شعر غدیریه مسمط مربع: ((باده بده ساقیا، ولی ز خُمّ غدیر - چنگ بزن مطربا، ولی به یاد امیر )) آیت الله غروی اصفهانی معروف به کمپانی در انتصاب الهی سید اوصیاء حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام

 

 

باده بده ساقیا، ولی ز خُمِّ غدیر - چنگ بزن مطربا، ولی به یادِ امیر


تو نیز ای چرخِ پیر، بیا ز بالا به زیر - دادِ مسرّت بده، ساغرِ عشرت بگیر

 

                               ***********


بلبلِ نطقم چنان، قافیه پرداز شد - که زُهره در آسمان، به نغمه دمساز شد

 

محیطِ کون و مکان، دائره ی ساز شد - سَروَرِ روحانیان، هُوَ العَلِیُّ الکَبیر

 

                                  **********


نسیمِ رحمت وزید، دَهرِ کُهَن شد جوان - نهالِ حکمت دمید، پُر ز گُلِ ارغوان


مسندِ حشمت رسید، به خسروِ خسروان - حجابِ ظلمت درید، ز آفتابِ مُنیر

 

                                 ***********


وادیِ خُمِّ غدیر، منطقه یِ نور شد - یا ز کفِ عقلِ پیر، تجلّیِ طور شد 



یا که بیانی خطیر، ز سرِّ مستور شد - یا شده در یک سریر، قَران شاه و وزیر

 

                                     ***********


شاهدِ بزمِ ازل، شمعِ دل جمع شد - تا اُفقِ لَم یَزَل، روشن از آن شمع شد


ظلمتِ دیو و دَغَل، ز پر توش قَمع شد - چو شاه کیوان محل، شد به فرازِ سَریر

 

                                        ************


چون به سرِ دستِ شاه، شیرِ خدا شد بلند - به تارُکِ مِهر و ماه، ظِلِّ عنایت فکند


به شوکتِ فرّ و جاه، به طالعی ارجمند - شاهِ ولایت پناه، به امرِ حق شد امیر

 

                                        ************


مژده که شد میرِ عشق، وزیرِ عقلِ نخست - به هّمتِ پیر عشق، اساسِ وحدت درست


به آبِ شمشیرِ عشق، نقش دوئیّت بشُست - به زیرِ زنجیرِ عشق، شیرِ فَلَک شد اسیر

 

                                        ************


فاتحِ اقلیمِ جود، به جایِ خاتم نشست - یا به سپهرِ وجود، نیّرِ اعظم نشست


یا به محیطِ شهود، مرکز عالم نشست - رویِ حسودِ عنود، سیاه شد همچو قیر

 

                                          ***********


صاحبِ دیوانِ عشق، عرشِ خلافت گرفت - مسندِ ایوانِ عشق، زیب و شرافت گرفت

 

گلشنِ خندانِ عشق، حُسن و لطافت گرفت - نغمه یِ دستانِ عشق، رفت به اوجِ اَثیر

 

                                              **********



جلوه به صد ناز کرد، لیلیِ حُسنِ قدم - پرده ز رخ باز کرد، بَدرِ مُنیرِ ظُلَم


نغمه گری ساز کرد، معدنِ کُلِّ حِکَم - یا سخن آغاز کرد، عَنِ اللَّطیفِ الخَبیر

 

                                    *************


به هر که مولا منم، علی است مولایِ او - نسخه یِ اَسما منم، علی است طُغرایِ او



سرِّ معمّا منم، علی است مَجلایِ او - محیطِ انشا منم، علی مَدار و مُدیر

 

                                         ***********


طورِ تجلّی منم، سینه یِ سینا علی است - سرِّ اَنَاالله منم، آیتِ کُبری علی است


ذَرّه یِ بیضا منم، لؤلؤِ لالا علی است - شافعِ عقبی منم، علی مُشار و مُشیر

 

                                     *************


حلقه یِ افلاک را، سلسله جُنبان علی است - قاعده یِ خاک را، اساس و بنیان علی است


دفترِ اِدراک را، طَراز و عنوان علی است - سیّدِ لولاک را، علی وزیر و ظَهیر

 

                                      **************


دایره یِ کُن فَکان، مرکزِ عزمِ علی است - عرصه یِ  کون و مکان، خِطّه یِ رزمِ علی است


در حَرَمِ لا مکان، خلوتِ بزمِ علی است - رویِ زمین و زمان، به نورِ او مُستَنیر

 

                                     ***************


قبله یِ  اهلِ قبول، غرّه یِ نیکویِ اوست - کعبه یِ  اهلِ وصول، خاکِ سرِ کویِ اوست


قوسِ صعود و نزول، حلقه یِ ابرویِ اوست - نقدِ نفوس و عقول، به بارگاهش حقیر

 

                                    ****************


طلعتِ زیبایِ او، ظهورِ غیبِ مصون - لعلِِ گُهَر زایِ او، مصدرِ کاف است و نون

 

سِرِّ سُویدایِ او، مُنَزَّه از چند و چون - صورت و معنای او، نگنجد اندر ضمیر

 

                                       ************


یوسفِ کنعانِ عشق، بنده یِ رخسارِ اوست - خضرِ بیابانِ عشق، تشنه یِ گفتار اوست


موسِیِ عمرانِ عشق، طالبِ دیدار اوست - کیست سلیمانِ عشق؟ بر درِ او یک فقیر!

 

                                       ************


ای به فروغِ جمال، آینه یِ ذوالجلال - مفتقرِ خوش مقال، مانده به وصفِ تو لال


گرچه بُراقِ خیال، در تو ندارد مَجال - ولی ز آبِ زُلال، تشنه بود ناگزیر

----------

توضیح برخی لغات و عبارات:

 

* - هُوَ العَلِیُّ الکَبیر: که هم اوست والا مرتبه بزرگ.

 

* - وادی خم غدیر، منطقه نور شد - یا ز کف عقل پیر، تجلی طور شد: منظور رسول خدا است که تجلی اول، عقل اول و به تعبیری عقل پیر نامیده شده و جریان غدیر را به مثابه تجلی در طور قلمداد کرده است.

 

 

* - یا که بیانی خطیر، ز سرّ مستور شد - یا شده در یک سریر، قران شاه و وزیر: منظور رسول خدا و امیرالمؤمنین است که گویا در یک سریر یعنی غدیر خم ظهور ولایتشان با هم قرین شده است.

 

* - ظلمت دیو و دغل، ز پر توش قمع شد - چو شاه کیوان محل، شد به فراز سریر؛ کیوان محل : کیوان بنابر قول قدما فلک هفتم بوده که بالاترین فلک محسوب می شده و منظور از شاه کیوان محل جناب امیرالمؤمنین (علیه السلام) است که در برخی روایات نیز آمده که فرموده است کیوان (زحل) سیاره من است.

 

* - اثیر: فلک الافلاک، فضای مافوق کره ارض.

 

* - به هر که مولا منم، علی است مولای او - نسخه اسما منم، علی است طغرای او: خطی که پادشاهان بالای امضای خود در فوامین نامه هایشان می کشیدند که نام و مشخصات آن را دارا بوده و به آن ریمست و سندیت می بخشیده. در اینجا از قول رسول گرامی می فرماید: نسخه اسماء الهی من هستم و سندیت آن امیرالمؤمنین (علیه السلام) است.

 

منبع کوثرنامه دیوان کمپانی صفحه 26 و سایت غدیر

-------------------

لینک اجرای همخوانی زیبا در مدح امیرالمؤمنین علی(ع) «باده بده ساقیا ولی زخم غدیر/چنگ بزن مطربا ولی بیاد امیر/تو نیز ای چرخ پیر بیا ز بالا به زیر/داد مسرّت بده ساغر عشرت بگیر»

http://sound.tebyan.net/newindex.aspx?pid=150301&musicID=119130 

 

 

 

 

بازدید 1255 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز635
دیروز705
ماه14443
مجموع1900026

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا