی مَه عید و ، من ابروی تومی بینم

 هلال عید را ای ماه! بر روی تو می بینم.                                (چاکر شیرازی)

 

*تو غنچۀ سحر و من ،چراغ صبحدمم

 تو خنده بر لب و من جان در آستین دارم.                                 (محمد رضا شکیبی)

 

*تنها نمی خورند غمی، کز تو می رسد

 هستند عاشقان، همه شب میهمان هم.                                      (ظهیر فاریابی)

*تو با اغیار پیش چشم من، سر در سبو کردی

 من از بیم شماتت، گریه پنهان در گلو کردم.                    (محمد حسین شهریار)

 

*تنگ شد حوصله ، کردم برِ دل شکوه زیاد

 شرم بادم، گلۀ دوست، بدشمن کردم.                              (صباحی بیدگلی)

 

*تو قوی پنجه ، شکار افکن و من صید ضعیف

 ترسم از ضعف ، بگوشت نر سد فریادم.                                  (ملک الشهراء بهار)

 

*تمام عیبم و از عیب خویش ، بی خبرم

 که حسن روی تو، نگذاشت عیب خود نگرم.                            (نشاط اصفهانی)

 

*تراای گل! چو خندان صبح اندر بوستان دیدم

 ز شبنم غنچه را، با آب حسرت در دهان دیدم.                          (بدیع سمرقندی)

 

*تا توانی به خرابّی من، ای عشق ! بکوش

 من نه آنم که، از این پس دگر آباد شوم.                                   (نشاط اصفهانی)

 

*تو اندر بوستان ، باید که پیش سرو ننشینی

 و گرنه، باغبان گوید، که دیگر سرو ننشانم.                             (سعدی)

 

*تیره شد روز من، از دیده که بر روی توام

 بسکه افتاد نظر، از نظرت افتادم.                                          (صباحی بیدگلی)

 

*تو در آب اگر ببینی، حرکات خویشتن را

 به زبان خود بگوئی که، به حُسن بی نظیرم.                             (سعدی)

 

*تو شمع عالم افروزی، و من شمع سحرگاهی

 گریبان باز کن در صبح ، تا من جان بر افشانم.                        (صائب تبریزی)

 

*تنی آلودۀ درد و دلی لبریز غم دارم

 ز اسباب پریشانی، ترا ای عشق! کم دارم.                               (ابوالحسن ورزی)

 

*تا تو مراد من دهی ، کشته مرا فراق تو

 تا تو بداد من رسی، من بخدا رسیده ام.                                    (رهی معیّری)

 

*تا به امیّد وصال تو، قفس بگشایم

 شوم آزاد و رها، تا که به تن جان دارم.                                   (مشعل صادق)

 

*تا چند ، بر این کنگره ، چون مرغ توان بود؟

 یکروز نگه کن که، بر این کنگره خشتیم.                                (سعدی)

 

*تا هستم ای رفیق! ندانی که کیستم؟

 وقتی سراغ وقت من آئی که ، نیستم!                                      (محمد حسین شهریار)

*تا کی ز انتظارتو، هر دم ز اضطراب

 آیم برون ز خانه و در کوچه بنگرم؟                                       (میرزا اشرف)

 

*تو نا کشیده ز دل ناله ای بسوز، چه دانی؟

 که من از این دل رسوا، چه دیدم و چه شنیدم؟                           (علی صدارت)

 

*تا به دامان تو، ما دست تولاّ زده ایم

 به تولاّی تو ما ، بر هر دو جهان پا زده ایم

 تا نهادیم به کوی تو صنم، روی نیاز

 پشت پا ، بر حرم  ودیر و کلیسا زده ایم

 تا نهادیم سر اندر قدم پیر مغان

 پای بر فرق جم و افسر و دارا زده ایم.                                    (همای شیرازی)

 

*تا کی بدین امید، که ره در دلم بری

 بندی نگاه خود، به نگاه خموش من؟

 تا کی همینکه حلقه به در آشنا کنم؟

 آهنگ گامهای تو،آید به گوش من؟                                         (نادر نادرپور)

 

*تحمّل بد و نیک، از پی تکامل تست

 تو هم به شرط تأمل به نیک و بد سر کن.                                          ؟

 

*تا توانی رفع غم، از چهرۀ غمناک کن

 در جهان ، گریاندن آسان است ، اشکی پاک کن.                          ؟

 

*تا دلی آتش نگیرد ، حرف جانسوزی نگوید

 حال ما خواهی اگر، رو گفتۀ ما جستجوکن.                    (نظام وفا)

 

*تو ای معبود ! ای محبوب! ای درمان بنشین

 حریم جان مصفّا کرده ام ، درجان من بنشین.                           (سپیدۀ کاشانی)

 

*تو ای پرندۀ آبیّ، روزها ی سیاه!

 نگاه کن تو مرا، بین که خامشم اکنون.                                    (منصوره فیلی)

 

*تو با نگاه بخوان ، آخرین ترانۀ شور

 که تارهای وجودم ، از آن شود پر خون.                                 (منصوره فیلی)

 

*تا چهره بپوشیدی، از تابش خود گفتم

 همچشمی مِهر از تو ، بی مِهری ماه از من.                    (مایل تو سِرکانی)

 

*تیغ جفا مکش ، بکش دست ز دامن رقیب

 پا به زمین منه، بنه بچشم اشکبار من.                                     (مسرور کرمانشاهی)

 

*تیر مژگان تو ، از جوشن جان می گذرد

 بر دل من، مزن ای جان! که توئی در دل من.                          (سلمان ساوجی)

*توان به هجر تو آسان ، وداع جان کردن

 ولی وداع تو آسان، نمی توان کردن.                             (حزینی استرآبادی)

 

*تا نکند درد رخنه، در دل انسان

راه نیابد در او ، محبّت جانان.                                               (غبار همدانی)

 

*تنها به دیده ای ، نتوان داد گریه را

 باید چو ابر ، از همه اعضا گریستن.                                      (طبعی قزوینی)

 

*ترانه خوان خدا باش و گرم نغمۀ توحید

 چو مرغ شب، سحرت را بناله ، نغمه سرا کن.                         (مهدی سهیلی)

 

*تو مرا سوزی و من سوزم ، از این غم که مباد

 باد بیرون برد ، از کوی توخاکستر من.                                   (علی صدارت)

 

*توان شناخت از آن گُل ، که روید از گِل من

 که آرزوی گلی بوده است، در دل من.                                     (علی صدارت)

 

*تکرار شب و روزم، افسرد دل و جان را

 آسوده زرنج روز ،آزاد ز شامم کن .                                       (سعدی)

 

*تماشا داشت در محفل ، ز بیم مدعی امشب

 نگاه دیر دیر یار و آه گاهگاه من.                                           (عاشق)

 

*تا پرده بر گرفت، زماه تمام خویش

 رو زردی تمام کشید، آفتاب از او.                                          (وحشی بافقی)

 

*تا در ره علم، نیستی خسته ، برو

 یکدم منشین ز پا و پیوسته برو.                                             (ابوالقاسم حالت)

 

*تا به فراق خو کنم، صبر من و قرار کو؟

 وعدۀ وصل اگر دهد، طاقت انتظار کو؟                                  (غضنفر گلجاری)

 

*ترا به جبهه ، نه ابروست، این عیان هر دو

 دو ماه نو، زده سر، از یک آسمان هردو.                                (صباحی بیدگلی)

 

*تو کی دانی که، لیلی چون نکوئیست

 کزو چشمت همین، بر زلف روئیست

 تو قد بینی و مجنون جلوۀ ناز

 تو چشم، و او نگاه ناوک انداز

تو مو بینی و مجنون پیچش مو

 تو ابرو، او اشارتهای ابرو.                                                  (وحشی بافقی)

 

*تا بوده چشم عاشق، در راه یاربوده

 بی آنکه وعده باشد، در انتظار بوده.                             (ضمیری)

 

*ترا گر دوست دارند، اختر و ماه

 مرا یارند، عشق و حسرت و آه.                                            (پروین اعتصامی)

 

*تا ترا فارغ شود، خاطر ز سختی های دهر

 چند روزی دل، بدست نازک اندامی بده.                                  (هلالی جغتائی)

 

*تا کی به تمنّای وصال ، تو یگانه؟

 اشکم رود از هر مژه ، چون سیل روانه؟                                (شیخ بهائی)

 

*تو جاه خویش فزون کن، به استواری وصبر

 مرا که جز پر کاهی نی ام، چه رتبت و جاه؟                            (پروین اعتصامی)

 

*تسلّی دل خود می دهم ، به مُلک محبّت

 گهی به دانۀ اشکی ، گهی به شعلۀ آهی.                                   (فروغی بسطامی)

 

*تو خواهی آستین افشان وخواهی روی در هم کش

  مگس جائی نخواهد رفت، از دکان حلوائی.                             (سعدی)

 

*توهم ، ای بادیه پیمای محبت، چون من

 سر راحت ننهادی ، به سر بالینی.                                          (محمد حسین شهریار)

*تا که، راز دل محنت زده ام ، فاش نگردد

 نتوانم کشم، از سینۀ پر سوزر خود ، آهی.                                (عبدالرحمن فرامرزی)

 

*ترا نَبَرَد ز ره، دیو هرزه پوی هوسها

  ز موج خیزد بلا، بی امان کرانه گرفتی.                                 (سپیدۀ کاشانی)

 

*تیر مژگان تو، بنمود دلم را مجروح

 زابروانت به سرم، تیغ ستم آخته ای.                             (صابر همدانی)

 

*تا نباشی با خلایق یار، بی عزّ و وقاری

 چون الف بی اتفاق نوع را، و یک شماری.                    (صغیر اصفهانی)

 

*تا قیامت ، شادمان باشی ، که شادم کرده ای

 کی رود این نعمت از یادم ، که یادم کرده ای؟                                    ؟

 

*توئی چو غنچۀ گلرنگ و در کلام نگنجی

 که سوز عشق شدی، جای در ترانه گرفتی.                    (سپیدۀ کاشانی)

 

*تو ایستاده و من خفته، نیست شرط ادب

 به روز مرگ مبادا، به من نماز کنی.                                      (حسن بیگ انسی)

 

*تو زودتر ز من ای نامه! روی دوست ببینی

 چرا حسد نبرم، بر سعادتی که تو داری؟                                  (مهدی سهیلی)

 

*تلخی زهر بلا، در مشرب امیّدواران

 شهد باشد ، گر به امیّدی رسد امّیدواری.                               (ابوتراب جلّی)

 

*ترسم دلش برنجد، از من و گرنه هرشب

 صد ناله می فرستم ، با باد بامدادی.                              (فروغی بسطامی)

 

*تو بدین شیوه اگر جلوه کنی در صف حشر

 به پرستیدن خود، حجّت و برهان منی.                                    (والی کردستانی)

 

*ترسم این الفت که دارد، با گریبان دست من

 در قیامت نیز نگذرد، که گیرم دامنی.                                     (ابوالحسن فراهانی)

 

*تا کی در انتظار قیامت، توان نشست؟

 بر خیز، تا هزار قیامت بپا کنی.                                            (فروغی بسطامی)

 

*تندی مکن که، رشتۀ چل ساله دوستی

 درحال بگسلد، چو شود تند آدمی.                                           (ملک الشعراء بهار)

 

*تا نباشی قطره، دریا چون شوی؟

 تا نِه ای گم گشته، پیدا چون شوی؟                                         (پروین اعتصامی)

*تا دل من برده ای ، قصد جفا کرده ای

 نه دل من برده ای، نه غم من خوخورده ای.                             (انوری)

 

*تا داشتم دلی ، به کنارم نیآمدی

 آنگاه آمدی که ، به کارم نیآمدی.                                            (عبدالله الفت)

 

*تو آن نِه ای که، مرا بینی و جفا نکنی

 من آن نی ام که، برنجم اگر وفا نکنی.                                     (حیدر کلوچ)

 

*تا بر ننشیند به ضمیر تو ، غباری

 پیشت، نفس آهسته کشیدیم و تو دیدی.                                     (صفی علیشاه)

 

*تو که دور از منی، نزدیک کی بی؟

 بلورین بازویت، بالین کی بی؟

 بگو شیرین لبت، با کی کِره راز؟

 نشینی با کی ، و همراز کی بی؟                                            (بابا طاهر عریان)

 

*تا به کی شکوه ز بی مِهری صیّاد کنی؟

 باشد آن روزکه، از کنج قفس یاد کنی.                                     (شرر خراسانی)

 

*تا از درِ علم، روی می گردانی

 از جهل، نمی رهی به این آسانی

 آنکس که، هر آنچه را نداند پرسد

 دانا شود وا رهد ، از نادانی.                              (ابوالقاسم حالت)

 

*تا دمی می رود از عمر ، نمی آئی وترسم

 که نبینی اثری از من ، وقتی که بیائی.                           (شوریدۀ شیرازی)

 

*ترسم که یکی ز اهل وفا زنده نماند

 در کشتن این طایفه دستی که تو داری.                          (صائب تبریزی)

 

*تا به جفایت خوشم ، ترک جفا کرده ای

 این روشن تازه را،تازه بنا کرده ای.                    (فروغی بسطامی)

 

*تیر و کمان گرفته ای سوی شکار می روی

 صید تواند عالمی ، بهر چه کار می روی.                      (مهدی سهیلی)

 

*تو ای اشک روان! ره سوی دلدارم نمی دانی

 تو هم ای ناله ! فکر چارۀ کارم نمی دانی؟                      (عاشق اصفهانی)

 

*تا جان دهم ز شوق، چون این مژده بشنوم

 آهنگ پرسش من بیمارکرده ای.                                   (وحشی با فقی)

 

*ترا با خون دل، ای غنچۀ امّید پروردم

 چسان بینم که، با هر خار و خس ، هم عهد و پیمانی؟                           (نظام و فا)

 

*تا سر زلف عنبرین، حلقه بدوش می کنی

 سوی تو، هر که بنگرد ، حلقه بگوش می کنی

 همره باد می کنی، نکهت زلف خویش را

 کوچه بکوچه باد را، مشک فروش می کنی.                             (سروش اصفهانی)

 

*تا که پرواز کنم ، سوی تو با نغمۀ عشق

 چه شود ، گر که ببخشند مرا بال و پری.                                 (مهدی سهیلی)

 

*تا از پی کسب علم ، عازم نشوی

 خوشبخت، به یمن عقل سالم نشوی.                              (ابوالقاسم حالت)

 

*تو گفتی ریخته بر سبزه، اشک از دیدۀ مجنون

 و یا گشته خوی افشان از حیا، رخسارۀ لیلا!                            (صباحی بیدگلی)

 

*تو خون کشتگان دل، ندیدی

 از این دریا، به جز ساحل ندیدی.                                           (پروین اعتصامی)

 

*تو که اعتنا نداری، به نگاه بی ریایم

 خم دامنت بگیرم ، به گذر پیچ راهی.                                      (منصوره فیلی)

 

*تو و سیر چمن و شادی و فارغ بالی

 من و کنج قفس وحسرت بی بال و پری.                                  (علی صدارت)

 

*تا پاک ز هر پلیدی و هر گنهی

 از کرده ، نه شرمسار و نه روسیهی.                                      (ابوالقاسم حالت)

 

*تو عهد کرده ای ، که کشانی به خون مرا!

 من جهد کرده ام که، به عهدت وفا کنی.                                   (فروغی بسطامی)

 

*تبسّم تو، دلم را ستاره باران کرد

 رسم به ماه، اگر خندهای دوباره کنی.                                     (مهدی سهیلی)

 

*تو مهتاب منی، اما به شام من نمی تابی

 تو خورشید منی، اما به بام من نمی آئی.                                  (مهدی سهیلی)

 

*تا در تو بود، ز خود پسندی اثری

 البته به عیب خود نداری نظری.                                            (ابوالقاسم حالت)

 

*تو آن گویای خاموشی، که شرح حال دل گوئی

 تو آن دُرّ گرانقدری ، که از دریای دل خیزی.                           (علیرضا تبریزی)

 

*تو که نوشم نه ای، نیشم چرائی؟

 تو که یارم نه ای، پیشم چرائی؟

تو که مرهم نه ای، ریش دلم را؟

نمک پاش دل ریشم ،چرائی؟                                       (بابا طاهر عریان)

 

*تو رو گرداندی و در چشم من ، تاریک شد دنیا

 چه کردی بی مروّت، آفتابم راکجا بردی؟                                (ابوالقاسم لاهوتی)

  

 

         (( حرف ث ))

 

*ثنا و حمد بی پایان خدا را

 که از صُنعش ، پدید آورد ما را.                                               (سعدی)

 

*ثمر به سرو نباشد ، ولی به سرو قد تو

 ز پستۀ لب و بادام چشم، هست ثمرها.                                      (منعم اصفهانی)

 

*ثمر دهد، ز رگ و ریشۀ درخت خبر

 نهفته های پدر ، از پسر شود پیدا.                                           (صائب تبریزی)

 

*ثابت چو سنگ آسیا، ماندم ولی دور فلک

 در زیر پای خویشتن ، سائید جان و تن مرا.                                 ؟

 

*ثمر بخشید به پیری ، نخل عمر آن جوانی را

 که گیرد در جوانی، دست پیر ناتوانی را.                                    (شوشتری)

 

*ثبات پا کردی، عزیمت هم کرامت کن

 گران کردی رکابم را، سبک گردان عنانم را.                               (صائب تبریزی)

 

*ثنای او، بدل ما فرو نیاید از آنک

 عروس سخت شگرفست و حجله نازیبا.                                     (خاقانی شیروانی)

 

*ثروت و مال و ناموس و مذهب

 چار چیز است در ما، مرکّب.                                                  (ملک الشعراء بهار)

 

*ثنایت بکارم در آورد، ورنه

 بیکبارگی بودم از شعر ، تائب.                                                 (سلمان ساوجی)

 

*ثمر عمر ، عقل و تجربت است

  تجربت ، بیخ علم و معرفت است.                                            (ملک الشعراء بهار)

 

*ثبوت و نفی ، کند دورت از حقیقت عالم

 که هست علم حقیقت، ورای نفی و ثبوت.                                  (فواد کرمانی)

 

*ثمرش جور و نهالش ستم و برگ جفاست

 وای بر حالت مرغی که، در این گلزار است.                                (خاور قاجار)

 

*ثابت قدم ، فتاده ((هلالی)) به راه عشق

 او را در این طریق، عجب استقامت است.                                            (هلالی جغتائی)

*ثنای حضرت او، بر دوام باید گفت

 اگر چه، پایۀ شعر تو، برتر از شعر است.                                     (قاآنی شیرازی)

 

*ثابت و سیّارۀ گردون من، اشکست و آه

 آه سردی کز جگر بر خاست، مهتاب منست.                               (صائب تبریزی)

 

*ثقل حَملش ، نه همین مرکز کُل دارد و بس

 به امانت قَدَری نیز، بَرِکُهساراست.                                            (وحشی بافقی)

 

*ثمر تلخ ترا، لذّت سیب ذقن است

 بیش از این معنی دشنام، نمی دانم چیست؟                               (صیدی تهرانی)

 

*ثواب روزه و حجّ قبول، آنکس برد

 که خاک میکدۀ عشق را، زیارت کرد.                                       (حافظ)

 

*ثبات و صبر، گنج بی زوالند

 که منزل در دل ویرانه کردند.                                                 (صفا اصفهانی)

 

*ثمر پخته نگیرد، به سر دار قرار

 سر منصور زخامی است، که بر دار بود.                                     (صائب تبریزی)

 

*ثمر سرو، همین بس، که تو آن را مانی

 خاصّه سروی که، زبستان محبت روید.                                     (محمد امین)

 

*ثمری گر ندهدآه،فغان خواهد داد

 اثری گر نکند ناله، دعا خواهم کرد.                                          (مشتاق اصفهانی)

 

*ثبت شد در دل من، مهر تو آنسان که دگر

 به جفای فلک و گردش دوران، نرود.                                           ؟

 

*ثمر نخل وجودم، همه اشک است،کلیم

 چکنم؟ شعله به غیر از شررش بار نبود.                                     (کلیم کاشانی)

 

*ثمر عشق ، اگر خون جگر خواهد بود

 روزگار من، از این نیز بتر خواهد بود.                                                  ؟

 

*ثناهائی، پری رخ بر زبان راند

 پری بنشست و او را نیز بنشاند.                                               ( نظامی گنجوی)

*ثواب ، بی خود ، از شوقش فتادند

 چو نقش پرده ، بر جای ایستادند.                                            (وحشی بافقی)

 

*ثابت قدم آن باشد ، کاندر قدمت افتد

  صاحبنظر آن باشد، کاندر نظرت میرد.                                     (خواجوی کرمانی)

 

*ثواب هست، اگر ترک منکرات، چرا؟

 فقیه مسجد ما ، کار ناثواب کند؟                                             (کمال زین الدین)

 

*ثابتان بر زمین همی ریزند

 باری از انقلاب بگشایند.                                                        (عطار نیشابوری)

 

*ثمرِ زندگی آدم و حَوّا نگرید

 خبر آدم بین الطّین و الماء شنوید.                                           (امیری فیروز کوهی)

 

*ثبات و عهد تو، گر عکس بر زمانه فکند

 زمانه را نکند ، گردش فلک تغییر.                                            (وحشی بافقی)

 

*ثبات عمر تو باد، و دوام عافیت است

 نگاه داشته از ، نائبات لیل و نهار.                                             (سعدی)

 

*ثنای عزم تو نارم نبشست در دیوار

 که همچو باد، پراکنده می کند دفتر.                                        (قاآنی شیرازی)

 

*ثریا چون کفی جوید به تقدیر

 که گرداند به کف ، هندو زنی پیر.                                            (نظامی گنجوی)

 

*ثبات خصم در میدان رزمت ، بیش از این نبود

 که مرغ پخته بر خوان و پسند خام درمجمر.                              (قاآنی شیرازی)

 

*ثانیا باشد ترا، عمر دراز

  که اجل دارد ، ز مرگت احتراز.                                           (مولوی)

 

*ثناها کرد، بر روی چو ماهش

 به پرسید از غم وتیمار راهش.                                              (نظامی گنجوی)

 

*ثنا خوانی بود هفت اختر گردنده، در کویش

 نمکدانی بود نُه کاسۀ پیروزه، بر خوانش.                                (خواجوی کرمانی)

 

*ثبات وصبر وقرارم دلم تمام به تست

 خدای را که، ز چشمم مکن نهان عارض.                                (جامی)

 

*ثبت اندر صفحۀ دلها، بماند نام تو

 گر دویدن چون قلم، با سرپی حاجات خلق.                               ؟

 

*ثنای حضرت عزت، نمی توانم گفت

 که ره نمی برد آنجا، قیاس و وهم و خیال.                                (سعدی)

 

*ثمر نصیب کسی گشت و گل نصیب کسی

 دلم خوش است که، در باغ آشیان دارم.                                   (فرج شوشتری)

 

*ثروت من برده ، این خلقان از آن

 اینهمه بر سر زدم ، کردم فغان.                                             (پروین اعتصامی)

 

*ثنا و مدح تو خوانم، بَرِ وضیع و شریف

 دعای جان تو گویم، به آشکار و نهان.                                    (عبید زاکانی)

 

*ثات نمی شود، به براهین عقل و شرع

 هر دعویئی که، آن نبود ، دلپذیر تو.                              (ظهیر فاریابی)

 

*ثبت شد، تا نام من، در دفتر عشاق او

 غیرت زرد شتیم دارد ، به دل آتشکده.                                    (غبار همدانی)

 

*ثنا گفتش ، که ای پیر یگانه!

 ندیده چون توئی، چشم زمانه.                                                (نظامی گنجوی)

 

*ثنا گوی تو، باشد هر گیاهی

 اگر سر چشمۀ زاینده باشی.                                                  (صائب تبریزی)

 

*ثریا کرد، بامن تیغ بازی

 عطارد تا سحر، افسانه سازی.                                              (پروین اعتصامی)

 

ثواب باشد، ای دارای خرمن!

 اگر رحمی کنی،بر خوشه چینی.                                            (حافظ)

 

*ثبات تن ، به مأکولات بینی

 ثبات جان،به معلومات بینی.                                                 (ناصر خسرو)

 

*ثانیه ای ، فارغ از غمت ننشینم

 گر چه تو، مهر از دلم ربودی و رفتی.                                    (عبدالله خزان)

 

*ثنای تو، اثر فتح، چون دعای سحر

 هوای تو ، مدد رزق چون نماز ضحی.                                   (ظهیر فاریابی)

*ثبت نامت شود، از زمرۀ عشاق آندم

 که فدا، جان جهت شمع ،چو پروانه کنی.                                 (واثق)

 

 

 

                                                  (( حرف ج ))

 

 

 

*جوانی شمع ره کردم، که جویم زندگانی را

 نجستم زندگانی را، و گم کردم جوانی را.                                   (محمد حسین شهریار)

 

*جز محبت ، خاطر افسرده را تدبیر نیست

 گرم باید داشتن، اعضاء سرما خورده را.                                     (احمد اشتری یکتا)

 

*جوانی بر سر کوچ است، دریاب این جوانی را

 که شهری، باز نشناسد غریب کاروانی را.                                    (نظامی گنجوی)

 

*جوانی زد ره و شادم ، که این موی سفید آخر

 به پیری شد کلاف رشتۀ یوسف ، خریدنها.                                 (یغمای جندقی)

 

*جوانی بگذرد یا رب، بکام دل جوانی را

 که سازد کامیاب از وصل ، پیر ناتوانی را.                                   (هاتف اصفهانی)

 

*جان خوشست، اما نمی خواهم که جان گویم ترا

 خواهم از جان خوشتری باشد، که آن گویم ترا.                           (هلالی جغتائی)

 

*جسم فرسودۀ من، کی آورد تاب فراق؟

 این تن لاغر کجا؟ بار غم هجران کجا؟                                      (هاتف اصفهانی)

 

*جزای حُسن عمل بین، که روزگار هنوز

 خراب می نکند، باره کسری را.                                               (ظهیر فاریابی)

 

*جانفشانی بکن، ار می طلبی جانان را

 کس به جانان نرسد ، تا نفشاند جان را.                                     (کمپانی)

 

*جوانی رفت و روز پیری آمد

 بلی دارد بهار، از پی خزان را.                                                  (امین میر هادی)

 

*جانا! به جان رسید،ز عشق تو کارما

 دردا، که نیستت خبر، از روزگار ما.                                          (انوری)

 

*جان و دلم از عشقت، تا شاد و حزین بادا

 غمناک چه می خواهی، ما را تو چنین بادا.                                 (هاتف اصفهانی)

 

*جز از طریق ادب، رخصتم به کوی تو نیست

 گذر همیشه از این راه، مشکل است مرا.                                    (صیدی تهران)

*جفای دشمن یکدل، صفای سینه می آرد

 به از جان دوست می دارم ، غم دیرینۀ خود را.                           (صیدی تهرانی)

 

*جهان معشوق میراثی است، عشق او چه می داند

 سؤال تازه ای دارم که می گوید جوابش را؟                    (صیدی تهرانی)

 

*جان دادم و فارغ شدم، از محنت هجران

 یعنی که،ز شبهای دگر بهترم امشب.                             (غزالی مشهدی)

 

*جز آتش فسرده نشانی، به رهگذار

 زین کاروان سخت عنان، در کشیده نیست.                     (حمید سبزواری)

 

*جز عشق ، که اشراف بود از جمله کمالات

 با هیچ کمالی ، نتوان کرد مباهات.                                           ؟

 

*جلوۀ حسن، برون می شود، از آتش عشق

 شعلۀ شمع، زسوز دل پروانۀ ماست.                                       (عبرت نائینی)

 

*جانا! وصال حضرت جانانم آرزوست

 مُردم ز درد هجر تو، در مانم آرزوست.                                  (جعفر قاجار)

 

*جز قامتت، به چشم و دلم جای گیر نیست

 مهمان خانه های کمان، غیر تیر نیست.                                   (کلیم کاشانی)

 

*جز دیدن روی تو مرا، رأی دگر نیست

 جز وصل توام، هیچ تمنّای دگر نیست.                                    (فخر الدین عراقی)

 

*جوانی تو بنازم، نگر به پیری من

 در این خزان که منم ، اول جوانۀ تست.                                   (مهدی سهیلی)

 

*جانی تو طلبکاری و بوسی تو بدهکار

 بستان و بده، حرف حسابی دو کلام است.                                          ؟

 

*جام جهان نماست ، ضمیر منیر دوست

 اظهار احتیاج خود، آنجا چه حاجت است.                                (حافظ)

 

*جان در رهت اگر نفشانم، عجب مدار

 شرم آیدم، از آنکه متاعی محقّر است.                                     (خسرو قاجار)

 

*جان شیرین ، به هوای لب شیرین دادن

 کار خسرو نبود، این هنر کوهکن است.                                   (عندلیب کاشی)

 

*جرم بیگانه نباشد ، که تو خود صورت خویش

 گر در آئینه ببینی، برود دل ز برت.                              (سعدی)

 

*جوش گلست در قفس ما، تمام سال

 ده روز در بهار، اگر گلستان خوشست.                                   (صائب تبریزی)

 

*جامۀ رنگین ما، آز وهوی است

هر چه برما می رسد ، از آز ماست.                              (پروین اعتصامی)

 

*جان پر خونم ،که مشتی خاک، دامنگیر اوست

  گاه اندر تاب ماند و گاه اندر تب بسوخت.                               (عطار نیشابوری)

 

*جان با همه شیرینی و محبوبیش اینجا

 برتن بودم یار، که جانان من آنجاست.                                     (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*جفا مکن ، که جفا رسم دلربایی نیست

 جدا مشو ، که مرا طاقت جدائی نیست.                                    (عبید زاکانی)

 

*جهان شکفته به گلبانگ عاشقانۀ ماست

 که شور عشق تو، در پردۀ ترانۀ ماست.                                  (مشفق کاشانی)

 

*جانا!پی خرابی دل، اینقدر مکوش

 گیرم دل منست، مگر خانۀ تونیست؟                                      ؟

 

*جهان سر بسر، حکمت و عبرت است

 چرا بهرۀ ما، همه غفلت است؟                                              (فردوسی)

 

*جراحت دل ریشم ، از این قیاس کنید

 که هست صد دل بی غم ، برای من مجروح.                            (محتشم)

 

*جوانبخت، آنکه در پیری، جوانی را به بر گیرد

 ببرد گیرد جوانی را، جوانی را ز سر گیرد.                    (زرگر اصفهانی)

 

*جراحت دل ما، بر طبیب ظاهر نیست

 که تیر غمزۀ او، هر چه کرد پنهان کرد.                                  (هلالی جغتائی)

 

*جواب نامه آم ، از بس ز جانان دیر می آید

 جوان گر می رود قاصد به کویش ، پیرمی آید.                         (معلوم آذربایجانی)

 

*جفا مکن، که مکافات گریۀ بلبل

 امان نداردکه، گل خنده را تمام کند.                                        (کلیم کاشانی)

 

*جوهر ذاتی هر کس، ز کلامش پیداست

 به صدا فهم شود، چینی اگر مو دارد.                                      ؟

 

*جائی نه، که گیرد دل دیوانه قراری

 ویران شود این شهر، که ویرانه ندارد.                                    (مجمر زواره ای)

 

*جوی خون از چشم مَردم می رود، بی اختیار

 بسکه دل را از غمش ، سر چشمۀ خون کرده اند.                      (فروغی بسطامی)

*جاودان اندر حریم وصل دوست

 از درخت عشق ، خود بر دار شد.                                          (عطار نیشابوری)

 

*جدا از خاطرش، حال دلم دانی چسان باشد؟

 همان حال دل مرغی، که دور از آشیان باشد.                           (صغیر اصفهانی)

 

*جمال یوسف ار داری،به حق خود مشو غرّه

 صفات یوسفی باید ترا، تا ماه کنعان شد.                                     ؟

 

*جان رقیبی است که ،حایل شده بین من و یار

 ای خوش آن روزکه، من باشم و حایل برود.                            (طوبی مرعشی)

 

*جنون را، گر به عالم حاصلی بود

 بدست ما و مجنون هم ، دلی بود.                                           (قطرۀ اصفهانی)

 

*جای درست، در جگر ما نمانده است

 چندانکه دلبران، سر مژگان فرو کنند.                                     (صائب تبریزی)

 

*جور و صفا چه می کنی؟ مهرچه شد؟ وفا چه شد؟

 پردۀ ما چه می دری؟ شرم چه شد؟ حیا چه شد؟                        (شوریدۀ شیرازی)

 

*جمال کعبه، چنانم می دواندم به نشاط

 که خارهای مغیلان، حریر می آید.                                         (سعدی)

 

*جانم ز تن رمید، بسودای خال تو

 مرغ از قفس پرید، سوی دانه می رود.                                    (جامی)

 

*جذبۀعاشق، اثر در سنگ خارا می کند

 کوهکن ، معشوق خود ، از سنگ پیدا می کند.                          (صائب تبریزی)

 

*جمع خوبان همه چون کوکب و خورشید توئی

 تو برون آی، که این جمله پراکنده شوند.                                  (هلالی جغتائی)

 

*جمعی که در کمینگه صبح قیامتند

 آن سینه را، ز چاک گریبان ندیده اند.                                      (صائب تبریزی)

 

*جنون ز روز ازل بود قسمتم، لیکن

 از اینکه دیر رسیدم،نصیب مجنون شد.                                   (درکی قمی)

 

*جمعی که چون قلم ، پی گفتار می روند

 چون طفل نی سوار، بجای نمی رسند.                                    (شیدا)

 

*جان چه باشد که، نثار قدم دوست کنم!

 این متاعی است که، هر بی سرو پائی دارد.                             ؟

 

*جانان نظری کو ز وفا داشت ،ندارد

 لطفی که، از این پیش بماداشت، ندارد.                                    (وحشی بافقی)

 

*جز یاد تو، از نای من آواز نباشد

 هر چند نمایند جدا، بند من از بند.                                           (ملک الشعراء بهار)

 

*جذبۀ عشق ، بقدری است میان من و یار

  که اگر من نروم، او به طلب می آید.                                      (فصیحی شیرازی)

 

*جز تو ای غم! که به دل الفت دیرین داری

 کی در این خانۀ دربسته، کسی میآید؟                                      (ابوالحسن ورزی)

 

*جامۀ کعبه را که ، می بوسند

 آن نه از کِرم پیله نا می شد

 با عزیزی نشست، روزی چند

لاجرم در جهان ، گرامی شد.                                         ؟

 

*جام به لب ، از لعل خموش تو رسید

 از لعل خموش باده نوش تو رسید

 گوش تو، شنیده ام که دردی دارد

 درددل من، مگر بگوش تو رسید؟                                          (حالتی ترکمان)

 

*جز آنکه محو کنم در دل ، آرزوها را

 نمانده است مرا در دل آرزوی دگر.                              (صائب تبریزی)

 

*جائی که یار نیست، دلم را قرار نیست

 من آزموده ام، دل خود را هزار بار.                             (قآنی شیرازی)

 

*جوانی گفت: پیری را، چه تدبیر

 که یار از من گریزد، چون شوم پیر

 جوابش داد، پیر نغز گفتار

 که در پیری، توهم بگریزی از یار.                               (نظامی گنجوی)

 

*جانم شکوفه وار ، شکافان شد از هوس

 چون حجلۀ شکفته، بر انداخت نو بهار.                                   (خاقانی شیروانی)

 

*جام در دست من و چشم تو ، از باده خراب

 زلف در پای تو و گردن من درزنجیر.                                    (یغمای جندقی)

 

*جز درگه تو، کی بودم درگاهی؟

 محروم از این درم، مکن یا غفّار.                                          (ابوسعید ابوالخیر)

 

*جستم از دام، به دامی و گرفتار دگر

 من نه آنم که، فریب تو خورم بار دگر.                                    (وحشی بافقی)

 

*جانا! برای آنکه دل از دوست نگسلد

 این خانه را، به شمع رخت روشنی ببخش.                               (مشعل صادق)

 

*جان رفت و عمرهاست که در انتظار تو

 دزدیده ام به دل، نفس واپسین خویش.                                     (امینی تربتی)

 

*جای رحم است بر آن بندۀ، مسکین فقر

 که برانند و ندانند، چه باشد گنهش.                                         (نشاط اصفهانی)

 

*جز چشم سیاه تو، که جانها ست فدایش

 بیمارندیدم که ، توان مرد برایش!                                           (صائب تبریزی)

 

*جان می دهم به مژده ، گر آرد نسیم صبح

 بوئی ز چین زلف توام ، در دماغ باغ.                                    (غبار همدانی)

 

*جز دل که گیرد جای من،جز من که گیرد جای دل

 گر دل بمیرد وای من، گر من بمیرد وای دل.                            (مهرداد اوستا)

 

*جزای آنکه نکردیم، شکر روز وصال

 شب خیال نخفتیم ، لاجرم ز خیال.                                         (سعدی)

 

*جان را بیاد باد صبا می دهم که، او

 می آورد، ز سنبل زلف تو بوی دل.                              (سلمان ساوجی)

 

*جوانیم چو سمند شتاب می شد و از پی

 چو گرد در عقب او دویدم و نرسیدم.                                      (مهرداد اوستا)

 

*جان اگر از ناتوانی بر لب آمد، باک نیست

 ناله ام از ضعف، گر بر لب نیامد چون کنم؟                             (فصیحی هروی)

 

*جای دل، در سینۀ صد پاره دارم آتشی

 شعله را چون گل ، درون پیرهن پیچیده ام.                     (رهی معیّری)

 

*جانی که خلاص، از غم هجران تو کردم

 در روز وصال تو، به قربان تو کردم.                                    (فروغی بسطامی)

 

*جان به بهای بوسه ات، دادم و لب گزیده ام

 با تو به هر معاملت، هیچ زیان ندیده ام.                                   (علینقی کمره ای)

 

*جانم بسوخت،شعله عشق بتان چو شمع

 از دست پایداری، جسم بلا کشم.                                            (غبار همدانی)

 

*جز بر حرم عشق وی، احرام نبستیم

 جز در گذر میکده، میقات نکردم.                                          (صفی علیشاه)

 

*جان دادن و از لعل تو، دشنام گرفتم

 بنگر که، چه آسان زلبت کام گرفتم.                              (بهار شیروانی)

 

*جانم به لب رسیده و چشمم به راه دوست

 با مرگ و انتظار، عجب در کشاکشم!                                     (غبار همدانی)

 

*جا ندارد که، دو چشم تو سوی هم نگرند

 فتنه خیزد، ز ملاقات دو بد مست بهم.                                     ( بیدل کرمانشاهی)

 

*جرم از غیر و عقوبت ، متوجه بر من

 کار سبّابۀ انگشت ، پشیمان دارم.                                              ؟

 

*جان من سوخت ، در این وادی غمهای دلم

  اندکی حوصله کن، بهر دل گریانم.                              (منصوره فیلی)

 

*جانا ! ز ناتوانی، از خویشتن بجانم

 آخر ترحّمی کن، بر جان ناتوانم.                                            (هاتف اصفهانی)

 

*جلوه ((فروغی)) نکرد ، در نظرم آفتاب

 تا مَهِ رخسار دوست، تافت به کاشانه ام.                                  (فروغی بسطامی)

 

*جوانی گفت: با پیری دل آگاه

 که خم گشتی، چه می جوئی در این راه؟

 جوابش گفت: پیر خوش تکلّم

 که در این ره، جوانی کرده ام گم.                                           (صائب تبریزی)

 

*جان سپردن به خموشی، ز هم آموخته ایم

 عشقبازان، همه شاگرد دبستان همیم

 عندلیب ومن و پروانه نداریم نزاع

 آخر این قوم جگر سوخته ، یاران همیم.                                   (قصاب کاشانی)

 

*جامۀ فانوس می گردد، ز غیرت شمع را

 لاله ای ، کز تربت پروانه می آید برون.                                  (صائب تبریزی)

 

*جوانی تو بنازم ، نگر به پیری من

 که غیر آید و پرسد، سراغ یار از من.                                     (مهدی سهیلی)

 

*جنون را کارها باقی است، با مشت غبار من

 که بازیگاه طفلان می شود، خاک مزار من.                             (حزین لاهیجی)

 

*جملۀ ذرّات عالم در نهان

 با تو می گویند، روزان و شبان.                                            (مولوی)

 

*جور و جفا مکن، رحم به حال زارم کن

 خنده به من مکن بکن ، گریه به روزگار من.                           (سرور کرمانشاهی)

 

*جوانا! سر متاب از پند پیران

 که پند پیر، از بخت جوان به.                                                (حافظ)

 

*جان من! گاهی سخن کن زآن لب و کامی بده

 ور سخن با دشمنان حیف است ، دشنامی بده.                           (هلالی جغتائی)

 

*جز چاک گریبان تو، در شهر ندیدیم

 یک چاک گریبان، که ز دستت ندریده.                                    (زرگر اصفهانی)

 

*جفا که با من دلخسته می کنی سهل است

 غرض وفاست که ، با مردم دگر نکنی!                                 (هلالی جغتائی)

 

*جز عهد دل آزاری عشاق که بستی

 یک عهد نبستی که هماندم نشکستی.                              (قیدی شیرازی)

 

*جوانی من، از کودکی یاد دارم

 دریغا جوانی، دریغا جوانی.                                                  (فردوسی)

 

*جانی دگر نماند که، سوزم ز دیدنت

 رخساره در نقاب، ز بهر چه می کنی؟                                    (شیخ بهائی)

 

*جمال خوبرویان را، به زینت زینت افزاید

 تو گر زیور به خود بندی، بخوبی زیور افزائی.                        (قاآنی شیرازی)

 

*جلوۀ حُسن تو، دل می برد، از شاه و گدا

 چشم بد دور، که هم جانی و هم جانانی.                                   (حافظ)

 

*جادوئی کردند مردم ، تا سیه شد روزگارم

 اندر این دعوی ندارمم ، غیر چشمانت گواهی.                          (ملک الشعراء بهار)

 

*جز جمال عشق ، کوراهست رمز جاودانی

 نقش برآب است، هر نقشی دگر در زندگانی.                            (نظام و فا)

 

 

 

                                                        (( حرف چ ))

 

 

 

*چشم در صُنع خدائی باز کن، لب را ببند

  بهتر از خوندان بود، دیدن خط استاد را.                                   (صائب تبریزی)

 

*چراغ معجز خود کرد، از جمال تو روشن

  کلیم آینه دارت نموده، چون یَدِ بیضا.                                      (صیدی تهرانی)

 

*چیست باز این زود رفتن، یا چنین دیر آمدن

 بعد عمری کآمدی، بنشین زمانی پیش ما.                                  (وحشی بافقی)

 

*چه خوشست یک شب، بکشی هوی را

  به خلوص خوانی، ز خدا خدا را.                                             (الهی قمشه ای)

 

*چو آن مرغی که در هر برگ گل، نقش خزان بیند

 تبه کردم بخود، از وحشت پیری، جوانی را.                                (عبدالله الفت)

 

*چشم نقاش به خون رنگ زند دست هنر

 تا مگر نقش کند، سایۀ مژگان ترا.                                            (مهدی سهیلی)

 

*چنان جوش محبت، گرم دارد آشنائی را

 که گر صد سال دور افتم، نمی فهمم جدائی را.                            (مرتضی قلیخان)

 

*چند روزی که، به سودای تو جان می دادم

 حاصل از زندگی خویش، همان بود مرا.                                     (محتشم کاشانی)

 

*چون شود دشمن ملایم، احتیاط از کف مده

 مکرها در کار باشد، آب زیر کاه را.                                           (صائب تبریزی)

 

*چنان به فکر تو، در خویشتن فرو رفتم

  که خشک شد چو سبو، دست زیر سر ما را.                              (صائب تبریزی)

 

*چو دِی ز عشق من آگه شد و شناخت مرا

 به اولین نگه ، از شرم ، آب ساخت مرا.                                      (محتشم کاشانی)

 

*چون ندارم همدمی، با باد می گویم سخن

 چون نیابم مرهمی، از باد می جویم شفا.                                   (فخرالدین عراقی)

 

*چاره گر نیست، مسیحا دل بیمار مرا

  برسانید ببالین، بُتِ غمخوار مرا.                                              (ظهیر فاریابی)

*چشمم به صد مجاهده، آئینه ساز شد

  تا من به یک مشاهد، شیدا کنم ترا.                                         (فروغی بسطامی)

 

*چشم صورت بین ببند و دیدۀ معنی گشا

 تا بینی بر سریر مُلک دل، سلطان ما.                                        (نعمت الله)

 

*چه کعبه و بتخانه، چه خانقه و مسجد

 باد یاد تو در هر جا، جمعند پریشانها.                                        (صغیر اصفهانی)

 

*چو شکستی این دل، مشو ایمن از وی

  که بسوزد آهش، قلم قضا را.                                                  (الهی قمشه ای)

 

*چو دارد ننگ ، از سوزاندن ما، آتش هجران

 مسوزان ، رحم کن، بر ما و بر سوز و گداز ما.                              (مدرّس اصفهانی)

 

*چاره آنست که، دیوانگی ایی پیش آرم

 تا فراموش کند، واعظ فرزانه مرا.                                              (عبید زاکانی)

 

*چرا چون شمع، سر تا پا نسوزم ز آتش غیرت؟

 که من پروانۀ او باشم، و او شمع محفلها.                                   (وصال شیرازی)

 

*چه عجب، گر جگری نی نخراشد جگرم

 بند از بند فراق تو، جدا کرد مرا.                                              (صائب تبریزی)

 

*چون گُل ابر، ز دریا گل ما سیراب است

 منّت شبنم و باران نکشد، گلشن ما.                                         (صیدی تهرانی)

 

*چهره ات، گل درگریبان می کند آئینه را

 طرّه ات، سنبل بدامان می کند آئینه را.                                     (صائب تبریزی)

 

*چه باکم از قفس، اکنون که رفت از باغ گل بیرون

  به حسرت بایدم چون زیست، خواه اینجا و خواه آنجا.                  (صباحی بیدگلی)

 

*چرا به نالۀ دل، دوستان بیازارم؟

 که زخم سنگ،تلافی است استخوان مرا.                                   (صیدی تهرانی)

 

*چراغ آه ، اگر روشن نسازد خانۀ ما را

 صفای اشک، گلشن می کند کاشانۀ ما را.                                  (مشفق کاشانی)

*چو آن غبار، که بر دوش گِرد باد سوار است

  دل شکسته بود از هوای عشق تو بر پا.                                     (صیدی تهرانی)

 

*چه شد که یاد نکردی، دگر ز محفل ما؟

  مگر که یافته ای ، منزلی بِه از دل ما؟                                      (نظام و فا)

 

*چو آن مَه یار اغیار است، گرد او مگرد ای دل

 چرا پروانه باید شد، برای شمع محفلها؟                                    (هلالی جغتائی)

 

*چو خود عوری، چرا بخشی قبا را؟

 چو رنجوری، چرا ریزی دوا را؟                                               (پروین اعتصامی)

 

*چه حاجت درد دل کردن، چو بینائی به حال ما

 چه لازم راز خود گفتن، که آگاهی به راز ما

 چو دارد ننگ، از سوزاندن ما،آتش هجران

 مسوزان، رحم کن، بر ما و بر سوز و گذرما.                                (مدرّس اصفهانی)

 

*چو دیدگریۀ من، بر جفا فزود بسی

 که تیز تر شود آتش، چو ریزد اشک کباب.                                 (جواهری وجدی)

*چکیده قطرۀ خون ، از رُخش به دامانم

 تمام جامه و جانم، گرفت بوی گلاب.                                        (جواهری وجدی)

 

*چگونه تشنه نمیرم، که هر چه می نگرم

  جهان و هر چه در او هست ، نیست غیر سر آب.                         (غبار همدانی)

 

*چشم چمن دهر، که گل این همه دید است

 نا دیده گلی چون، گل رخسار تو شاداب.                                   (شوریدۀ شیرازی)

 

*چشم اگر بینا شود، خضرست هر نقش قدم

 رهبربینا چه خواهی، دیدۀ بینا طلب.                                        (صائب تبریزی)

 

*چگونه نامه توانم نوشت، برمحبوب؟

 که اشک دیدۀ من، شستشو کند مکتوب؟                                  (دهقان سامانی)

 

*چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

 سخن شناس نئی جان من، خطا اینجاست.                                (حافظ)

 

*چه شبهائی که، چون سایه خزیدم پای قصر تو

 به امیّدی که مهتاب رخت، بینم در ایوانت.                                 (محمد حسین شهریار)

 

*چه  خاطرات خوشی، در دلم به جای گذاشت

 شبی که با تو مرا، در کنار رود گذاشت.                                     (دهقان سامانی)

 

*چون تیغ بدست آری، مردم نتوان کشت

 نزدیک خداوند، بدی نیست فرامشت.                                        (ناصر خسرو)

 

*چه عجب گر بزند خنده، به چشم تر من

 که شکر خند گل، از گریۀ باران برخاست.                                  (جواهری وجدی)

 

*چنان شده است، مرا قُرب روح با محبوب

  که در میانۀ ما، غیر جسم فارق نیست.                                     (واثق)

 

*چمنی دید و هوای خوش و پروازی کرد

 کبک مسکین، چه خبر داشت، که شهبازی هست؟                      (عرفی شیرازی)

 

*چه نویسم، که سزاور سپاسش باشد؟

  معنی و لفظ و مداد و قلم و دفتر از اوست.                                (نشاط اصفهانی)

*چشم ما، روشن به نور روی او باشد مدام

  این چنین نور خوشی، در دیدۀ بینای ماست.                             (نعمت الله)

 

*چو گویمت که دلم از جدائیت، چون است

 دل جدا ز تو ، دل نیست، قطرۀ خون است.                                (هاتف اصفهانی)

 

*چو بلبل نغمه خوانم، با تو چون گل پاکدامانی

  حذر از خاردامنگیری کن، دستم بدامانت.                                 (محمد حسین شهریار)

 

*چگونه در غم او، دعوی وفا نکنم؟

  که شاهدم دل مجروح و چشم خونبار است.                              (فروغی بسطامی)

 

*چشم گریان را، بطوفان بلا خواهم سپرد

 نوک مژگان را، به خوناب جگر خواهم گرفت.                              (فروغی بسطامی)

 

*چون نظر از بینش توقیق یافت

  عارف خود گشت و خدا را شناخت.                                         (نظامی گنجوی)

 

*چون وا نمی کنی گرهی، خود گره مباش

 ابرو گشاده باش، چو دستت گشاده نیست.                                 (صائب تبریزی)

 

*چو آفتاب رخت، سایه بر جهان انداخت

 جهان کلاه ز شادی، برآسمان انداخت.                                      (فخرالدین عراقی)

 

*چنین رخی که داری، حکایت گل چیست؟

 فغان من چو شنیدی،حدیث بلبل چیست.                                 (جامی)

 

*چو عاقبت همه کس را فنا بود در پی

 کسی که کشتۀ عشقی نگشت، مُردار است.                                 (ظهیر فاریابی)

 

*چشم پر اشک مرا، چون نگری طعنه مزن

 گریه در خلوت تنهائی خود، ننگ که نیست.                               (مهدی سهیلی)

 

*چشم گریان تو، آتش فکند بر دل من

 تاب این غصّه ندارم، دلم از سنگ که نیست.                               (مهدی سهیلی)

 

*چون دید دل، که قافلۀ اشک می رود

 با کاروان روان شد و از چشم من بریخت.                                  (سلمان ساوجی)

*چنان به موی تو آشفته ام، ببوی تو مست

  که نیستم خبر، از هر چه در دو عالم هست.                              (سعدی)

 

*چون شمع ، عمر ما، همه در تاب و تب گذشت

  دستی به زیر سر ننهادیم و شب گذشت.                                  (ملا حاجی محمّد)

 

*چشم مسافر، که بر جمال تو افتاد

 عزم رحیلش، بَدَل شود به اقامت.                                             (سعدی)

 

*چو دید لالۀ روی تو، باغبان از شرم

 هر آنچه گل به چمن بود، چید و دور انداخت.                             (دهقان سامانی)

 

*چشم تو، ز ببماری خود بر سر ناز است

 مُژگان تو، همچون شب بیمار دراز است.                                   (محمد قلی سلیم)

 

*چون چشم تو، دل میبرد از گوشه نشینان

 همراه تو بودن ، گنه از جانب ما نیست.                                     (حافظ)

 

*چشم من در زندگی ، نقش جوانی را ندید

این دروغ فاش، پنهان آمد و پنهان گذشت.                                 (مهدی سهیلی)

 

*چه آفتی تو، ندانم که در جهان امروز

 محبت تو، دو کس با هم آشنا نگذاشت.                                     (ذوقی اردستانی)

 

*چون باغ ستاره ، که شب از پنجره پیداست

 در آئینۀ چشم تو، صد منظره پیداست.                                      (مهدی سهیلی)

 

*چون نور، که از مِهر جدا هست و جدا نیست

 عالم همه، آیات خدا هست و خدا نیست.                                   (عبرت نا ئینی)

 

*چون مرا کشتی، مکن از تربتم، کوته قدم

 کز توأم هر لحظه، چشم خونبهای تازه ایست.                    (صبای بیدگلی)

 

*چگونه میوه ز شاخ امل توانی چید؟

 ترا که خواهش دل، هم خدا و هم خرماست؟                              (محمد حسین شهریار)

 

*چه گویم،کز فراقت چونم، ای دوست!

 جگر پر درد و دل پر خونم، ای دوست!                                     (جامی)

 

*چون هر چه می رسد به تو، از کرده های تست

 جرم فلک کدام، و گناه ستاره چیست؟                                      (صائب تبریزی)

 

*چون شمع می گدازم، و روشن نمی شود

 کین خود چه آتش است، که ما را فتاده است؟                            (سلمان ساوجی)

 

*چون مُلک دل ترا شد، از جور ، به عنایت

 سلطان چرا پسندد، ویرانی ولایت؟                                          (صباحی بیدگلی)

 

*چون کار جهان، فنای محض است

 چندین غم و درد بی کران چیست؟                                         (عطار نیشابوری)

 

* چون گذارد خشت اول بر زمین ، معمار کج

  گر رساند بر فلک، باشد همان دیوار کج.                                   (صائب تبریزی)

 

*چشم عاشق نتوان دوخت، که معشوق نبیند

  بال بلبل نتوان بست، که بر گل نسراید.                                    (سعدی)

 

*چه بیمشان ز خطر، نو بهار آمده بود

 هزار حادثه ، در کوله بار آمده بود.                                           (سپیده کاشانی)

*چو میرم شمع من، گر بر مزارم سایه اندازد

 فلک هر ذرّه ای از خاک من پروانه ای سازد.                              (بابا فغانی شیرازی)

 

*چند چون پروانه گشتن ، گرد شمع بزم غیر؟

 جز سراپا سوختن ، از این هواداری چه سود؟                             (احمد گلچین معانی)

 

*چو آزردی دلی را، از مکافاتش مباش ایمن

 که از هرمدّ آهش کار صد شمشیر می آید.                                          ؟

 

*چه خوشست از تو خشمی، که ز روی ناز باشد

 که به عجز چون در آیم ، در صلح باز باشد.                                (فکاری)

 

*چون پشت کردی بر من، رو کن به هر که خواهی

 قربان لطف و قهرت، گل پشت و رو ندارد.                                  (ضیاعی شیرازی)

 

*چه گمان می بری، ای دل سیهِ چشم سفید

 یک قدم بین تو و عرصۀ محشر باشد.                                        (صغیر اصفهانی)

 

*چون غنچه، اهل دل همه در خون نشسته اند

 نظاره کن که، تنگدلان چون نشسته اند.                                    (بیکسی استرآبادی)

*چو آه مظلوم ، کند کمانه، سرای ظالم شود نشانه

 چو برق بگریز، از این میانه ، که تیر آهش خطا ندارد.                    (مهدی سهیلی)

 

*چون سوی غنچه، بیاد دهنت می نگرم

 نمک لعل لبت ، چشم مرا می گیرد.                                                   (کلیم کاشانی)

 

*چون دم تیغ تو، قصد جان ستانی می کند

 بارِ سر، بر دوش جانم، زان گرانی می کند.                                           (فروغی بسطامی)

 

*چون ننالم ، که مرا گریه کنان می بیند؟

  به ره خویش و زمن خنده زنان می گذرد.                                          (هاتف اصفهانی)

 

*چو می بینم، کسی از کوی او دلشاد می آید

  فریبی کاوّل از او خورده بودم ، یاد می آید.                                         (ضمیری اصفهانی)

 

*چون خم شدم که، پای تو بوسم پی وداع

 رفتی و قامت من مسکین ، خمیده ماند.                                             (پژمان بختیاری)

 

*چه مبارک سحری بود، و چه فرخنده شبی

 آن شب قدر ، که این تازه براتم دادند.                                                          (حافظ)

 

*چه غصّه ها که نخوردم ، ز آشنائی تو

 خدا ترا به کسی ، یا رب آشنا نکند.                                                    (وحشی بافقی)

 

*چه عجب گر شب عاشق، به غلط گشت سحر

 زان دو رنگی که، بنا گوش تو در گیسو کرد.                                         (صفی علیشاه)

 

*چون شمع قرار سوختن ، گر ندهی

 سر رشتۀ روشنی، بدستت نرسد.                                                       (شیخ بهائی)

 

*چشمان تو، در آئینۀ اشک چه زیباست

 نرگس شود افسرده، چو در آب نباشد.                                                (مهدی سهیلی)

 

*چه نویسم، که دل از دست فراقت چه کشید!

 یا ز نا دیدنت، این دیدۀ غمدیده چه دید.                                            (سلمان ساوجی)

 

*چشم بد،دور ز روی تو و خود چشم بَدان

 حیف باشد که، به آن روی نکوی تو رسد.                                            (سلمان ساوجی)

 

*چنان کوهی که بر دل داشت، فرهاد از غم شیرین

  صدای ناله تا اکنون، سزد کز بیستون آید.                                           (جامی)

 

*چه غم از تابش خورشیدقیامت دارد

 هر که در سایۀ مژگان تو، درخواب شود.                                             (صائب تبریزی)

 

*چو رویت هرگزم، نقشی بخاطردر نمی آید

 مرا خود جز تو در خاطر، کسی دیگر نمی آید.                                      (سلمان ساوجی)

 

*چه نماز باشد آن را، که تو در خیال باشی

 تو صنم نمی گذاری که، مرا نماز باشد.                                               (سعدی)

 

*چه سر ز خاک برآرم، هنوز چون صبحم

  صفای مهر تو، تابنده از جبین باشد.                                                  (سلمان ساوجی)

 

*چو بر تو می فکنم دیده، اشک گلگونم

 زعکس گلشن رویت، گلاب می گردد.                                                (خواجوی کرمانی)

 

*چشم دارم که، مرا از تو پیامی برسد

 وز می وصل تو، لب بر لب جامی برسد.                                               (خاقانی شیروانی)

 

*چو مستولی شود درد جدائی، تن به مردن ده

 دوای این مرض را، هیچکس چون من نمی داند.                                   (آذر طوسی)

 

*چون بهار، از جان شیرین، دست بر خواهیم داشت

  پس سر کوی ترا، پر شور و شر خواهیم کرد.                                       (ملک الشعراء بهار)

 

*چنان زهر فراقت، ریختی در ساغر عمرم

 که مرگ از تلخی آن، گرد جان من نمی گردد.                                     (کلیم کاشانی)

 

*چو باشم سر به زانو ، مانده شب در فکر یار خود

 رود چشمم به خواب و ماه بینم در کنار خود.                    (بابا فغانی شیرازی)

 

*چنان پر است، دل از آتش محبت او

 که ناله از جگرم، شعله پوش می آید.                                        (شوقی ساوجی)

 

*چشم بیمار ترا نازم، که با صاحبدلان

 دعوی زور آوری، در ناتوانی می کند.                                        (فروغی بسطامی)

 

*چون حلقۀ کعبه است، سزاوار پرستش

  چشمی که، نگاه هوس آلود ندارد.                                           (صائب تبریزی)

 

*چه شامها، که چراغم فروغ روی تو بود

 پناهگاه شبم ، گیسوی سیاه تو بود.                                          (مهدی سهیلی)

 

*چشم خِردت باز کن و نیک بیندیش

 تا زین دو، کدام به که ، آنت خوانند.                                         (ابوسعید ابوالخیر)

 

*چو خواهد مدعی ، احوال آن سیمین بدن پرسد

 ز غیرت تا کند خون در دلم، آید ز من پرسد.                    (انور زند شیرازی)

 

*چشمم سپید شد، بِرَهِ انتظار و باز

 از گرد رهگذار تو، قطع نظر نکرد.                                             (صباحی بیدگلی)

 

*چنان شدیم که، دشمن به ما بیخشاید

 تو خود بگو که، کجا دوست را چنین دارند؟                               (راضی)

 

*چنان از پی ناقه ات، اشک ریزم

  که از گریه ام، ناقه در گِل نشیند.                                           (نشاط اصفهانی)

 

*چون تهدست گشتی و مُفلس

   همه از دیدن تو، بیزارند.                                                     (مهدی هدایت)

 

*چشم یقین گشا و رخش بی گمان ببین

 حیفست عمر ، جمله به پندار بگذرد.                                        (صغیر اصفهانی)

 

*چون بدو نیکِ منِ سوخته خرمن پرسند

  آه اگر آنچه بدل کرده ام، از من پرسند.                                    (ولی دشت بیاضی)

 

*چنان گسسته ام از ما سوی، علاقۀ الفت

 که غیر زلف توام، هیچ دستگیر نباشد.                             (غبار همدانی)

 

*چون شرح اشتیاق نویسم، که نامه را

  شوید سر شک و گریه امانم نمی دهد؟                                    (دهقان سامانی)

 

*چون هما، مرغ دلم از سر عالم برخاست

 از سر کوی تو ای مَه ، به چه مشکل خیزد؟                               (غبار همدانی)

 

*چرا ای مرگ! ننمائی شتابی؟

  مگر یک عمر هم، جان می توان کند؟                                     (فروغ شیرازی)

 

*چون به شرح غم تو، خامه نهم بر کاغذ

 گردد از اشک من و خامه، بهم تر کاغذ.                                     (جامی)

 

*چو بِه گشتی، طبیب از خود میازار

 چراغ از بهر تایکی، نگه دار.                                                    ؟

 

*چو دشنامی شنیدی، لب فرو بند

 که سالم مانی، از دشنام دیگر.                                       (قاآنی شیرازی)

 

*چگونه خواهش غمخواری، از کسی داری؟

  کسی که نیست خود، از بهر خویشتن غمخوار.                           (نظام وفا)

 

*چون دوست در نظر بود، از دشمنت چه غم

  چون گل بدست با شدت ، از خار غم مخور.                              (خواجوی کرمانی)

 

*چو شمع ، دیدۀ هجران کشیده، آب شد آخر

 گل جدائی همصحبتان، گلاب شد آخر.                                     (تسلّی شیرازی)

 

*چون می روی، به نامۀ خود شاد کن مرا

  یاد تو باد، یا خبر نامه بَر، به خیر.                                            (مهدی سهیلی)

 

*چشمم که نداشت ، تاب نظارۀ یار

 شد اشک فشان ، به پیش آن سیم عذار.                                    (ابوسعید ابوالخیر)

 

*چون قضا بیرون کند، از چرخ سر

 عاقلان گردند، جمله کور و کر!                                               (مولوی)

 

*چه گویمت که، ز سوز درون چه می بینم

 ز اشک پرس حکایت، که من نی ام غمّاز.                                  (حافظ)

 

*چون بلبلی که، با قفس آید به گلستان

 رفتم به کشور خود ، و در غربتم هنوز.                                      (حکیم قمی)

 

*چشم اگر پوشیده باشد، دل نمی گردد سیاه

 بیشتر تاریکی این خانه، از دامست و بس.                                  (صائب تبریزی)

 

*چندین مگوی ، مرهم و مرهم، که هر که بود

  در خستگی فرو شد و مرهم نیافت کس.                                   (خاقانی شیروانی)

 

*چوب را آب ، فرو می نبرد ، دانی چیست؟

 عارش آید ز فرو بردن ، پروردۀ خویش.                                     ؟

 

*چنان ضعیف شدم از غمش، من درویش

 که سایه را نتوانم، کشید در پی خویش.                                    (خواجه درویش عراقی)

 

*چو از هم آشیان افتاد مرغی دور، تنها شد

 بود کنج قفس خوشتر، ز پرواز گلستانش.                                   (هاتف اصفهانی)

 

*چو مرا نماند رنگی، همه رنگ از او گرفتم

 که جهان مسخّرم شد، چو برآمدم به رنگش.                               (فخرالدین عراقی)

 

*چون شمع ، شب فراقت از سر تاپای

  بگداختم و چکیدم ، ا زدیدۀ خویش.                                       (مجدی کردستانی)

 

*جرم می آید ز من، یا عفو می آید ز تو

 رحم را حدّیست، از حد رفت، این بازم بکش.                              (وحشی بافقی)

 

*چو با جانم غم تو،آشنا شد

 مکن بیگانگی و آشنا باش.                                                     (انوری)

 

*چون لاله به دشت عشق، افروخته باش

 با داغ جنون ، ساخته و سوخته باش.                                        (مشفق کاشانی)

 

*چون ز یزدان هر چه خواهی، می دهد

  خلعت و انعام سلطان، گو مباش.                                            (عبید زاکانی)

 

*چون تیشه مباش، و جمله بر خود متراش

 چون رنده، ز کار خویش بی بهره مباش

 تعلیم ز ارّه گیر، در عقل معاش

 چیزی سوی خود میکش، و چیزی می پاش.                              (جامی)

 

*چون کشم بار فراق تو، بدین طاقت و صبر؟

  چون دهم شرح جفای تو، بدین دانش و هوش؟                          (خواجوی کرمانی)

 

*چند مال شُبهه ناک آری به کف؟

 تا که باشی نرم پوش و خوش علف.                                          (شیخ بهائی)

 

*چرخ گَرد از هستی من، گر برآرد،گو برآر

  دور بادا، دور، از دامان نامم گرد ننگ.                                      (هاتف اصفهانی)

 

*چو آیم جانب کوی تو، صد منزل یکی سازم

 و گر بیرون روم، در هر قدم صد جا کنم منزل.                            (اهلی ترشیزی)

 

*چون نگهدارم از آن رشک((پری)) دل که رفیق

 بیش از این حدّ بشر نیست، نگهداری دل.                                  (رفیق)

 

*چون به بهار سرزند، لاله ز خاک من برون

 ای گل تازه! یاد کن ، از دل داغدیده ام.                                    (رهی معیّری)

 

*چشم از فراق روی تو، خون گریه می کند

 اینک کنار دامن رنگین، گواه چشم.                                          (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*چون بدیدم آشکارا، روی دوست

  صد هزاران راز پنهان، یافتم.                                                 (عطار نیشابوری)

 

*چو بستی در به روی من، بکوی صبر رو کردم

 چو درمانم نبخشیدی، به درد خویش خو کردم.                          (محمد حسین شهریار)

 

*چه غم، اَرنه برگ و باری، و نه زاد راه دارم

 منم آن گدا که، عزم درِ پادشاه دارم.                                        (نشاط اصفهانی)

 

*چنددر کوی تو، با خاک برابر باشم؟

 چند پامال جفای تو ستمگر باشم؟                                           (وحشی بافقی)

 

*چنانت دوست می دارم، که گر روزی فراق افتد

  تو صبر از من توانی کرد ، ومن صبر از تو نتوانم.                          (سعدی)

 

*چنان میل دل دیونه را ، سوی تو می بینم

 که هر جا گم شد، او را برسر کوی تو می بینم.                            (کمال الدین بنائی)

 

*چون روشنی نیافتم از چشم اختران

 همچون شهاب ، در دل شبها گریستم.                                      (مشفق کاشانی)

 

*چهره را از عشق خوبان ، ارغوانی کرده ام

 شوخ چشمی بین، که درپیری جوانی کرده ام.                                      (وحشی بافقی)

 

*چه گنه کرد دلم، کز تو چنین دور شدم؟

 من چه کردم که، ز وصل تو جدا افتادم؟                                   (فخرالدین عراقی)

 

*چون شفق آغشته در خون ،چهره از خونین دلی

  از گریبان افق، هر شامگه، سر بر زدم.                                      (مشفق کاشانی)

 

*چو غنچه مرده دلم، تا به کی نظاره کنم؟

 نسیم وصل تو کو، تا که جامه پاره کنم.                                    (ظهیر فاریابی)

 

*چو آفتاب رخش را ، کند زمن پنهان

 ز گریه ، دامن خود را پر از ستاره کنم.                                     (ذرّه بختیاری)

 

*چشم بر هم نزنم ، گر تو به تیرم بزنی

 لیک ترسم که، بدوزد نظر از روی توام.                                      (سعدی)

 

*چو خواهی نامه ات، بر بال مرغ نامه بر بندم

 نخست از رشک، مرغ نامه بر را بال و پر بندم.                    (عذرا بیگدلی)

 

*چگونه خنده زند بوسه بر لبم ، که دگر

 زتاب گریه، من از گریه سوگوارترم.                                          (مهرداد اوستا)

 

*چونکه در درگاه او، پرورده ام

 رو به درگاه دگر، ناورده ام.                                                    (شیخ بهائی)

 

*چشم خوبان، از غبار خاطر ما روشن است

 در سیه بختی، شریک سرمه دان افتاده ایم.                               (غنی)

 

*چو فارغ در گرفتاری، ز جور خار و خس باشم

 همان بهتر که، د رگلشن نباشم ، در قفس باشم.                          (مشتاق اصفهانی)

 

*چوب قفس، زگریۀ صیّاد کرد گُل

 من دل ، بر آشیانۀ پُر خار بسته ام.                                           (صائب تبریزی)

 

*چه حاجت بود شمع افروختن، در بزم او یارب

 چو از عکس رخش ، علم پر از مهتاب می دیدم.                          (جامی)

 

*چو شمع ، گریه نکردی مگر به روز سیاهم

 چو بخت، جلوه نکردی مگر ز موی سپیدم.                                (مهرداد اوستا)

 

*چون خلاف و عده اش ، پیغامی آوردم رسول

 شد فزون هر لحظه ام، بر دل از آن پیغام غم.                    (سینا اصفهانی)

 

*چونِی، شدم به نیستان نغمه گی مهجور

 چو ناله خورده گِره، در گلوی خویشتنم.                                    (مشفق کاشانی)

 

*چگونه شکر ِ این نعمت گذارم؟

 که دارم دست و آزاری ندارم.                                                     ؟

 

*چون سبزه ، قدم بر لب جوئی ننهادیم

 چون لاله ، قدح بر لب آبی نکشیدیم.                                        (وحشی بافقی)

 

*چون از این خانه، که نا اهل د رآن جای گزید

  نا گزیریم سراسیمه، به صحرا برویم.                                        (محیط طباطبائی)

 

*چه کرده ام که، ز جانان خود جدا شده ام؟

 چه گفته ام که، گرفتار این بلا شده ام؟                                     (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*چو کار عشق ، بدینجا کشید دانستیم

 که چیستیم و چه بودیم و کیستیم و کدام؟                               (قاآنی شیرازی)

 

*چرخ کج رو نیست، تو کج بینی ، ای دور از حقیقت

 گر همه کس را نکو خواهی ، برو خود را نکو کن.                         (نظام وفا)

 

*چه رشک می بری ای دل! بکشتگان غمش

 تو هم به مقصد خود می رسی، شتاب مکن.                                         (ظهوری)

 

*چون عزم رفتن می کنی ، د رچشم غمگینم نگر

 اندوه پیدا را بین، دراشک نا پیدای من.                                               (مهدی سهیلی)

 

*چند غبار ستم، انگیختن؟

 آب خود و خون کسان ریختن؟                                                        (نظامی گنجوی)

 

*چنانکه شمع ، فروزان نماید از فانوس

  فروغ سینه اش، از پیرهن بود، روشن.                                                (مظهر)

 

*چو خوشست بوی عشق از ، نفس نیازمندان

 دل از انتظار، خونین دهن از امید ، خندان.                                          (سعدی)

 

*چون سیاهی شد ز مو ، هوشیار می باید شدن

 صبح روشن چون شود، بیدار م یباید شدن

 عمرها ، کار تو با گفتار بی کردار بود

 بعد از این، کردار بی گفتار می باید شدن.                                            (صائب تبریزی)

 

*چه حاصل از و فاداری من، کان بی وفا دارد

 وفا با بی وفایان، بی وفائی با وفا داران.                                                (هاتف اصفهانی)

 

*چه باکی ، گر فراموشم کنی، حق را بیاد آور

 ز نسیان جوانان آگهم ، یاد پسر با من!                                                (مهدی سهیلی)

 

*چه خوشست صوت قرآن، ز تو دلربا شنیدن

 به رخت نظاره کردن، سخن خدا شنیدن.                                            ؟

 

*چه خوب زخمیِ مژگان او شدی ای دل

 ترا که گفت، برو جنگ با سپاهی کن؟                                                (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*چون کرد قصد سوختنم، چشم مست او

  آتش ز دل گرفتم و دادم ، بدست او.                                                 (علینقی کمره ای)

 

*چنان در خویش می گریم ، که مژگان هم نمی داند

  به لبهایت قسم ، لبخند را نشناختم بی تو.                                          (مهدی سهیلی)

 

*چون غنچه بسته ام دهن، از گفتگوی تو

 لیکن چو گل شکفته ام ، از رنگ و بوی تو.                                          (باقی)

 

*چون به صورت همه پاکیم و به سیرت ناپاک

 نیست بخشودنی ای دوست، خطایِ من و تو.                                        (محمد علی فتی)

 

*چون شیر درنده ، در شکاریم همه

 دایم به هوای ، نفس یاریم همه

 گر پرده ز روی کارها ، بر دارند

 معلوم شود که، در چه کاریم همه.                                                    (عباس میرزا)

 

*چشم دل باز کن، که جان بینی

 آنچه نا دیدنی است، آن بینی.                                                 (هاتف اصفهانی)

 

*چه شیرین آمدی، شوری به دل انداختی ، رفتی

 نگاهی کردی و کاردلم را ساختی، رفتی.                                             (مهدی سهیلی)

 

*چنان غریو کشیدی، میان بستر گلها

  که سُکر خواب خوش، از عطر رازیانه گرفتی.                             (سپیدۀ کاشانی)

 

*چون نگارم به برت، شرح پریشانی خویش

 حیف باشد تو، چو من نیز پریشان باشی.                                                       ؟

 

*چو بلبل، روی گل بیند، زبانش در حدیث آید

 مرا در رویت از حیرت، فرو ماندست گویائی.                               (سعدی)

 

*چه شود به چهرۀ زرد من، نظری برای خدا کنی؟

 که اگر کنی، همه دردمن، به یکی نظاره دواکنی.                         (هاتف اصفهانی)

 

*چه شود ز روی وفا اگر ، نظری به سوی گداکنی؟

  که اگر کنی، همه درد من، به یکی نظاره دواکنی.                       (فانی شوشتری)

 

*چیست مانع ز من زار، چه می پرهیزی؟

  بگشا لعل شکر بار، چه می پرهیزی؟                                       (وحشی بافقی)

 

*چون خود همه عیبی، چه کنی عیب کسان فاش

 بر غیر چه خندی، چو تو خود بدتر از آنی.                                  (قاآنی شیرازی)

 

*چگونه شرح درد دل نویسم، سوی مهروئی؟

 که از آشفتگیها دل رود سوئی، قلم سوئی.                                  (میر عبد الباقی)

 

*چه حاصل باشدت ای دل،ندانی از چنان جانی

  که نتوان سا ختن آن را، نثار راه جانانی.                                   (نظام وفا)

*چو دل به زلف تو بستم، بخود قرار ندیدم

 برو که چون سر زلفت، بخود قرار نبینی.                                    (محمد حسین شهریار)

 

*چو به غیرتم از این هم، که مرا حبیب باشی

 زکجا ست تاب آنم، که تو با رقیب باشی؟                                  (صرفی ساوجی)

 

*چشم امید، سوی تو دارند ممکنات

 آنکس که، بوده است و بود با بقا توئی.                                       (صامت بروجردی)

 

*چشم رضا و مرحمت، بر همه باز می کنی

  چونکه به بخت ما رسد، این همه ناز می کنی.                            (سعدی)

 

*چون توانم ، از تو دل برداشتن، ای غم که تو

  ترک عالم ، از برای خاطر ما کرده ای.                                      (ابوطالب تبریزی)

 

*چو مجنون، خانه ای در دامن صحرا هوس دارم

 که غیر از گرد باد، آنجا نیاید هیچ دیّاری.                                   (صائب تبریزی)

 

*چه شود که پاک گردم، ز وجود هر گناهی؟

  که ترا به میمنت باز، به زمانۀ نگاهی.                              (منصوره فیلی)

*چنان موافق میل منی و در دل من

  نشسته ای که، گمان می برم در آغوشی.                                  (سعدی)

 

*چه کرده ام که، مرا پایمال غم کردی

 چه اوفتاد که، دست جفا بر آوردی.                                          (خاقانی شیر وانی)

 

*چون درخت غمگینم، در کویر ناکامی

 شاخ وبرگ من حسرت، میوه ام پریشانی.                                   (مهدی سهیلی)

 

*چهره ام کاهی از آن شد، کز تب عشق تو هر دم

  آنچنان لرزم که، لرزد پیش بادی پَر کاهی.                                (ملک الشعراء بهار)

 

*چشم دارم که تو، با نرگس خون آلوده

  در دل شب ، به سراغ من بیدار آئی.                                        (محمد حسین شهریار)

 

*چه شود که شهِ لافتی، نظری بجانب ما کنی؟

 که به کیمیای نظاره ای ، مس قلب تیره طلا کنی.                                 (وفائی)

 

*چنان دل کنده می باید، از این تنگ آشیان باشی

 که خود را در قفس دانی، اگر در گلستان باشی.                           (کلیم کاشانی)

 

*چه شود که راه یابد، سوی آب تشنه کامی؟

 چه شود که کام جوید، ز لب تو کام جوئی.                                (رضوانی شیرازی)

 

*چون نشینی طرف گلزاری، بیاد گلرخی

  خاطرت ار رنجد از خاری، الهی نیستی

 چون خلیل عشق ، خوش در آتش نمرود باش

 آتشت گر نیست گلزاری، الهی نیستی.                                       (الهی قمشه ای)

 

*چند بیهوده توان برد بسر، عمر عزیز؟

 جهد ای دل! که از این پس پیِ کار گیری.                                 (نشاط اصفهانی)

 

 

حرف  « ح »

حاجت به شمع نیست که مهتاب خوشتر است (سعدی)

حاجت تعلیم نَبود مردم فهمیده را (سلیم تهرانی)

حاجت گاو چهل ساله به گوسانه فتاد (سلیم تهرانی)

حاجت مشاطه نیست روی دلارام را (سعدی)

حاجت نبود از تو تقاضا کردن (مولوی)

حاجی به ره کعبه و ما طالب دیدار (شیخ بهایی)

حاصل بی حاصلی نبود بجز شرمندگی / بید مجنون در تمام عمر سر بالا نکرد (شیخ بهایی)

حاصل ز همه عمر ، همین یک نفس است  (بابا افضل)

حاصل عمر ، به جز وصل نکو رویان نیست  (خواجوی کرمانی)

حاصل عمر سه سخن بیش نیست / خام بدم ، پخته شدم ، سوختم  (شمس تبریزی)

حاصل عمر من آن بود که با دوست گذشت (نظام وفا)

حاصل نخل تمنّا ، میوۀ خام است و بس (صائب تبریزی)

حاضر به جنگ باش ، اگر صلحت آرزوست  (صائب تبریزی)

حافظ  وظیفۀ تو دعا گفتن است و بس  (حافظ)

حاکم معزول ، نور دیده است (صفایی نراقی)

حال افتاده نداندکه نیفتد باری (سعدی)

حال افتاده نداند مگر آن که افتاده است (امیر خسرو دهلوی)

حال بلبل از دل پروانه پرس / قصۀ دیوانه از دیوانه پرس (رهی معیّری)

حال بیداری شمع از دل رنجور بپرس (کمال خجندی)

حال بیمار کهداند به جز از بیماری (رفیع الدّین لنبانی)

حال پیاده باز پرس ای سوار توسنی(جییحون یزدی)

حالت سوخته را سوخته دل می داند (توحیدی شیرازی)

حال تنها گرد ، تنها گرد میداند که چیست (وحشی بافقی)

حال دل را رنگ رو گویا بود (صفای نراقی)

حال دل سوخته کی سوخته دامن داند (عماد فقیه)

حال دل شمع ، ز پروانه پرس  )خواجوی کرمانی)

حال دل غریب که داند به جز دل غریب (طلعت یزدی)

حال متکلّم از کلام پیداست  (شیخ بهایی)

حال ناموزن ما از قامت موزون توست  (امیر فیروز کوهی)

حال ، نه قال است که گفتن تو دان (خواجوی کرمانی)

حال و روز سگ ، ز مهتر بهتر است (صفای نراقی)

حال هرکس موافق فال است (صفای نراقی)

حال هیچ کس نمی پرسد / یا همین حال ما نمی پرسی (دامی همدانی)

حایض او ، من شده به گرمابه / ماه  ی ، من طپیده در تابه (سنایی)

حبا از شمع مجلس پرس حال سوز پروانه (کمال خجندی)

حب دنیا پای بند است ار همه یک سوزن است(سنایی)

حب دنیا هست رأس هر خطا  (شیخ بهایی)

حج آزادگان ، خرابات است(سنایی)

حجب ز اندازه فزونتر بد است / این همه محجوب شدن بی خود است (جلال الممالک)

حد زده به بود که بیم زده(سنایی)

حدیث دل ، به زبان نگاه می گویم (اقبال)

حدیث دوست ، با دشمن نگویید (سعدی)

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست (سعدی)

حدیث راست ، از دیوانه پرسید (خواجوی کرمانی)

حدیث شمع ، از پروانه پرسید (خواجوی کرمانی)

حدیث کلک دگر دان و کار تیغ دگر (مسعود سعد سلمان)

حذر از گردش چشم سیهی باید کرد (نشاط)

حذر کن ز آزاد افتادگان(فتحعلی خان صبا)

حرف بد ، از زبانِ بد باشد (فتحعلی خان صبا)

حرف بسیار است اما رخصت گفتار نیست (قصّاب کاشانی)

حرف حق ، بر زبان شود جاری (قصّاب کاشانی)

حرف کج ، راست به زور رگ گردن نشود (صائب تبریزی)

حرفی است حسابی ، که جوابش نبود (مفتون همدانی)

حرفی که به جایی نرسد حرف حساب است (امیر فیروز کوهی)

حرمت اهل نظر را باید گرفت  (امیر فیروز کوهی)

حرمت من گر نداری ، حرمت عشقم بدار(وحشی بافقی )

حریم جامه بر بیمار ، بار است  (مایل شاملو)

حریص را نکند نعمت دو عالم ،سیر (واعظ قزوینی)

حریف مجلس ما خود همیشه دل می برد/ علی الخصوص که پیرایه ای بر اوبستند

(سعدی)

حریف یاخته ، با خود همیشه در جنگ است (سعدی)

حسابش که با کرام الکاتبین است (سعدی)

حسد آن است که هرگز نپذیرد درمان(فرّخی سیستانی)

حسد دردی است کان را نیست درمان (فرّخی سیستانی)

حسنت به اتّفاق ملاحت جهان گرفت / آری به اتّفاق ، جهان می توان گرفت (حافظ)

حفظ باید کرد هر کس احترام خویش (همایون کرمانی)

حق از بهر باطل نشاید نهفت (سعدی)

حقا که رفیق نیمه راهی بودی (سعدی)

حق را شناخت آن که نشناخت نمک (میرزا آقا اردکانی)

حق ، ز حق خواه باطل ، از باطل (سنایی)

حق ، کز رگ گردن به تو نزدیک تر است (جیحون یزدی)

حقگو نکند ز هیچ کس وهم و هراس (امیری ادیب الممالک)

حق گوی ، اگر چه تلخ باشد (امیری ادیب الممالک)

حقگوی را زبان ملامت بود دراز(سعدی)

حق نان و نمک بسیار باشد (نزاری قهستانی)

حق نباید گفت الا آشکار (سعدی)

حق نعمت ، نگاه باید داشت (سعدی)

حق همچو آفتاب ، هویدا و روشن است/ من گر نبینمش گنه از دیدۀ من است(عطاسمیعی)

حق همسایگان بزرگ شمار (اوحدی مراغه ای)

حقیقتِ همه کس ، بر خلاف  شهرت اوست (امیر فیروز کوهی)

حکایت شب هجران نه آن حکایتهاست / که شمه ای ز بیانش به صد رساله بر آید (حافظ)

حکم حق با تو مساواها کند / چو که از حد بگذرد رسوا کند (مولوی)

حکم دروغ دادی و گفتی حقیقت است

حکیمی که خود باشدش زرد روی / از او داروی سرخ روی مجوی (سعدی)

حلقش به طناب غیرت آویخته شد (مولوی)

حلقۀ جمع مردم دلگیر / هست بدتر ز حلقۀ زنجیر (مکتبی)

حلم ، سرمایۀ کمال بود (مکتبی)

حلوا به کسی ده که محبت نچشیده است (سعدی)

حلوا نخورد چو جو بیاید خر (ناصر خسرو)

حیوای تن تنانی ، تا نخوری ندانی(ناصر خسرو)

حمله با شیر مرد همراه است / حیله کار زن است و روباه است (سنایی)

حنایت پیش ما بی رنگ باشد (صفای نراقی)

حورا بهشتی را دوزخ بود اعراف / از دوزخیان پرس که اعراف بهشت است (سعدی)

حور با گنده پیر کی سازد (سنایی)

حیف از آن سرمه که در دیدۀ نابینا رفت (کمال خجندی)

 حیف از تو که ارباب وفا را نشناسی (کمال خجندی)

حیف از طلا که خرج مطلّا کندکسی (قصّاب کاشانی)

حیف است ز خوبی که شود عاشق زشتی (حافظ)

حیف اوقات ، که یکسره به طلعت برود (حافظ)

حیف این عمر که بر امید فردا بگذرد (مخفی زیب النساء)

حیف باشد چو تو شهباز ، اسیر قفسی (حافظ)

حیف باشد دل دانا که مشوّش باشد (حافظ)

حیف دانا مردن و افسوس ،نادان زیستن (حافظ)

حیله جو را بهانه بسیار است (حافظ)

 

 

حرف « خ »

خار است نخست ، بار خرما (سعدی)

خار ، بالا نشین دیوار است (صائب تبریزی)

خار ، به پیری رسد ، گل به جوانی بمُرد (عمعق بخارایی)

خارد ار پشت مرا انگشت من /  خم شود از بار منّت پشت من (صفی صفاهانی)

خارکش خار ، برد ، طالب گل ، گل چیند (جامی)

خار نتوان  گرفتن دامن بر چیده را   (صائب تبریزی)

خاریدن گوش را یک انگشت بس است (کلیم کاشانی)

خاطر آینه را آهی مکدّر می کند (محتشم کاشانی)

خاطر صاف دلان زود مکدّر گردد (طرزی قند هاری)

 خاقانی آن کسان که از طریق تو می روند / زاغند و زاغ را روش کبک آرزوست (خاقانی شروانی)

خام تا پخته شود ، زیر و زبر ها دارد (صابر)

خامشی هم ترجمان حال ماست (بیدل)

خاموشی نشین وفارغ از عالم باش (بیدل)

خاموشی پروانه کند کار خود آخر / ای شمع بیندیش و نگهدار زبان را (کلیم کاشانی)

خانه ، از پای بست ویران است (سعدی)

خانه ای نیست که سیل آید و ویران نکند (قصاب)

خانه تاریک و مرد بی مایه / سایه ای باشد از بر سایه (سنایی)

خانه را روشن نمی سازد چراغ پشت پا (صائب تبریزی)

خانه را یار و راه را یاران (سنایی)

خانه روشن کی کند نام چراغ (سنایی)

خانه ویران می شود چون طفل باشد خانه دار(غنی کشمیری)

خانۀ درویش را شمعی به از مهتاب نیست (صائب تبریزی)

خانۀ ظالم ، به اندک فرصی ویران شود (صائب تبریزی)

خانۀ ظالم چو ویران شد چراغان می شود (میرزا اشرف)

خانۀ غنچه خراب است به یک خندیدن (واعظ)

خانۀ قرضدار هر جا هست / ملک الموت را نظر گاه است (مکتبی)

خانۀ ما از خرابی قابل تعبیر نیست (سلیم تهرانی)

خانۀ ویران ، شایان اقامتگاه نیست (محیط طباطبایی)

خبرِ خانۀ خود از دگری می گیری (صائب تبریزی)

خبر ما برسانید به مرغان چمن / که هم آواز شما در قفسی افتاده است (سعدی)

خدا بر لب ولی دل ، در هوا غرق (نشاط)

خدا کشتی آنجا که خواهد برد /  اگر ناخدا جامه بر تن درد (سعدی)

خدا گر ز حکمت ببندد دری / ز رحمت گشاید در دیگری (سعدی)

خدا نخواست که باشد چراغ ما خاموش (صابر)

خداوندا سه درد آمد به یک بار /  زن زشت و خر لنگ و طلبکار  (صابر)

خدنگ آنقدر افکن که در جگر گنجد (شجاع کاشی)

خدنگ مار کش با مار شد جفت /  قضا هم خنده زد هم آفرین گفت (شجاع کاشی)

خراباتی ، خراب اندر خراب است (شبستری)

خراب چون نشود ؟ خانه ای بر سر آب است (نسیمی هروی)

خرابی همه عالم ز خوردن می ناب است (نسیمی هروی)

خر ، ازجل ز اطلس بپوشد خر است (سعدی)

خر ، بار کش است ، هر کجا خواهد بود (سعدی)

خر به بازار ری فراوان است /  با خبر باش تا تنه نخوری (شناطی خان)

خرج که از کیسه مهمان بود  /  حاتم طایی شدن آسان بود (سعدی)

خر چه داند قیمت نقل و نبات (سعدی)

خُرد شوی ، گر نشوی خرده بین (نظامی گنجوی)

خر عیسی گرش به مکه برند / چون پس آید ، هنوز خر باشد (نظامی گنجوی)

خرّم آن کس که غم عشق تو را در دل دارد (عبید زاکانی)

خرما نتوان خورد از این خار که کشتیم / دیبا نتوان بافت از این پشم که رشتیم (سعدی)

خّرم دلِ آن کس که دل ریش ندارد (فخر الدّین عراقی)

خر نداری چه ترسی از خر گیر (سنایی)

خریدار گوهر بود گوهری (نظامی گنجوی)

خری زاد و خری زید و خری مرد (نظامی گنجوی)

خری کو شصت من بر گیرد آسان / ز شصت و پنج من نبود هراسان(نظامی گنجوی)

خزان دیگران از نو بهار ما بود بهتر (صابر)

خشت اوّل چون نهد معمار کج / تا ثریا میرود دیوار کج (صابر)

خشت بر دریا زدن بی حاصل است (صابر)

خشک و تر سوزد به هم چون آتش افتد بیشه را (صابر)

خشم و شهوت ، مرد را احوال کند (مولوی)

خصم داناکه دشمن جان است / بهتر از دوستی که نادان است (مولوی)

خطا بر بزرگان گرفتن خطاست(سعدی)

خطا بُوَد ز خطا زاده گر خطا نکند (سعدی)

خطا کرد در بلخ آهنگری / به شوشتر زده گردن مسگری (سعدی)

خطر در آب زیر کاه ، بیش از بحر می باشد (صائب تبریزی)

خفاش ندارد خبر از پرتو خورشید (آشفته)

خفتگان را چه غم از نالۀ بیداران است (عماد کرمانی)

خفته از صبح ، بی خبر باشد (سعدی)

خفته دایم خویش را بیدار می بیند به خواب (جامی)

خفته را خفته ، کی کند بیدار (خلیلی)

خفته را کی بود از گریۀ سائل خبری (عماد فقیه)

خفقان آورد آن لقمه که بیش از دهن است (گلچین)

خلایق ، بندۀ حاجات خویشند (گلچین)

خلق را از کارشان باید شناخت (پروین اعتصامی)

خلق را تقلید شان بر باد داد / ای دو صد لعنت بر این تقلید باد (مولوی)

خلل پذیر بود هر بنا که می بینی (حافظ)

خلوت از اغیار آمد نی ز یار /  پوستین بهر دی آمد نی بهار (حافظ)

 خلوت از اغیار باید ، نی ز یار (حافظ)

خلوت ، ز گفتگوی دو کس ، انجمن شود (صائب تبریزی)

خموشی ، پرده پوش راز باشد (وحشی بافقی)

خمیده پشت از آن دارند پیراهن جهان دیده / که اندر خاک می جویند ایّام جوانی را(نظامی گنجوی)

خمیر مایۀ دکان شیشه گر سنگ است (صائب تبریزی)

خنده بر آینه کردن ، ریشخند خود بود (صائب تبریزی)

خنده رسوا می نماید پستۀ بی مغز را (صائب تبریزی)

خنده می بینی ولی از گریۀ دل غافلی / خانۀ ما اندرون ابر است و بیرون آفتاب (صائب تبریزی)

خندۀ تلخ من از گریه غم انگیز تر است / کارم از گریه گذشته است بدان می خندم (فصیح هراتی)

خندۀ ، گل ، دم پسین گل است  (سلیم تهرانی)

خنک آن که جز تخم نیکی نکاشت (فردوسی)

خواب احمق لایق عقل وی است (مولوی)

خواب تلخ است در آن خانه که بیماری هست (صائب تبریزی)

خوابِ خوش دیده هر که خوش خوابید (نظامی گنجوی)

خواب دانا ، به ز ذکر جاهلان (صفایی نراقی)

خواب راحت در حقیقت مایۀ درد سر است (غنی کشمیری)

خواب راحت کی برد آن را که بالینش بد است (سلیم تهرانی)

خواب ، سنگین شود از زمزمۀ آب روان (صائب تبریزی)

خوابِ ندیده را همه تعبیر می کنند (عراقی شیرازی)

خوابیده مکن پارس دگر پیر شدی (مفتون کبریایی)

خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش (حافظ )

خواجه داند جمله قرآن راجز به لفظ زکات (صغیر)

خواجه در بند نقش ایوان است / خانه از پای بست ویران است (سعدی)

خواری ز طمع خیزد و عزّت ز قناعت (سعدی)

خواهان کسی باش که خواهان تو باشد (سعدی)

خواهی به کسی دل ندهی ، دیده ببند (سعدی)

خواهی که دل به کس ندهی ، دیده ها بدوز (سعدی)

خواهی که دلت نشکند از سنگ مکافات / مشکن دل کس را در این خانه کسی هست (فروغی بسطامی)

خواهی که سر به جای بود ، سرّ نگاهدار (فروغی بسطامی)

خواهی که کسی شوی ، ز ناکس بگریز (بابا افضل)

خواهی نشوی رسوا ، همرنگ جماعت شو (بابا افضل)

خوبرو خود پسند و مستبد است (مفتون همدانی)

خوب رویان به کسی وفا نکنند (امیر حسین ایروانی)

خوب می گوید سخن هر کس که گفتارش کم است /  میوه نیکو پرورد هر شاخه ای بارش کم تر است (صائب تبریزی)

خوب ، هر کاری می کند خوب است (سلیم تهرانی )

خو پذیر است نفس انسانی (سلیم تهرانی )

خود فروشان ز پی گرمی بازار خوداند (طالب آملی)

خود کسی بویِ وفا نشنید زابنای لئام  (سلمان ساوجی)

خودم کردم این بد که لعنت به من (سلمان ساوجی)

خودم کردم که لعنت بر خودم باد (سلمان ساوجی)

خود می رسی به قسمت خود ، این شتاب چیست (وصال شیرازی)

خود می کشی عاشق را ، خود تعزیه می داری (وصال شیرازی)

خود ناگرفته پند ، مد پند دیگران (واعظ)

خورد افسوس هر کس بی تأمل می کند کاری (حزین لاهیجانی)

خورشید به هر جا که رود شام ندارد (کریما نیشابوری)

خور و پوس و بخشای و راحت رسان / نگه می چه داری برای کسان (سعدی)

خوش آمد گوی را بر خود مده راه (سعدی)

خوش آن چاهی که آب از خود بر آرد (سعدی)

خوشا آنان که هرّ از برّ ندانند (بابا طاهر)

خوشا آن کس که بارش کمترک بی (بابا طاهر)

خوشا زمان فقیری و خانه بر دوشی (آتش)

خوش باش که هر چه آید از دوست خوش است (اهلی شیرازی)

خوش بود گر محک تجربه آید به میان / تا سیه روی شود هر کس که در او غش باشد (حافظ)

خوشبوی بود کلبۀ همسایۀ عطار (ناصر خسرو)

خوشتر آن باشد که سرّ دلبران / گفته آید در حدیث دیگران (مولوی)

خوشتر بود عروس نکو روی بی جهیز (سعدی)

خوشتر ز هر سخن ، سخن ناشنیده است (امیر فیروز کوهی)

خوش خبر باش ای نسیم شمال (حافظ)

خوش خوی همیشه خوش معاش است (حافظ)

خوش درخشید ولی دولت مستعجل بود  (حافظ)

خوش زبانی ، نشان دانی است (حافظ)

خوش گرفتند حریفان سر زلف ساقی (حافظ)

خوش گلشنی است، حیف که گلچین روزگار / فرصت نمیدهد (قصاب کاشانی)

خوش میوه ترین درخت ، کم بار تر است (صفایی نراقی)

خو کن به گربه ، خنده ز گل ، بی وفا تر است (کلیم کاشانی)

خون به خون شستن محال است و محال (مولوی)

خونِ جگر است آنچه به ابرام ستانی (صائب تبریزی)

خون خود را میخورد گرگی که بی دندان شده  (صائب تبریزی)

خون خوردی گر طلب روزی ننهاده کنی (حافظ)

خون کند زید و قصاص او به عمرو / می خورد عمرو بر احمد حدّ خمر (حافظ)

خون میخورم و تو باده می پنداری (حافظ)

خویش بد را زبان ببر به سپاس / دشمن خانگی است زو بهراس (اوحدی مراغه ای)

خیاط ، درِ جیب برایش ننهاد (مفتون همدانی)

خیاط روزگار به بالا هیچ کس پیراهنی ندوخت که آخر قبا نکرد (مولوی)

خیمه سلطنت آنگاه فضای درویش (سعدی)

 

 

                                                                          ((حرف د))

 

 

*درس ادیب اگر بود،زمزمۀ محبّتی

 جمعه به مکتب آورد، طفل گریز پای را.                                    (نظیر نیشابوری)

 

*در هر چمن که کردم، بنیاد آشیان را

 افتاد صلح با هم ، گلچین و باغبان را.                                        (عاشق اصفهانی)

 

*دل به نگاه اولین، گشت شکار چشم تو

  زخم دگر چه می زنی،صید بخون تپیده را؟                               (فروغی بسطامی)

 

*دوام عشق می خواهی، مکن با وصل آمیزش

  که آب زندگی هم، می کند خاموش آتش را.                    (صائب تبریزی)

 

*دل اگر خدا شناسی، همه در رخ علی بین

 به علی شناختم من، بخدا قسم خدارا.                                       (محمد حسین شهریار)

 

*در کعبه وبتخانه، هر جا که شدم دیدم

  سودای تودر سرها، اوصاف تو بر لبها.                              (روشن اردستادنی)

 

*در خور پروانه ام، بزم جهان شمعی نداشت

 سوختم از گرمی پرواز، بال خویش را.                             (صائب تبریزی)

 

*دلم را در غمت کردم، ز هر ویرانه ویران تر

 چو دیدم دوست می دارد دلت، دلهای ویران را.                          (خرّم اصفهانی)

 

*دل بی تو، تمنّا نکند کوی مِنی را

 زیرا که صفائی نبود بی تو، صفا را.                                            (وحدت کرمانشاهی)

 

*در بهاران، گل این زهم وا نشود

  غنچه تا هست خزان، با دل تنگ است اینجا.                    (فرخی یزدی)

 

*داد کو آن به تو این خوبی و زیبائی را

 کاش می داد بمن، صبر و شکیبائی را.                             (قضائی یزدی)

 

*دانم چو دیده دید، دل از کف رود ولی

 نتوان نگاهداشت ز خوبان، نگاه را.                                            (شوریده شیرازی)

 

*دیده ایم از بسکه شب،چشم سیاهش را بخواب

 می توان افشاند گرد سرمه، از بالین ما.                                      (شوکت)

*دوش در خواب، لب نوش ترا بوسیدم

 خواب ما به بود، از عالم بیداری ما.                                           (فروغی بسطامی)

 

*دارم از زلف تو، اسباب پریشانی جمع

 ای سر زلف تو، مجموع پریشانیها.                                            (محمد حسین شهریار)

 

*در عزای عاشق خود شمع، سوزد تا به حشر

 خوب معشوق وفاداری بُوَد، پروانه را.                                         (فرخی یزدی)

 

*در سخن پنهان شدم ، چون بوی گل در برگ گل

  میل دیدن هر که دارد، در سخن بیند مرا.                                (حکیم حاذق)

 

*در پیری از هزار جوان، زنده دل تریم

 صد نوبهار، رشک برد، بر خزان ما.                                            (نظیری نیشابوری)

 

*دلِ آسوده اگر می طلبی، عشق طلب

 عاقلان، نیک شناسند تن آسائی را.                                           (نشاط اصفهانی)

 

*در آن گلشن، که عمر باغبان از گل بود کمتر

 زهی غافل که ریزد بر زمین، رنگ اقامت را.                                (صائب تبریزی)

 

*درمیان ما، واو، غیری نمی آید بکار

 ما از آنِ دلبریم و دلبر ما زآنِ ما.                                             (نعمت الله)

 

*دردمند از کوچۀ دلدار می آئیم ما

 آه، کز دارالشفا، بیمار می آئیم ما.                                             (واقف هندی)

 

*در خرابات فنا، ملک بقا داریم ما

 خوش بقای جاودانی، زین فنا داریم ما.                                     (نعمت الله)

 

*دلم هر لحظه از داغی، به داغ دیگر آویزد

 چو بیماری که گرداند ز تاب درد، بالین را.                                 (صائب تبریزی)

 

*دوش گم کردم ز بیهوشی، ره کاشانه را

 یافتم باز از نوای جغد، این ویرانه را.                                         (کلیم کاشانی)

 

*در ره کعبۀ وصل تو، ز پا ننشستیم

 گر چه در پا شکند ، خار مغیلان ما را.                                      (عبید زاکانی)

*دردا که فراق ناتوان ساخت مرا

 بر بستر ناتوانی انداخت مرا.                                                    (شوقی ساوه ای)

 

*دوش خود را، سر بدامان تو می دیدم بخواب

  کاش می مُردم، چرا بیدار کردم خویش را؟                               (حکیم قمی)

 

*در خزان هجرگل، ای بلبل طبع حزین

 خامشی شرط وفاداری بود، غوغا چرا؟                                       (محمد حسین شهریار)

 

*در این چمن چو گلی، نشنود فغان مرا

 کجاست برق، که بر داردآشیان مرا؟                                         (کلیم کاشانی)

 

*دی که بر من دیدن، آن آفتاب آتش فکند

 دیده آبی زد برآتش ، ورنه می گشتم کباب.                                (محتشم کاشانی)

 

*در میان بیم و امّیدم که، هر دم می کند

 هر که در کارم تعلل، یار در قتلم شتاب.                                    (محتشم کاشانی)

 

*دل ما بی لب لعل تو، ندارد ذوقی

 همه دانند که باشد، ز نمک ذوق کباب.                                     (خواجوی کرمانی)

 

*دل ندانم ز خدنگ که، به خون خفت ولی

 اینقدر هست، که مژگان تو خون آلود است.                               (یغمای جندقی)

 

*دلم از سینه بتنگ است، خداایا برهان

 هر کجا در قفسی، مرغ گرفتاری هست.                                     (حالتی ترکمان)

 

*دوش در وقت سحر ، آهی بر آوردم ز دل

  در زمین آتش فتاد و برفلک کوکب بسوخت.                    (عطّار نیشابوری)

 

*دلی کز عشق خالی شد، فسرده است

 گرش صد جان بود، بی عشق مرده است                                             ؟

 

*در اندرون من خسته دل، ندانم کیست

 که من خموشم و او، در فغان و در غوغاست.                              (حافظ)

 

*دردا، که در دیار شما درد یار نیست

 آنجا که درد یار نباشد، دیار نیست

 دنبال محمل تو، سراسیمه می دوم

 من خود، نمی روم به کفم اختیار نیست.                                    (فروغی بسطامی)

 

*دارم دریغ و درد، که در جمع شاعران

 شمعی که، سر فشاند خموشی، خریده نیست.                             (حمید سبزواری)

 

*در جان ما، پیام حسینی نهفته است

 در خون ما، قیام حسینی شکفته است.                                      (مظاهر مصفّا)

 

*دلی را غنچه کن، تا م یتوانی

 پریشان کردن دلها، هنر نیست.                                               (میرزا ملک )

 

*دلم ز وعده، بر آتش نهادی و رفتی

 بیا که سوختن این کباب، نزدیک است.                                     (حزین لاهیجی)

 

*در کوی ما، شکسته دلان می خرند و بس

  بازار خود فروشی، از آنسوی دگر است.                                     (حافظ)

 

*در آینه نظر کن، تا روی خود ببینی

 وز حسن خود بماند، انگشت در دهانت.                                     (سعدی)

 

*دارد از بی همدمی، فریاد من رنگ سکوت

 رازها در سینه دارم، آشنای راز نیست.                                      (مهدی سهیلی)

 

*دراز دستی بیجا، مکن به مال کسی

 بترس دست مکافات، از این درازتر است.                                   (سخن آرا)

 

*دیگر ز اضطراب چه حاصل، که در قفس

 بال و پر شکسته، ز پرواز مانده است.                                        (عاشق اصفهانی)

 

*دل جدا، دیده جدا، سوی تو پرواز کند

 گر چه من در قفسم، بال و پرم بسیار است.                                (عاشق اصفهانی)

 

*در اشک عاشقان خدا، برق دیگریست

 هر آب تیره راکه، ببینی گلاب نیست.                              (مهدی سهیلی)

 

*در ره دل، که در آن بیم هلاک از پی نیست

 مدد از خضر مجو،چشمۀ حیوان آنجاست.                                  (جواهری وجدی)

*در حیرتم، چگونه شود رهنمای خلق

 آنکس که پای ناسِیرش عجب و نخوت است.                              (جواهری وجدی)

 

*در وصالی که شود زود میسّر، مزه نیست

  چند روزی به میان، نامه و پیغام خوشست.                               (طالب آملی)

 

*دوستت دارم اگر لطف کنی، ور نکنی

 به دو چشم تو، که چشم از تو به انعامم نیست.                            (سعدی)

 

*دِماغ عشق نداری، بهای زلف مپرس

 که این معامله ، با خاطر پریشان است.                                      (نادم گیلانی)

 

*دستی که از فراق تو، می کوفتم به سر

  باور نداشتم که، به گردن در آرمت.                                         (محمد حسین شهریار)

 

*دوباره طفل دل من، بهانۀ تو گرفت

 شبانه گریه کنان، راه خانۀ تو گرفت.                                        (مهدی سهیلی)

 

*در شب هجران، چراغم غیر شمع ماه نیست؟

 آن هم از بخت سیاهم، گاه هست و گاه نیست.                           (فتحی تبریزی)

 

*در ماهتاب دوش، خرامان همی شدی

 ماهت بدید و چادر شب، پیش رو گرفت.                                   (امیر خسرو دهلوی)

 

*دل ز مردم بردن و خود را، به خواب انداختن

  شیوۀ مژگان عیّار، و شعار چشم تست.                                     (صائب تبریزی)

 

*دامن حُسن تو، از دیدۀ ما پاکتر است

 گل شبنم زده، در عرصۀ گلزار تو نیست.                                   (صائب تبریزی)

 

*در زندگی از سه چیز، دلها خون است

 آن عائله ای که، از حساب افزون است

 آن بیماری ای که، مدتش یافت دوام

 وان وام که، مبلغش ز حد بیرون است.                                      (ابوالقاسم حالت)

 

*دور از تو عمر من، همه با درد و غم گذشت

 عمر کسی چنین، به غم و درد کم گذشت.                                 (بابا فغانی شیرازی)

 

*دوباره نام تو بردم ، دلم بهانه گرفت

 ولیک داد خود، از گریۀ شبانه گرفت.                                        (مهدی سهیلی)

 

*در کنار نامۀ اغیار، یادم کرده ای

  تا بدانم بعد، از قدر فرامش کاریت.                                          (حکیم کاشانی)

 

*دوستان گویند،سعدی! خیمه در گلزار زن

 من گلی را دوست می دارم، که در گلزار نیست.                          (سعدی)

 

*در چمن بود زلیخا و به حسرت، می گفت

  یاد زندان، که در آن انجمن آرائی هست.                                  (حزنی اصفهانی)

 

*دنبال کرد خیل غمت، اهل درد را

 من ناتوان تر از همه بودم ، مرا گرفت.                             (بابا فغانی شیرازی)

 

*دردم اینست که، از یار جدا می گردم

 گر نباشد غم جانان، غم جان این همه نیست.                             (صائب تبریزی)

 

*در دار جهان ، سرور بی ماتم نیست

  کس را به زمانه، شادی بی غم نیست.                                      (ابوالقاسم حالت)

 

*در جوانی حاصل عمرم، به نادانی گذشت

 آنچه باقی بود، آن هم در پشیمانی گذشت.                                (غزنوی)

 

*در چمن، آن بلبل افسرده ام، کز دل مرا

  بر نیامد نالۀ زاریّ و فصل گل گذشت.                                     (مشتاق اصفهانی)

 

*دامن ز کفم می کشی و می روی امروز

 دست من و دامان تو، فردای قیامت.                                         (هاتف اصفهانی)

 

*دوستم با تو، به حدی که زحد بیرون است

 دشمنم نیز به نوعی که، ز شرح افزون است.                               (محتشم کاشانی)

 

*در گلستان وفا، بلبل به گل هرگز نکرد

 آن نظر بازی که چشمم، با مغیلان کرده است.                            (کلیم کاشانی)

 

*دلت به وصل گل، ای بلبل چمن خوش باد

 که در چمن، همه گلبانگ عاشقانۀ تست.                                   (حافظ)

*دانش و دین مرا، در سر بازار وفا

 تا خبر دار شدم، این دل دیوانه فروخت.                                    (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*دل را ز غصّۀ عشق، خاموش کرده بودم

 زان لب شنید حرفی، شد بر سر حکایت.                                   (صباحی بیدگلی)

 

*دیده تا دید ترا، گفت زهی سرو بلند

 راستی کور به آن دیده، که کوته بین است.                                (قاآنی شیرازی)

 

*دیگر از خون کدامین بیگناه آلوده است

 کآن بلورین پنجه، رنگین از حنای تازه ایست.                             ( صباحی بیدگلی)

 

*دلی که بسته، به زنجیر زلف یاری نیست

 به پیش اهل نظر، هیچ اعتباری نیست.                                      (عبید زاکانی)

 

*دامن کشیدن از کف عشّاق سهل نیست

  یوسف از این گناه، به زندان نشسته است.                                 (صائب تبریزی)

 

*در عاشقی، خموش و در عشق صابری

 این خود حکایتی است که، در ممکنات نیست.                            (عبید زاکانی)

 

*دشمن،که بسان مور بی آزار است

گر دست دهد،گزنده همچون مار است.                                      (ابوالقاسم حالت)

 

*در دل او، درد ما از ناله تأثیری نکرد

 برد مرغی نامۀ مارا، که بال و پر نداشت.                                    (نظیری نیشابوری)

 

*دیشب، شبم به ناله و آه و فغان گذشت

 یعنی، چنانکه میل تو بود، آنچنان گذشت.                                 (یزدانبخش قهرمان)

 

*دل که آشفتۀ روی تو نباشد، دل نیست

 آنکه دیوانۀ خال تو نشد، عاقل نیست.                              (امام خمینی ره)

 

*دوش با مرغ چمن، ناله زنان مرغ قفس

 گفت دردی بدتر از، درد گرفتاری نیست.                                   (شوریدۀ شیرازی)

 

*دیدی که یار ، چون ز دل ما خبر نداشت

 ما را شکار کرد و بیفکند و بر نداشت.                                       (خاقانی شیروانی)

*دیدن روی ترا، دیدۀ جان بین باید

 وین کجا مرتبۀ چشم جهان بین منست.                                   (حافظ)

 

*دایم به دل حسود، خون از حسد است

  بیچاره و مضطر وزبون از حسد است.                                       (ابوالقاسم حالت)

 

*در این چمن، گل بی خار کس نچید آری

 چراغ مصطفوی، با شرار بولهبیست.                                          (حافظ)

 

*دم به دم ای غنچۀ رعنا، مخند از گریه ام

 کاین چمن را آب و رنگ، از چشم نمناک منست.                        (جامی)

 

*دل گر چه در این بادیه، بسیار شتافت

 یک موی ندانست و بسی موی شکافت.                                     (ابوسعید ابوالخیر)

 

*در همه شهر، یکی خانه نبینم که در او

  سر بزانوی غم ، از دست تو غمناکی نیست.                               (جامی)

 

*دل بدستم بود و می گشتم، بگرد کوی دوست

 بی خبر بودم، نمی دانم کجا افتاده است!                                    (سائل دماوندی)

 

*دلی دارم، خریدار محبت

 کز و گرم است، بازار محبت

 لباسی بافتم ، بر قامت دل

 ز پود محنت و تار محبت.                                                     (بابا طاهر عریان)

 

*دشمن اگر می کُشد، به دوست توان گفت

 با که توان گفت، اینکه دوست مرا کشت؟                                  (شاطر عباس صبوحی)

 

*دلی کز عشق جانان، دردمند ست

 هم او داند که، قدر عشق چند است؟                                        (عطار نیشابوری)

 

*دیدار یار غایب، دانی چه ذوق دارد؟

 ابری که در بیابان، بر تشنه ای ببارد.                                         (سعدی)

 

*دل گفت: مرا حرف لدُّ نی هوس است

 تعلیمم کن، اگر ترا دست رس است

 گفتم که، الف، گفت، دگر هیچ مگو

  در خانه اگر کس است، یک حرف بس است.                    (عزّالدین عشقی)

 

*دوش وقت سحر، از غصّه نجاتم دادند

 وندر آن ظلمت شب، آب حیاتم دادند.                                                (حافظ)

 

*دیدی که خون ناحق پروانه، شمع را

 چندان امان نداد، که شب را سحر کند؟                                    (حکیم شفا)

 

*دلا بسوز که، سوز تو کارها بکند

 دعای نیمه شبی، دفع صد بلا بکند.                                          (حافظ)

 

*درخت دوستی بنشان، که کام دل ببار آرد

 نهال دشمنی برکَن، که رنج بی شمار آرد.                                  (حافظ)

 

*در این زمین چو تو، خورشید طلعتی بوده است

 و گرنه ماه بدور زمین نمی گردید.                                           (سلیم همدانی)

 

*دشمن دوست نما را، نتوان کرد علاج

 شاخه را، مرغ چه داند که قفس خواهد شد.                               (صائب تبریزی)

*در جوانی سعی کن، گر بی خلل خواهی عمل

  میوه بی نقصان بود ، چون از درخت نو بود.                               ؟

 

*دعاهای سحر گویند، می دارد اثری آری

 اثر می دارد، اما کی شب عاشق سحر دارد؟                                (صفائی نراقی)

 

*دَنی را تر بیت کردن، خطرها در کمین دارد

 به عقرب مهر ورزیدن، خلل در آستین دارد.                               (صائب تبریزی)

 

*درسینه دلم گم شده، تهمت به که بندم؟

 غیر از تو، کسی راه در این خانه ندارد.                                      (زکیا یزدی)

 

*دل را نگاه گرم تو، آئینه می کند

 آئینه را رخ تو، پریخانه می کند.                                              (صائب تبریزی)

 

*دزدی بوسه، عجب زدی پر منفعتی است

 که اگر باز ستانند، دو چندان گردد.                                          (صائب تبریزی)

 

*دل به نیرنگ و فسون، از همه کس نتوان برد

 دوستی کن که، حمیّت ز حمیّت خیزد.                                     (صادق سبزواری)

 

*در این قفس، که از او نیست ممکن آزادی

 به ما شکستگی بال و پر، چه خواهد کرد؟                                  (مشتاق اصفهانی)

 

*در سینۀ صد چاک، نگنجد دل عارف

 سیمرغ، محال است قفس داشته باشد.                                      (صائب تبریزی)

 

*دوش چشم ترم، از هر مژه خون پالا بود

  اثر صد اَلم از چهرۀ من پیدا بود.                                             (ملا فتحی اردستانی)

 

*در بزم یار، دل به خموشی نفس کشید

 منزل زبان ناله، زکام جَرس کشید.                                           (وحشت اردستانی)

 

*دل ز مرغان گرفتار، نیارم برکند

 ورنه این باغ، به چشمم قفسی می آید.                                      (ابوالقاسم رضایت)

 

*دل می خورد غم من، و من می خورم غمش

 دیوانه، غمگساری دیوانه می کند.                                            (صائب تبریزی)

*دل همه خون شد و ناله از او باز نیامد

 کوه پاشید ز یکدیگر و آواز نیامد.                                            (وحشت اردستانی)

 

*دل که فرو شد به عشق یار، نمیرد

 ماهی دریای بی کنار، نمیرد.                                                  (وحشت اردستانی)

 

*در انتظارتو،ای نوبهار حسن هنوز

 ز باغ دیده، گل انتظار می روید.                                              (مشفق کاشانی)

 

*دلبر آمد پی تعمیر دل ویرانم

 لیک آنوقت، که این خانه ز تعمیر افتاد.                                     (فروغی بسطامی)

 

*در بر آمد یار و ما بیخود شدیم

 بخت شد بیدار و ما را خواب برد.                                             (شمس الدین فقیر)

 

*دل شکستۀ من، آهش ار اثر دارد

 دعا کنم که، خدایش شکسته تر دارد.                             (قاآنی شیرازی)

 

*در شب هجر تو، شرمندۀ احسانم کرد

 دیده از بس گهر اشک، بدامانم کرد.                                         (جلال اسیر)

 

*دل چو خالی شود از عشق، بدورش انداز

 شیشه بی باده چو گردید، شکستن دارد.                                    (غافل مازندرانی)

 

*دوش جانبازی ما را دید، ورنه پیش شمع

  این چنین در سوختن، پروانه بی پروا نبود.                                (یکتای اصفهانی)

 

*در کنج دلم، عشق کسی راه ندارد

 کس جای در این خانۀ ویرانه ندارد.                                         (پژمان بختیاری)

 

*دیدۀ آزاد مردان، سوی دنیای دل است

  سِفله باشد آنکه روی دل، بدنیا می کند.                                   (رهی معّیری)

 

*دانسته سفر کردم و از کوی تو رفتم

 تا گوش تو، از ناله در آزارنباشد.                                               (میر صیدی تهرانی)

 

*دل دیوانۀ ما را، که در آن گنج وفاست

 کس به تعمیر وفا، آخرش آباد نکرد.                                          (فدای اردستانی)

*دوش همچون شمع محفل، تا سحرگه سوختم

 زانکه شمع از سوختن، کام دل پروانه داد.                                  (فدای اردستانی)

 

*در سر زلف تو، بس ریخته دل بر سر دل

  شانه را راه نباشد، که گذاری بکند.                                          (اوحدی یکتا)

 

*دیشب عرق شرم تو، آتش بدلم زد

 پروانه ندیدیم که، از آب بسوزد.                                              (ابوالحسن شیرازی)

 

*دوش در حلقۀ ما، قصّۀ گیسوی تو بود

  تا دل شب، سخن از سلسلۀ موی تو بود.                                  (حافظ)

 

*در درازی، به سر زلف تو می ماند شب

 در سیاهی سر زلف تو، به شب می ماند.                                    (رشید الدین و طواط)

 

*دل شاد، جز به گریۀ شبها نمی شود

 این غنچه، جز به اشک سحر وا نمی شود.                                  (عبدالله الفت)

 

*دامن دریای جودت، خود همانا دیده ام

 ابر نسیان، کاستین بر دیدۀ تر می کند.                                     (وفای زواره ای)

 

*دراز دستی ما، عاقبت چه گلها چید

 ز گلشنی که ز شبنم، گُلشن گریزان بود.                                   (کلیم کاشانی)

 

*دیده در هجر تو،شرمندۀ احسانم کرد

 بسکه شبها گهر اشک، به دامانم کرد

 داستان شب هجران تو، گفتم با شمع

 آنقدر سوخت، که از گفته پشیمانم کرد.                                    (ملک الشعراء بهار)

 

*دیشب که خدا، بمن یکی دختر داد

 از جمع ستارگان، بمن اختر داد

 بر این همه موهبت، چسان شکر کنم؟

 کز مهر فرشتگان، بمن بهتر داد.                                              (محمد حقیقی پور)

 

*دم آخر که مرا، عمر به سر می آید

 گر تو آئی به سرم، عمر دگر می آید.                                         (هلالی جغتائی)

 

*دوش با یاد توام، باز حکایتها بود

 شکرها از تو و، از خویش شکایتها بود.                                       (نشاط اصفهانی)

 

*دل از بلبل ربودن، شیوۀ هر گل نمی باشد

  ز هرصاحب جمالی، دلربائی بر نمی آید.                                    (هادی رنجی)

 

*دلی که سیر و سفر، در حریم آه کند

 فروغ آینۀ جان چراغ راه کند.                                                 (مشفق کاشانی)

 

*در حقّ رفیق، هر که وجدان دارد

 تن در ندهد به خدعه، تا جان دارد.                                          (ابواقاسم حالت)

 

*دل سوخت تمام از غم و آهی نکشیدم

 آتش چو بر افروخته شد، دود ندارد.                                         (فرید کاتب)

 

*دامن صحرا نبرد از چهره ام، گرد ملال

  می روم چون سیل، تا دریا به فریادم رسد.                                (صائب تبریزی)

 

*دلی دارو که از تنگی در او، جز غم نمی گنجد

  غمی دارم ز دلتنگی، که در عالم نمی گنجد.                    (محتشم کاشانی)

*در نماز تو، خدایا! بدنم می لرزد

 چون به لب نام تو آرام، سخنم می لرزد!

یادم از یادگناه آید و سر منزل مرگ

 وز غم این ره بی توشه، تنم می لرزد.                                                 (مهدی سهیلی)

 

*در پیش کسان، به هر که عیبی دارد

 گر پند دهی، پند تو رنجش آرد.

 اندر نظر کسان، به کس پند مده

 تا پند ترا، ملامتی نشمارند.                                                              (ابوالقاسم حالت)

 

*دوستان! شرح پریشانی من گوش کنید

 داستان غم پنهانی من، گوش کنید

 قصّۀ بی سرو سامانی من، گوش کنید

 گفتگوی من و حیراانی من، گوش کنید.                                              (وحشی بافقی)

 

*در جوانی گوی توفیقی به زن، کآخر ترا

 روز پیری از ندامت، لب گزیدن می کُشد.                                            (مهدی سهیلی)

 

*دلا! از خود مشو نومید، گر اشک روان داری

  که چون آبی به خاکی ریختی، تخمی ببار آرد.                                     (غبار همدانی)

 

*در راه شوق، چون جرس از ناله زنده ایم

 دل مرده است، هر که نفس بی فغان کشید.                                         (کلیم کاشانی)

 

*در قیامت که سر از خاک، بدرخواهم کرد

 باز هم در طلبت، خاک بسر خواهم کرد.                                             (دهقان سامانی)

 

*دور دستان را، به احسان ید کردن همّت است

 ورنه، هر نخلی بپای خود، ثمر می افکند.                                             (صائب تبریزی)

 

*در شبستان ازل، شمع یکی بیش نبود

 بزم را، از پر پروانه، چراغان کردند.                                                     (فطرت قمی)

 

*در چشم هر باریک بین، تا جا کنی هموار شو

 تا رشته همواری ندید، از چشم سوزن سر نزد.                                      (ظهیرفاریابی)

 

*دست از کرم، به عذر تنگ مایگی مشوی

 برگی در آب، کشتی صد مور می شود.                                               (ناظم هروی)

*دوستی با ناتوانان، مایۀ روشندلی است

 موم چون با رشته سازد، شمع محفل می شود.                                     (صائب تبریزی)

 

*در امتداد نگاهت، حضور خورشید است

 زلال چشم تو، آئینۀ صداقت بود.                                             (سیمیندخت وحیدی)

 

*در حقیقت چو ببینی، دل و دلدار یکی است

 آری،از یکدیگراین هردو، جدا نتوان کرد.                                   (صغیر اصفهانی)

 

*در کوی تو، یک لحظه اقامت نتوان کرد

 واندیشۀ رفتن، بسلامت نتوان کرد.                                           (صفی علیشاه)

 

*در سخن گفتن، خطای جاهلان پیدا شود

 تیر کج ، چون از کمان بیرون رود رسوا شود.                              (صائب تبریزی)

 

*دوش از درد فراق تو، نخفتم تا صبح

 ای بسا شب که بیادتو سحر باید کرد.                                       (شوریدۀ شیرازی)

 

*در صفا سعی نما، تا به مقامی برسی

 قرب حق درک، جز از راه صفا نتوان کرد.                                  (صغیر اصفهانی)

 

*دوران هجر دلبر و ایّام عمر من

  آن هی طویل گردد، و این مختصر شود.                                   (صغیر اصفهانی)

 

*دل غمدیده، به تنهائی هجران خو کرد

 تکیه بر زلف تو و باد و جهان یکرو کرد.                                     (صفی علیشاه)

 

*دگر از درد تنهائی، بجانم بار می آید

 دگر تلخ است کامم، شربت دیدار می آید.                                  (شیخ بهائی)

 

*در آرزوی رویت، در آستان کویت

 هر دم هزار فریاد، از عاشقان برآید.                                           (خاقانی شیروانی)

 

*دل در خور صحبت دل افروز نبود

 زان بر من دلسوخته، دلسوز نبود.                                            (انوری)

 

*در باغ دهر، بهر تماشای غنچه ای

 بر پای من، بهر قدمی خارها خلید.                                           (پروین اعتصامی)

*در فراقت می نویسم نامه و از دست من

 خامه خون می گیرد و خط خاک به سر می کند.                         (جلال اسیر)

 

*دلم چون شمع و جانم همچنان پروانه می سوزد

 برو ای غم از اینجا، عاقبت این خانه می سوزد.                            (درویش)

 

*در راه وفا، گاه  ز ما یاد توان کرد

  طاعت از دست نیاید، گنهی باید کرد.                                      (نشاط اصفهانی)

 

*دل مرا هر دم  بکوئی می کشد، افغان ز عشق

 کو عنان اختیارم، بر کف دیوانه داد.                                          (فدای اردستانی)

 

*دلی که عشق شناسد، دمی قرار ندارد

 که عندلیب غزل خوان، در آشیانه نماند.                                    (مهدی سهیلی)

 

*دلم بی وصل تو، شادی مبیند

 به غیر از محنت، آزاری مبیند

 خراب آباد دل، بی مقدم تو

 الهی هرگز، آبادی مبیند.                                                       (باباطاهر عریان)

*دلا! خوبان دل خونین پسندند

 دلا! خون شو، که خوبان این پسندند

 متاع کفر و دین، بی مشتری نیست

 گروهی آن، گروهی این پسندند.                                                       (بابا طاهر عریان)

 

*در خون مرا، دو دیده نه اکنون نشسته اند

 تا دیده اند روی تو، در خون نشسته اند

دانند در حریم تو، محرومی مرا

لب تشنگان، که بر لب جیحون نشسته اند.                                           (صباحی بیدگلی)

 

*دست درازی مکن، به زلف کج یار

 شوخیِ با عقرب، اعتبار ندارد.                                                                     ؟

 

*در راه کرم، اگر نهی پا، چه شود؟

  ور دور کنی غمی ز دلها، چه شود؟

 دلجوئی محتاج ، به فردا مفکن

 چون نیست ترا عیان، که فردا چه شود؟                                              (ابوالقاسم حالت)

 

*در جوانی پاک شو، کین شیوۀ پیغمبریست

 ورنه هر گبری، به پیری می شود پرهیزگار.                                          (حاجی)

 

*درخت اگر متحرک شدی، ز جای بجای

 نه جور ارّه کشیدیّ و نه جفای تبر.                                                    (سعدی)

 

*در بیابان، گر بشوق کعبه خواهی زد قدم

 سرزنشها گر کند، خار مغیلان غم مخور.                                             (حافظ)

 

*دل دیوانه کشد، در غمت ای سلسه مو

 هر زمانی به سر کوچه و بازار دگر.                                           (محمد حسین شهریار)

 

*در آتشم ز فرقت یاران ، که گفته اند

 از کاروان، بجای نماند به غیر نار.                                             (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*دی به تماشای گل، خیمه بباغی زدم

  تا بکف آرام گلی، از رخ او یادگار.                                            (انوری)

 

*دارد نظر، بخانه خرابان همیشه عشق

 ویرانه فیض می برد، از ماه بیشتر.                                            (صائب تبریزی)

*دادند به ما، دلی و گفتند بسوز

دیدند که سوختیم، گفتند بساز.                                               (ماه منظر فکور)

 

*در محفل شوقی که توئی، شمع شب افروز

 بگذار بسوزد، پر پروانۀ ما نیز.                                                  (فریدون مژده)

 

*دلم گرفته در این تنگنای هستی سوز

 کجاست حالت شوق عروج، در پرواز.                                        (منصوره فیلی)

 

*دشمن به حال من، زغمش گریه میکند

 آن بی وفا بدوستیم، بدگمان هنوز.                                           (عاشق اصفهانی)

 

*دارد دلم ، طراوت آن روزهای سبز

 یادش به خیر، فرصت آن روزهای سبز

 در سردسیر فاصله ماندیم و عاشقان

رفتند تا نهایت آن روزهای سبز.                                               (مهدی سروش)

 

*داغ و درد تو مرا، بر دل و جانست هنوز

 مهر رویت بهمان مهر و نشانست هنوز.                                      (سلمان ساوجی)

*دیده را کردی سفید، از انتظار ما مپرس

  صبح ما را دیدی، از شبهای تار ما مپرس.                                 (کلیم کاشانی)

 

*دست طمع ، که پیش کسان می کنی دراز

 پل بسته ای که ، بگذری از آبروی خویش.                                 (نظیری نیشابوری)

 

*در گفتن عیب دگران، بسته زبان باش

 با خوبی خود، عیب نمای دگران باش                                                 ؟

 

*دامن وصلی بدست آور، بهر صورت که هست

  گر گل دامن نباشی،خار دامنگیر باش.                                      (اوجی نطنزی)

 

*دوش گیسوی ترا، ریخته دیدم بر دوش

 خاطر آشفته ام امشب، ز پریشانی دوش.                                    (محمد حسین شهریار)

 

*دانی که دلبر با دلم، چون کرد و من چون کردمش

 او از جفا خون کرد و من، از دیده بیرون کردمش.                        (هاتف اصفهانی)

 

*در کف عشق ، نهادیم عنان دل خویش

 تا کجا افکندش باز، و چه آید در پیش.                                     (نشاط اصفهانی)

 

*دست در دامن مردان زن و اندیشه مکن

 هرکه با نوح نشیند، چه غم از توفانش.                                      (سعدی)

 

*دانی که دادِ بلبل شیدا، ز دست کیست

 از دست آنکه کرد، لب غنچه را خموش.                                    (فروغی بسطامی)

 

*دامن آلوده مشو، تا به عزیزی برسی

 عصمت یوسف خود را، به زلیخا مفروش.                                   (مهدی سهیلی)

 

*دلا! متاع گرانمایه ایست، گوهر عمر

 ولی چه سود، که ما می دهیم ارزانش.                                      (غبار همدانی)

 

*در امر معاش، کمتر از مرغ مباش

 اول پیِ لانه باش و پس فکر فَراش.                                           (حسن حسن زاده آملی)

 

*دوری ز بدی کن و به نیکی می کوش

 چون آب به روی آتش کینه مجوش

با کس چو بدی کنی ، ازو عذر بخواه

 ور با تو کسی بدی کند، چشم بپوش.                              (ابوالقاسم حالت)

 

*دیدن از دور و به زاری سوختن پروانه را

 به که مجلس را به آب دیده، آلودن چو شمع.                             (بابا فغانی شیرازی)

 

*درون سینۀ ما، نیست کینۀ احدی

 دلی که خانۀ عشق است، نیست جای نفاق.                                (غبار همدانی)

 

*دوید برزخ زردم، ز بی قراری اشک

 گل خزان زده را، کرد آبیاری اشک.                                         (علی اشتری (فرهاد)

 

*دل تنگ و دست تنگ و جهان تنگ و کار تنگ

 از چار سو، گرفته مرا، روزگار تنگ.                                          (بیدل نیشابوری)

 

*دانا به سخنهای خوش و خوب بود شاد

 نادان به سرور و غزال و مطرب قوّال.                                         (ناصر خسرو)

 

*دل معشوق هم، از دوری عاشق خون است

 گوش کن در غم مرغان چمن، شیون گل.                                 (مهدی سهیلی)

 

*دل چو بِگرفت ره عشق تو، با خود گفتم

 جان در این مطلب عالی، نکند یاری دل.                                   (فدای اردستانی)

 

*دید چون بیکسی ما، دل آهن شد نرم

 ماند پیکان تو در سینه، به غمخواری دل.                                   (کلیم کاشانی)

 

*دختر! ای زیباترین، نقش جمال

 هان! جمال خود، بیار ای از کمال.                                            (نظام وفا)

 

*دوستیّ ابلهان رنج و مَلال

 این حکایت بشنو، از بهر مثال.                                                (مولوی)

 

*دنبال آن مسافر، از ضعف و ناتوانی

 بر خیزم و نشینم، چون گرد تا به منزل.                                     (امیدی تهرانی)

 

*در آن نفس که بمیرم، در آرزوی تو باشم

 بدان امید دهم جان، که خاک کوی تو باشم.                              (سعدی)

*دوای درد عاشق، جز وصال دوست ممکن نیست

  طبیبا! بیش از این، مرهم منه بر زخم پیکانم.                             (غافل مازندارانی)

 

*در آرزوی تو، شوقم نگر که در شب هجران

 اجل به کار خود و من، در انتظار تو بودم.                                  (شهابی قزوینی)

 

*دمی ز چاک قفس،در جهان نظر کردم

 دلم گرفت و دگر، سر بزیر پر کردم.                                         (عاشق اصفهانی)

 

*در این کنج قفس دانم، که آخر بایدم مردن

 چه گر اینست صیّادم، نخواهد کرد آزارم.                                   (صحبت لاری)

 

*دشنام و بوسه ، هر چه عوض می دهی بده

 حاشا که با تو، در سر آن گفتگو کنم.                                       (کلیم کاشانی)

 

*دل در خیال چشم تو، از دست داده ام

 یک شیشه را، بدست دو بدمست داده ام.                                   (فرهت)

 

*دل نیست کبوتر، که چو بر خاست نشیند

 از گوشۀ بامی که، پریدیم ، پریدیم.                                         (وحشی بافقی)

 

*دروادی محبت، دانی چه کار کردم؟

 اول به سر دویدم، آخر ز پا فتادم.                                            (فروغی بسطامی)

 

*دوست دارم شمع باشم، در دل شبها بسوزم

 روشنی بخشم میان جمع، خود تنها بسوزم.                                (علی اکبر الفتی)

 

*دوست دارم، تا چو پروانه پر و بالم بسوزد

 یا چو شمعی در میان جمع ، سر تا پا بسوزم                              (منصوری)

 

*در آغاز محبت، گر پشیمانی بگو با من

 که منهم دل ز مهرت برکنم، تا فرصتی دارم.                               (رفیعی کاشانی)

 

*دوش تقلید جرس کردم و صد قافله سوخت

 آه اگر ناله پریشان تر از این می کردم.                                      (رفیق کاشانی)

 

*دیگر ای ابر! مرا حاجت باریدن نیست

  بعد از این، کشت خود، از دیدۀ خود آب دهم.                            (صائب تبریزی)

*در وصل هم، زشوق تو ای گل در آتشم

 عاشق نمی شوی که، بدانی چه می کشم.                                  (محمد حسین شهریار)

 

*دوش در خواب ترا، بر سر بالین دیدم

 سایۀ گل به سرم بود، چو بیدار شدم.                                        (ملاّ مفرد همدانی)

 

*درد بی عشقی، ز جانم برده طاقت ورنه من

 داشتم آرام، تا آرام جانی داشتم.                                              (رهی معّیری)

 

*دست من گیر که، این دست همانست که من

 بارها از غم هجران تو، برسر زده ام.                                          (رکن الدین قمی)

 

*دست اگر کوتاه باشد، آرزوئی می کنم

 زلف مشکین ترا، از دور یوئی می کنم.                                      (صائب تبریزی)

 

*درون خلوت دل، با خیالت صحبتی دارم

 که هجر خویش را، از وصل مردم کم نمی دانم.                           (میرزا ابو تراب بیگ)

 

*در زیر زلف ابروی او، امشب تما شا می کنم

 ماهِ نو گم گشته را، در ابر پیدا می کنم.                                     (دهقان سامانی)

 

*دیده ام زلف پریشان تو، در چنگ رقیب

 بی سبب نیست که، شب خواب پریشان بینم.                    (عماد خراسانی)

 

*در آستان مرگ، که زندان زندگی است

 تهمت به خویشتن، نتوان زد که زیستم.                                    (محمد حسین شهریار)

 

*دی ماه را، به روی تو، تشبیه کرده ام

 و امروز سر ز شرم، ببالا نمی کنم.                                            (جلال عضد)

 

*دارم هوای صحبت یاران رفته را

 یاری کن ای اجل، که به یاران رسانیم.                                     (محمد حسین شهریار)

 

*در خواب زنده ام، که می خوانیم به خوش

 بیداریم مباد، که دیگر نرانیم.                                                  (محمد حسین شهریار)

 

*داد از صف عشّاق جگر خسته بر آمد

 هر گه سخن ازصف زده مژگان تو کردم.                                   (فروغی بسطامی)

*در گلستانی که گلچین، غارت گل می کند

 من چو اشک شبنم، از چشم بهار افتاده ام.                                 (ابوالحسن ورزی)

 

*در زیر پر خویش، کشیدست سر غم

 هر مرغ ، که از دام تو ، بگریخته دیدم.                                      (عارف اصفهانی)

 

*دست بردم که کشم، تیر غمش را از دل

 تیر دیگر زد و بر دوخت، دل و دست به هم.                               (وصال شیرازی)

 

*دلم ز شادی عالم،گرفته است ولی

 غمی که از تو رسید ست، شادمان شده ام.                                 (هلالی جغتائی)

 

*دور از چمن وصل، یکی مرغ اسیرم

 ترسم که شوی غافل و در دام بمیرم.                                        (وحشی بافقی)

 

*دل خوش مشرب ما داشت جوان ، عالم را

 شد جهان ، پیر همان روز که، ما پیر شدیم.                               (صائب تبریزی)

 

*در گلستانی که گیرد، دست هر پیری جوانی

 ای جوان سرو بالا، دستگیری کن که پیرم.                                 (فروغی بسطامی)

 

*دانم تو با من دشمنی، جای تو در دل داده ام

 مهمان صابخانه کُش، در خانه منزل داده ام.                               (خاور شیرازی)

 

*دور از تو، کام می طلبم من ز زندگی

 این نیست یاد کام من و زندگانیم.                                           (نظام وفا)

 

*دستی به دامن تو و دستی بر آسمان

 دست دگر کجاست که، خاکی بسر کنم؟                                   (آشفتۀ ایروانی)

 

*دل پاکتر از سپهر بودیم

 سر مشق وفا و مهر بودیم.                                                     (نظام وفا)

 

*دست رحمت ، کس بسوی من نمی سازد دراز

 چون گل پژمرده ، بر روی مزار افتاده ام.                                   (صائب تبریزی)

 

*دست، کوتاه ز دامان گل و پا درگِل

 حالِ خار سر دیوار گلستان دارم.                                             (صائب تبریزی)

*دُرِّسر شکم نشد، لایق بازار دوست

  قابل قیمت نگشت، گوهر یکدانه ام.                                         (فروغی بسطامی)

 

*در خانۀ دل، جز تو کسی را ننشاندم

 از خیل بتان، جز تو کسی را نگزیدم.                                        (فروغی بسطامی)

 

*دمی با دوست در خلوت، به از صد سال در عشرت

 من آزادی نمی خواهم، که با یوسف به زندانم.                             (سعدی)

 

*دیوار و در کوی تو باشد به نظر، کاش

 بی روی تو، چون روی به دیوار بمیرم.                                       (صباحی بیدگلی)

 

*دیده از پرتو تو دیدار تو، روشن کردم

 پای، کوته ز ره وادی ایمن کردم.                                            (صباحی بیدگلی)

 

*دوستت دارم و دانم، که توئی دشمن جانم

  از چه با دشمن جانم شده ام دوست، ندانم.                               (عماد خراسانی)

 

*دوش، از بی مهری آن ماه سیما سوختم

 با کمال تشنه کامی، پیش دریا سوختم.                                    (هادی رنجی)

 

*دل مشتاق من، کی ذوق مکتوب تو دریابد

 که قاصد از تو حرفی گفت، ومن از خویشتن رفتم.                       (ملاّ باقر هروی)

 

*دور از تو،شکایت ز شب تا ندارم

 شمعی نه که از آه شرر بار ندارم.                                             (صباحی بیدگلی)

 

*دارم غم تو دایم، با جان و دل برابر

 زیرا که جز غم تو، رنج دگر ندارم.                                            (انوری)

 

*درمیان اشک و شادی، گم شدم روز وصال

 این چنین روزی که دیدم، خویش را گم می کنم.                       (وحشی بافقی)

 

*دوست دارم شمع باشم، تا که خود تنها بسوزم

 بر سر بالینت امشب، از غم فردا بسوزم

 دوست دارم هاله باشم، تا ببوسم روی ماهت

 تا شوم پروانه، از شوق تو، بی پروا بسوزم

دوست دارم ماه باشم، تا سحر بیدار باشم

تا چو مشعل بر سر راهت، در این صحرا بسوزم

دوست دارم خار باشم، دامن وصلت بگیرم

 تا ز مِهر آتشینت، ای گل زهرا بسوزم

 دوست دارم خادمت باشم،کنم دربانیت را

جان نهم در بوتۀ عشقت، شها یکجا بسوزم

 دوست دارم کام عطشان ترا، سیراب سازم

 گرچه خود ازتشنه کامی، برلب دریا بسوزم

 دوست دارم اشک ریزم، تا مگر از اشک چشمم

 تو شوی سیراب و من خود، جای آن لبها بسوزم.                         (حبیب چایچیان(حسان)

 

*دو هفته رفت که، ننواختی به نیم نگاهم

 هنوز وقت نیامد، که بگذری زگناهم؟                                        (وحشی بافقی)

 

*در این فکرم که با خود همدمی، ز اهل وفا یابم

 ولی چون خود پریشان روزگاری را کجا یابم؟                             (خواجه شهاب الدین)

 

*دوست نزدیکتر از من، به من است

 وِنیت مشکل، که من از وی دورم

 چه کنم، با که توان گفت، که او

 در کنار من و من مهجورم.                                                              (سعدی)

 

*دو چشم مست تو، خوش می کشند ناز از هم

 نمی کنند دو بدمست، احتراز از هم

 شدی به خواب وبهم ریخت خیل مژگانت

 گشای چشم و جدا کن، سپاه ناز از هم.                                    (شاطر عباس صبوحی)

 

*دوچشمم باز، اما غیر تاریکی نمی بینم

 شب تاریک من، بشکاف و در چشمان من بنشین.                        (سپیدۀ کاشانی)

 

*در باغ جان، نهال خیال تو کاشتم

 اکنون به شکل اشک، ثمر می دهد بمن.                                    (مهدی سهیلی)

 

*در شب مهتاب بگذر، از دل مردابها

 وندر آن آئینه، عکس ماه را تنها ببین.                              (مهدی)

 

*داغ داران محبّت، وارث یکدگر ند

 لاله از خارا، به خون کوهن آید برون.                                       (سالک یزدی)

 

*در پای بساط اهل دانش بنشین

 وز خرمن علم و فضلشان، خوشه بچین.                                    (ابوالقاسم حالت)

 

*در قفس، ناله ز بی رحمی صیّاد مکن

 یاد ایّام رهائی کن و فریاد مکن.                                              (والۀ اصفهانی)

 

*دل خون شد از امیّد ونشد یار، یار من

 ای وای بر من و دل امیّد وار من.                                             (هلالی جغتائی)

 

*دوری ز طریق عدل و انصاف مکن

 هم با خود هم به خلق، اجحاف مکن.                                       (ابوالقاسم حالت)

 

*در پیش کسی که، اهل فهم است و فَطن

 تا فکر نکرده ای ، مکن باز دَهَن

 خواهی که ز لغزش زبان، باشی دور

 اندیشه نکرده، وا مکن لب به سخن.                                         (ابوالقاسم حالت)

 

*دل دردمند ما را، توشفائی و تو درمان

 به تو مبتلا و محتاج، نه منم که صد هزاران.                               (جواد محدثی)

*در عشق او گر صادقی، باید بسوزی خویشتن

 در شعلۀ عشقش دلا، پروانه شو پروانه شو.                                 (عایشه سمرقندی)

 

*در دهان غنچه، از لعل تو آب حسرت است

 اینکه پندارند مردم، قطرۀ شبنم در او.                                       (هلالی جغتائی)

 

*دلم پر آتش و چشمم پر آب شد هر دو

 دو خانه وقف تو کردم، خراب شد هر دو.                                    (غضنفر قمی)

 

*دل خراب من و مهر بوتراب در او

 خرابه است که، آفتاب در او                                                   ؟

 

*در خواب ترا دیدم و چون چشم گشودم

 دیدم همه جا، پرتو مهتاب دمیده .                                           (مهدی سهیلی)

 

*در اوج لطافت بُوَد و پاکیِ دامن

 مهتاب من است، آن گل پروانه ندیده.                                      (مهدی سهیلی)

 

*دوست، گه شمع شود، گه لاله

  ماه را حلقه منم، چون لاله.                                                  (محمد حسین شهریار)

 

*در دل تنگم ز داغ عشق، شمعی برفروز

 خانۀ تن را چراغی، از دل بیدار ده.                                           (صائب تبریزی)

 

*دلم پر شعله گردان، سینه پردود

 زبانم را بگفتن،آتش آلود

 دلم را داغ عشقی بر جبین نه

 زبانم را بیانی آتشین ده.                                                        (وحشی بافقی)

 

*در هجر تو،اشکم ز شکاف مژه پیدا ست

 چون طفل یتیمی که، سیه جامه دریده.                                    (قاآنی شیرازی)

 

*دادند دو گوش و یک زبانت ز آغاز

  یعنی که دو بشنو و یکی بیش مگوی.                                      (بابا افضل)

 

*دندان که در دهن نبود، خنده بدنماست

 دکّان بی متاع، چرا واکند کسی؟                                             (قصاب کاشانی)

 

*دهقان سالخورده ، چه خوش گفت با پسر

 کی نور چشم من، بجز از کِشته نَدروی.                                     (حافظ)

 

*در شب بی کسی ام، یاد تو مهتاب من است

 خود چراغی تو و در شام غریبان منی.                                       (مهدی سهیلی)

 

*در دل شب، منم و یاد تو و گوهر اشک

 همره اشک توهم بر سر مژگان منی.                                         (مهدی سهیلی)

 

*در وطن گر می شدی، هر کس به آسانی عزیز

 کی ز آغوش پدر، یوسف به زندان آمدی؟                                  (صائب تبریزی)

 

*در کنج قفس، چند کنی بال فشانی؟

 بس نیست ترا، آنچه ز پرواز کشیدی.                                        (صائب تبریزی)

 

*دارم دلی که دارد، هر ذرّه اش هوائی

 چون خرقۀ گدایان، هر پاره ای ز جائی.                                                        ؟

 

*دیگران از صدمه اعداء همی نالند و من

 از جفای دوست می گریم، چو ابر بهمنی.                                  (رهی معیّری)

 

*دو روزه حبس قفس، سهل باشد ای بلبل

 از آن بترس که دیگر، به بوستان نرسی.                                     (جامی)

 

*دارو مده طبیب، که داریم درد عشق

 ما بِه نمی شویم و تو، بدنام می شوی.                             (معزّالدین اویسی)

 

*در ره منزل لیلی، که خطرهاست بجان

 شرط اول قدم آنست که، مجنون باشی.                                     (حافظ)

 

*دل مانده در قفس، جدا ز آشیان خود

 پرندۀ اسیر را، چرا رها نمی کنی؟                                            (مهدی سهیلی)

 

*دوئی به مذهب فرمانبران عشق خطاست

  خدا یکیّ و محبت یکیّ، و یار یکی.                                         (نثاری تبریزی)

 

*دل از درد جدائی، می کشد آهیّ و می گوید

 که تنهائی عجب درد است، داد از دست تنهائی.                           (هلالی جغتائی)

*دوباره آمدی سیل غم، نمی دانم

 دگر ز کلبۀ ویران من، چه می خواهی؟                                     (ملک الشعراء بهار)

 

*دستی که گاهِ خنده بر آن خال می بری

 ای شوخ سنگدل! دلم از حال می بری.                                      (محمد حسین شهریار)

 

*در دیاری که، در او نیست کسی، یار کسی

 کاش یا رب! که نیفتد، به کسی کار کسی.                                  (محمد حسین شهریار)

 

*در آغاز محبت، گروفا کردی چه می کردی

 دلم را گر به لطفی، مبتلا کردی چه می کردی.                           (وحشی بافقی)

 

*دل هر ذرّه ای که، بشکافی

 آفتابیش، در میان بینی.                                                         (هاتف اصفهانی)

 

*دلی بستم به آن عهدی که بستی

 توآخر، هر دو را با هم شکستی.                                               (راهب اصفهانی)

 

*دولت جوابی را، رایگان ز کف دادم

 سر کشد ز دل اکنون ،شعلۀ پشیمانی.                                       (مهدی سهیلی)

 

*دلم به دانۀ خال تو شد ز راه و ندانست

 که باشد از پی این دانه، دامهای نهانی.                                      (صباحی بیدگلی)

 

 

 

 

                                                                   ((حرف ذ))

 

 

 

 

*ذات تو دلیل آمد، برذات تو و جز این

 باشد به بَرِ کامل، ناقص همه برهانها.                                         (صغیر اصفهانی)

 

*ذرّه از خورشید و ظلّ از کوه، بتوان دور کرد

 لیک از خاک درش، نتوان مرا کردن جدا.                                  (سلمان ساوجی)

 

*ذات تو، غنی بُوَد و ما محتاجیم

 محتاج به غیر خود، مگردان ما را.                                            (ابوسعید ابوالخیر)

 

*ذوق ایّام شباب، از فلک پیر بپرس

 که نداند بجز از پیر، کسی قدر شباب.                              (سلمان ساوجی)

 

*ذرّه ای از پرتو نورش به خورشید اوفتاد

 زان سبب شد نور بخش دادگستر آفتاب.                                   (صنعی)

 

 *ذرّه را، گر خود نمائی می کند

   شرم بادا، با وجود آفتاب.                                                     (خواجوی کرمانی)

 

*ذوق نظاره گل در نگهی پنهان است

 ای مقیمان چمن، رخنه دیوار کجاست.                                     (صاحب تبریزی)

 

*ذرّه ذرّه ، هر چه بود، از من گرفت

 دیر دانستم که، گیتی رهزن است.                                           (پروین اعتصامی)

 

*ذرّه را، خورشید رخشان در کنار

 گر گرفت، ازهمّت والا گرفت.                                                 (غبار همدانی)

 

*ذلّت ما، ز علّت من و ماست

  چون من، از ما برفت، خذلان نیست.                                       (فؤاد کرمانی)

 

*ذرّه ذرّه، کاندر این، ارض و سماست

  جنس خود را، همچو کاه و کهرباست.                                      (مولوی)

 

*ذرّه ای نیست در آفاق، که سر گردان نیست

 این محیطی است که، هر قطرۀ او گردابی است.                           (صائب تبریزی)

 

*ذرّات هوا، سنگر خورشید سپهر است

 تا صورت زیبای تو، خورشید زمین است.                                   (آتش اصفهانی)

*ذات و صفات، در نظر عارفان یکی است

 گر روشن است چشم و دلت، جسم و جان یکی است.                            ؟

 

*ذوقی رسد از نامۀ او، روز فراقم

  کز نامۀ طاعت نرسد، روز قیامت.                                            (جامی)

 

*ذکر تو، بباغ خاطر من

 شاخی است که، مهرگان ندید ست.                                         (خاقانی شیروانی)

 

*ذهن پاک تو، ناطق وحی است

 نوک کلک تو، مُنشی سحر است.                                             (انوری)

 

*ذرّه ای از شرر عشق، بدوزخ بفرست

 تا بدانند که، سوزنده تر از تاری هست.                                                ؟

 

*ذرّه ای در همه اجزاء من مسکین، نیست

 که نه آن ذرّه، معلق به هوای تو بود.                                         (سعدی)

 

*ذرّه ای، سودای وصل آفتابم در سر است

 باب بختم می گشایم، تا به افلاکم بَرد.                                      (رهی معیّری)

 

*ذرّه ای از فروغ انوارش

 آفتاب شرر فشان دارد.                                                          (فخرالدین عراقی)

 

*ذرّه ای قدرت ندارد خصم و می آزاردم

 وای گر مثل تو ، بر آزار من قادر شود.                                      (محتشم کاشانی)

 

*ذوق و ادب و عشق و محبت رود از یاد

 آنجا کهاز این جمله، یک آثار نباشد.                                                  ؟

 

*ذوق گلگشت چمن کردم، اسیر دام غم

 کاشکی یا من نبودم، یا چمن خرّم نبود.                                    (ابوالحسن نهاوندی)

 

*ذوق شب وصال تو، ای مایۀ نشاط

 از یاد کودکان، شب آدینه می رود.                                          (صائب تبریزی)

 

*ذوق نزدیک شدن، بسکه مرا در دل بود

 در ره، آسایش من، بیشتر از منزل بود.                                      (قیدی کرمانی)

*ذوق مرهم نیست، مجروح خدنگ دوست را

 زخم پیکان بس، که بر جان فکار او بماند.                                  (جامی)

 

*ذوق بشریّت را، این عشق گهی گم کرد

 عشق نو و فکری نو، اندر بشر اندازید.                                        (ملک الشعراء بهار)

 

*ذوقی چنان نماند، آمیزش نهان را

 معشوق اگر ز عاشق، بی احتراز باشد.                                        (محتشم کاشانی)

 

*ذرّه ای از یاری، این یاران فرو نگذاشتند

 یار را با ما گذارید این زمان، ما را به یار.                                   (محتشم کاشانی)

 

*ذکر ترا، چه نام فزاید ثنای من

 خود نام تو، زحمد و ثنا کرده روزگار.                                        (انوری)

 

*ذرّه ای عشق، زیر پردۀ دل

  برگشاید، هزار پردۀ راز.                                                        (عطار نیشابوری)

 

*ذوق جنون، از سر دیوانه پرس

 لذت سوز، از پر پروانه پرس.                                                   (غزالی مشهدی)

 

*ذلّت اولاد آدم، بی خلاف

  اختلاف است، اختلاف است، اختلاف.                                                ؟

 

*ذات ترا، که واسطۀ عقد عالمست

 پروانۀ شرف، اندر کنار ملک.                                                   (انوری)

 

*ذوق آن جستن از قفس، ناگاه

  من شناسم، نه مرغ فارغ بال.                                                 (وحشی بافقی)

 

*ذرّه گر پنهان کند، رو از شعاع

  نام هستی هم ، بر او آید زوال.                                               (انوری)

 

*ذات واجب بود و هستی کمال

 اِیمن از هر نیستی و هر زوال.                                                 (نشاط اصفهانی)

 

*ذرّه ام، اما ز فیض داغ هستی سوز عشق

  روشنی بخش، زمین و آسمان گردیده ام.                                 (صائب تبریزی)

*ذوق دیدار تو بس، هم دل و هم دلدارم

 خاک در بار تو بس، هم سر و  هم سامانم.                                 (نشاط اصفهانی)

 

*ذرّه ای بی مهر، با درویش و منعم نیستم

 من به شهر مهربانی، شهریاری می کنم.                                    (هادی رنجی)

 

*ذرّه ای خاکم و در کوی توام، جای خوش است

  ترسم ای دوست ،که بادی ببرد ناگاهم.                                    (حافظ)

 

*ذرّه ذرّه ، زان شدم ، تا پیش خورشید رخش

 همچو ذرّه بی سر و تن، پای کوبان می روم.                               (عطار نیشابوری)

 

*ذکر تو از زبان من، فکر تو از خیال من

  چون برود که رفته ای، در رگ و در مفاصلم؟                            (سعدی)

 

*ذوق جنس، از جنس خود باشد یقین

 ذوق جزو کل خود باشد ، یقین.                                              (مولوی)

 

*ذرّه ذرّه ، مگر از مهر تو بر دارم دل

 ورنه، دل بر نتوان داشت ، بیکبار از تو.                                      (اهلی خراسانی)

 

*ذرّۀ شوقم به پیش چشمۀ خورشید

 بوسۀ سردم ، بروی مِهر سحرگاه.                                             (دکتر هشترودی)

 

*ذکر طوبی کرده دل، در وصف نخل قامتت

 دستۀ گل را به شاخی، از گیاه آراسته.                                      (جامی)

 

*ذوقی چنان ندارد، بی دوست زندگانی

 دودم به سر بر آمد، زین آتش نهانی.                                         (سعدی)

 

*ذرّه ام، من، آفتاب من توئی

 قطره هستم من، سحاب من توئی.                                           (نظام وفا)

 

*ذکر تو فراغ من، از مشغله تن ها

 یاد تو چراغ من، در ظلمت تنهائی.                                           (نشاط اصفهانی)

 

*ذات حق را جز بنور ذات حق، نتوان شناخت

 ثابت این معنی ، بنورانیت مولاستی.                                         (صفی علیشاه)

*ذرّه تا مهر نبیند، به ثریا نرسد

 زآسمان بگذرم، اربرمنت افتد نظری.                                         (حافظ)

 

*ذرّه از پیکر کیهان بُودَ، این جرم زمین

 با همه زور آزمائی، با همه پهناوری.                                          (ملک الشهراء بهار)

 

*ذات نا یافته، از هستی بخش

 کی تواند که ، شود هستی بخش

 خشک ابری که، بود زاب تهی

 ناید از وی، صفت آب دهی.                                                        ؟

 

 

 

 

                                                                      ((حرف ر))

 

 

 

*رزق ما آید به پای میهمان، از خوان غیب

  میزبان ماست، هر کس می شود مهمان ما.                                         (صائب تبریزی)

 

*رسانیدم به پیری از غم یاری، جوانی را

  که نه راه وفا داند، نه رسم مهربانی را.                                                (صباحی بیدگلی)

 

*روزگاری که، رخت قبله و جان بود مرا

 روی دل تافته، از هر دو جهان بود مرا.                                                (محتشم کاشانی)

 

*رحم بر بلبل بی برگ و نوا، نیست ترا

 التفاتی به اسیران بلا، نیست ترا.                                                        (وحشی بافقی)

 

* رشتۀ عمر پاره شد، بسکه ز دست جور او

  دوخته ام بیکدگر، سینۀ پاره پاره را.                                                 (فروغی بسطامی)

 

*روی و موی، هرگاه آرایش دهد دلدار من

  بوسم و بویم گهی آئینه، گاهی شانه را.                                              (صغیر اصفهانی)

 

*راز من جمله فرو خواند، برِ دشمن و دوست

 اشک از این واسطه، از چشم نیفتاد مرا.                                              (خواجوی کرمانی)

 

*روزگار آخر، ستمگر را ستمکش می کند

 شیشه می سازد،مکافات شکست سنگ را.                                             ؟

 

*رشتۀ صبرم بدست تست، از هم مگسلی

 ورنه، نتوان سهل بستن، رشتۀ ببریده را.                                              (طوبی مرعشی)

 

*رموز عشق، چه داند، هر آنکه عاشق نیست

 مخوان حکایت عذرا، بر آنکه وامق نیست.                                            (واثق)

 

*راز و نیاز لیلی و مجنون، فسانه نیست

 این پنج روزه، قابل این گیر و دار نیست.                                             (فروغی بسطامی)

 

*روزه ای ار، دیدگان خویش فروبند

 زانچه در آن، کید و کین و شهوت و آز است.                                       (نظام وفا)

 

*رفتن از عالم پرشور، به از آمدن است

 غنچه دلتنگ بباغ آمد و خندان برخاست.                                            (صائب تبریزی)

 

*رفتم برِ طبیب، علاج دلم کند

 آهی کشید و گفت:که این درد بی دواست.                                          ؟

 

*رواق منظر چشم من، آشیانۀ تست

  کرم نما و فرودآ، که خانه خانۀ تست.                                       (حافظ)

 

*روزها بر گِرد گل گشتن، شبانگه سوختن

  پیش بزم شمع ، جز پروانه این دولت کجاست.                           (ادیب نیشابوری)

 

*رمید صبر و دل از من، چو دلنواز برفت

 چه چاره سازم از این پس، که چاره ساز برفت.                           (عبید زاکانی)

 

*رخ تو در خور چشم منست، لیک چه سود

 که پرده از رخ تو، بر نمی توان انداخت.                                     (فخرالدین عراقی)

 

*راه بسیار است مردم را، بسوی حق ولی

 راه نزدیکش، دل مسکین بدست آوردن است.                               ؟

*راه وفا پیش گیر، کان ز جفا خوشتر است

 گر چه جفایت کشد، لیک وفا خوشتر است.                               (هلالی جغتائی)

 

*روزکی چندی چو مردان ، صبر کن در رنج و غم

  تا که بعد از رنج، گنج شایگانی بایدت.                                      (عطّار نیشابوری)

 

*رنج طبیب و زحمت خود، تا به کی دهیم

  چون درد بی دواست، مداوا چه حاجت است.                            (وصال شیرازی)

 

*روزی به هوای عشق، سیری می کرد

  لیلی صفتی بدید، و مجنون شد و رفت.                                    (ابوسعید ابوالخیر)

 

*روزی به هوای عشق، سیری می کرد

 لیلی صفتی بدید، و مجنون شد و رفت.                                     (ابوسعید ابوالخیر)

 

*روزهای شادی و غم، در شمار عمر ماست

 گر درون کاخ عزّت، یا که در زندان گذشت.                               (مهدی سهیلی)

 

*روزی گذشت، پادشهی از گذرگهی

 فریاد شوق، از سر هر کوی و بام خاست.                                   (پروین اعتصامی)

 

*رشک بردن لازم عشق است، بر هر کس که هست

  هر که در بزم است، بار خاطر پروانه است.                                 (کلیم کاشانی)

 

* رشته را رشتم، ولی از هم گسیخت

  بخت را خواندم، ولی از من گریخت.                                        (پروین اعتصامی)

 

*رخت بر بست ز دل، شادی و هنگام وداع

 با غمت گفت، که یا جای تو یا جای منست.                               (فرخی یزدی)

 

*روی تو گس ندید وهزارت رقیب هست

 در غنچه ای هنوز و صَدت عندلیب هست.                                 (حافظ)

 

*روزگار سِفله، دونان را نوازش می کند

 زان سبب انگشت کوچک، لایق انگشتری است.                           (میرزا طاهر وحید)

 

*راحتی دارم، که با سودای عشقم کار نیست

 وز جگر سوزی ندارم، آهم آتشبار نیست.                                   (کلیم کاشانی)

*رتبۀ عشق رقیب از نگهش یافته ای

 که ز نظّارۀ او، رنگ تو بی تغییر است.                              (محتشم کاشانی)

 

*روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است

 آری، افطار رطب، در رمضان مستحب است

 روز ماه رمضان، زلف میفشان که فقیه

 بخورد روزۀ خود را، بگمانش که شب است.                                (شاطر عباس صبوحی)

 

*رویت گل است و گریۀ تلخم از او گلاب

 هرگز گلی نداد بدینسان، گلاب تلخ.                                         (جامی)

 

*روی نکو، معالجۀ عمر کوته است

 این نسخه با علاج مسیحا نوشته اند.                                         (ناظم هروی)

 

*رسم کجاست این، تو بگو در کدام مُلک

 دل می برند و چشم، ببالا نمی کنند.                                        (وحشی بافقی)

 

*رهائی نیست مقدورم، زبند عشقش ای ناصح

 من آن مرغم کز اول، دام صیّاد آشیانم بود.                                 (صفا)

*روشنی هیچ ندیدم، مگر آندم که دلم

 آنقدر سوخت که، در آن قبسی پیدا شد.                                   (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*روی تو بر بهار، ز بس کار تنگ کرد

 یک غنچه در فضای چمن، وا نمی شود.                                    (کلیم کاشانی)

 

*روح در قالب انسان، ز پی معرفت است

 کرده اند این تَله در خاک، که عنقا گیرند.                                  (فیّاض لاهیجی)

 

*روشن از شمعی دل افروزم، کز آن پروانگان

 سوختن را، یاد شمع محفل آرا، می دهند.                                 (جواهری وجدی)

 

*روی تو چون نوبهار، جلوه گری می کند

  زلف تو چون روزگار، پرده دری می کند.                                  (خاقانی شیروانی)

 

*رسید نامه، گمانم حیات جان آمد

 حیات جان چه عجب، عمر جاودان آمد

 زشوق،بر سر چشمم نهادم وگفتم

 عجب، عجب که ترا یاد مخلصان آمد.                                                ؟

*رفت دلدار وغمش، بر دل غمخوار بماند

 وز قفایش نگران، دیدۀ خونبار بماند.                                         (صفی علیشاه)

 

*رشکم آید که، کسی با تو سخن می گوید

  گر همه قصّۀ درد دل من، می گوید.                                        (شوریدۀ شیرازی)

 

*ره ندیدم چو برفت، از نظرم صورت دوست

 همچو چشمی که، چراغش ز مقابل برود.                                   (سعدی)

 

*روشن نشدی شمع دل، از هیچ چراغم

 گر پرتوی از ، روزن میخانه نمی شد.                                        (غبار همدانی)

 

*روی چون ماه تو دیدن، اشک چون پروین من

  در جهان هر جا که، وصف ماه و پروین کرده اند.                        (صباحی بیدگلی)

 

*ره ندارد جلوۀ آزادگی، در کوی عشق

 سرو اگر کارند، آنجا بید مجنون میدمد.                                     (صائب تبریزی)

 

*روشنی ها در پریشانی بود، دل بد مکن

 هر کجا ویرانه ای دیدم، پر از مهتاب بود.                                   (مهدی سهیلی)

 

*رقیب از آرزوی اینکه، از مرگم خبر یابد

 به هر کس می رسد، حال من بیمار می پرسد.                            (حضوری قمی)

 

*روز و شب مهر تو می ورزم و این راز نهان

 کس ندانست به غیر از تو، خدا می داند.                                    (محتشم کاشانی)

 

*رفتی و جنون آمد و با وی خوشم اکنون

 گیسوی چو زنجیر تو، در دیدۀ من ماند.                                    (ابوالقاسم لاهوتی)

 

*روزگار پیر را، در دام اعصار و قرون

 سایه بر پیشانی، از داغ گناه افتاده بود.                                      (مشفق کاشانی)

 

*روزی که با تو گفتم، آنجا کسی نبود

 غیراز من خدا و تو، غیر از کجا شنید؟                                       (هاتف اصفهانی)

 

*راستی آور، که شوی رستگار

 راستی از تو، ظفر از کردگار.                                                   (نظامی گنجوی)

*روزی تو، باز نگردد ز در

 کار خدا کن، غم روزی مخور.                                                 (نظامی گنجوی)

 

*روم به گوشۀ تنهائی، از سر اخلاص

  شوم به سبزی سجّاده، گرم راز و نیاز.                                      (منصوره فیلی)

 

*رفتی و،یاد توام نیست فراموش هنوز

 جان بود، تشنۀ آن لعل لب نوش هنوز.                                      (مشفق کاشانی)

 

*روزها کرده پریشان، شب ما کرده دراز

 آن سیه سلسه موئی، که تو داری بر دوش.                                 (محمد حسین شهریار)

 

*راست بین و گوشه گیر، از جفت خود شو همچو چشم

 کج رو بالا نشین، پیوسته چون ابرو مباش.                                 (فرّخی یزدی)

 

*رخسار گل، از بوسۀ شبنم شده گلگون

 سرو، در گذر باغ، خرامان شده اینک.                                       (مهران بنی هاشمی)

 

*روح را، کس نکند دستخوش نفس خسیس

 عاقلان، آینۀ چین نفرستند به زنگ.                                          (خواجوی کرمانی)

 

*رشته عقلم گسیخت، بر سر سودای عشق

  گوهر اشکم بریخت، بر در دکّان دل.                                       (فروغی بسطامی)

 

*رفتی به باغ و گشت خجل از گزاف خویش

  سرو سهی که، لاف همی زد ز اعتدال.                                      (صباحی بیدگلی)

 

*رفتیم و پای بر سر دنیا گذاشتیم

  کار جهان، به اهل جهان واگذاشتیم.                                       (رهی معیّری)

 

*روزها، فکر من اینست و همه شب سخنم

 که چرا غافل از احوال، دل خویشتنم.                                       (مولوی)

 

*روی بنمود گل و بال هوس بگشادم

  دانه ای دیدم و در دام فریب افتادم.                                         (صباحی بیدگلی)

 

*ریشی نه کزان کان ملاحت به دلم نیست

 وز وی نمکی نیست، که بر ریش ندارم.                                      (صباحی بیدگلی)

*رو سوی باغ، چون من و بلبل گذاشتم

 حُسن ترا مسابقه، با گل گذاشتیم.                                           (صابر همدانی)

 

*روم به خواب، که شاید ترا به خواب ببینم

 کجاست خواب؟ مگر مگر خواب را به خواب ببینم.                       (نجات اصفهانی)

 

*روز اگر با همنشینان، غم ز دل بیرون کنم

 شب که غیر از غمندارم همنشینی، چون کنم؟                            (قوام الدین اردستانی)

 

*رشته الفت گسستم،تا بدور زندگی

 می رود عمری که با پیمانه، پیمان بسته ام.                                (مشفق کاشانی)

 

*روزگاری من و دل، ساکن کوئی بودیم

 ساکن کوی بت، عربده جوئی بودیم

 دین و دل باخته، دیوانۀ روئی بودیم

 بستۀ سلسلۀ، سلسه موئی بودیم.                                             (وحشی بافقی)

 

*راز خود با یار خود، هر چند بتوانی مگو

  یار را، یاری بود، از یار یار، اندیشه کن.                                     (صائب تبریزی)

*راه بی حاصل مپوی و یار بی پروا مجوی

 تخم در خارا میفشان، خشت بر دریا مزن.                                 (قاآنی شیرازی)

 

*رو که بی سوزش و بی کاهش من

 نتوان داشت به دل، خواهش من.                                             (محمد حسین شهریار)

 

*رفته چون مه، به محاقم که نشانم ندهند

 هر چه آفاق بجویند، کران تا به کران.                             (محمد حسین شهریار)

 

*روز دیوان قیامت، که منازل بخشند

 عرصات سر کوی تو، بود منزل من.                                          (سلمان ساوجی)

 

*رفتی و روز مرا، تیره تر از شب کردی

   بی تو در ظلمتم، ای دیدۀ نورانی من.                                     (پروین اعتصامی)

 

*روی خوب از چشم من، پنهان مکن

 راز پنهان مرا، پیدا مکن.                                                       (انوری)

 

*روزی که نماند، دگری بر سر کویت

 دانی که ز اغیار، وفادار ترم من.                                               (وحشی بافقی)

 

*روی مجنون بود در لیلی، ولی زد بحر عشق

 عاقبت موجی،  که گم شد لیلی و مجنون درو.                            (جامی)

 

*رخسار تو خورشید بود، دیدۀ من ابر

 از ابر منت، رنگ ز خورشید پریده.                                           (قاآنی شیرازی)

 

*روز و شب ، خون جگر می خورم از درد جدائی

 ناگوار است بمن زندگی، ای مرگ کجائی.                                  (هاتف اصفهانی)

 

*رسم دل بردن، اگر اینکه تو دلبر داری

 ترسم آخر زمیان، رسم وفا برداری.                                          (غافل مازندرانی)

 

*رو مسخرگی پیشه کن و مطربی آموز

  تا داد خود، از کِهتر و مهتر بستانی.                                         (عبید زاکانی)

 

*روزی آگه شوی، از حال دلم ای صیّاد

 که به کنج قفسم، نیست به جز مشت پری.                                (ابوالقاسم لاهوتی)

*راهی که خلاف راه صلح است، مپوی

 حرفی که از آن، دلی شود رنجه،مگوی.                                     (صائب تبریزی)

 

*راهم گم و شبم سیه و مقصدم بعید

 ای رهنمای ودای ایمن، هدایتی.                                             (صباحی بیدگلی)

 

*روز سیه مرگ، شود شمع مزارت

 هر خارکه، از پای فقیری بدر آری.                                           (صائب تبریزی)

 

 

 

 

 

------------

توضیح کوثرنامه: سایر حروف نیز به تدریج افزوده خواهد شد.

 

 

 

بازدید 20070 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز0
دیروز0
ماه0
مجموع2009489

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا