شعر : (( من چرا..؟ : کوه ها، ای صخره ها ، ای دشت ها! - ای فراخ افتاده یِ گُلگَشت ها ، )) ؛ از سید علی موسوی گرمارودی

 

من چرا..؟

کوه ها ، ای صخره ها ، ای دشتها!

ای فراخ افتاده ی گلگشت ها[1]،

 

ای تموّج های طغیان های آب!

چون خیال انگیز دنیاهای خواب!،

 

ای گروه لا له های رنگ رنگ

خفته معصومانه ، بر زانوی سنگ،

 

ای تمامِ بوته های سبز کوه

مانده با تنهایی خود، در سُتوه،

 

ای سراسر جنگلان و هم خیز

مانده دور از شور و غوغای ستیز

 

ای یکایک : هر چه در این کاینات

یا ز حیوان ، یا جمادی ، یا نبات،

 

در شمایان ، جلوه ی او ، پی ز پی

من چرا در خود نجویم نقش وی؟

                    اسفند 1350

 

[1] -هم به معنای سیر و گشت و هم گلزار و گلستان(فرهنگ معین 3ص3375)و در اینجا معنای اخیر، مورد نظر است.

منبع کوثرنامه: کتاب " در سایه سار نخل ولایت" از علی موسوی گرمارودی

 

بازدید 641 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

مطالب تصادفی

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز0
دیروز0
ماه0
مجموع2009489

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا