شعر ((روحی که ناشناخته مانده / روحی که تا همیشه معمّاست)) ؛ در مدح و منقبت امیر مومنان ؛  از سهیل محمودی

 

 

                ((دریا))

 

 

شب رفت و صبح دید که فرداست

پلکی زد و ز خواب به پا خاست

 

با این پرنده های خوشآواز

ساحل، ز بانگ و هلهله غوغاست

 

انگار دوش دختر خورشید

این دختری که این همه زیباست

 

تن شسته در طراوت دریا

کاین گونه دل فریب و دل آراست

 

زان ابرهای خیس که ساحل

از درکشان به نرمی دیباست

 

در دور دست آبی دریا

یک تکه ابر گم شده، پیداست


گویی که چشمهای ترِ او

در کار صبح، گرم تماشاست

 

این نرم موجهای پیاپی

گیسوی حلقه حلقه دریاست

 

دریا که مثل خاطره دور است

دریا که مثل لحظه همین جاست

 

این حجم بی نهایت آبی

تلفیقی از حقیقت و رؤیاست

 

این پاک، این کرامت سیال

آمیزهای ز خشم و مداراست

 

گاهی چو یک حماسه بشکوه

گاهی چو یک تغزّل شیواست

 

مثل علی، به لحظه پیکار

مثل علی، به نیمه شبهاست

 

مثل علی، به قهر و توّلا

مثل علی، به مهر و تبرّاست

 

مردی که روح نوح و خلیل است

روحیکه روحبخش مسیحاست

 

روحیکه ناشناخته مانده

روحیکه تا همیشه معمّاست

 

روحیکه چون درخت و شقایق

نبض بلوغ جنگل و صحراست

 

در دور دست شب، شب کوفه

این ناله های کیست که برپاست؟

 

انگار آن عبادت معصوم

در غربت نخیله به نجواست

 

این شب، شب ملائکه و روح

یا راز گونه لیله اسراست

 

نوریکه در حصار نگنجید

پرواز کرد هر طرفی خواست

 

فریاد آن عدالت مظلوم

در کوچه سار خاطره برجاست

 

خود روح سبز باغ، گواه است

آن سرو استقامت، تنهاست

 

او بر ستیغ قاف شجاعت

همواره بر تجرّد عنقاست

 

در جست و جوی آن ابدیت

موسای شوق، راهی سیناست

 

وقتیکه شب به وسعت یلداست

خورشید گرم یاد تو با ماست

 

ای چشمه سار، مزرعه ها را

یاد هماره سبز تو سقّاست

 

برخیز ای نماز مجسّم

بر مأذنه بلال، در آواست

 

در سردسیر فاصله محراب

آغوش گرم جوش تمنّاست

 

بی تو مدینه، ساکت و خاموش

بی تو، هوایکوفه غم افزاست

 

بی تو هوای ابری دیده

عمری برای گریه مهیاست

 

وقتی تو در میانه نباشی

شادی چو عمر صاعقه کوتاست

 

بی تو، پگاه خاطره تاریک

با تو، نگاه پنجره بیناست

 

بی تو، صدای آب غم آلود

با تو، نوای نای طرب زاست

 

ای آن که آفتاب ترینی

با تو چه وحشتیم ز سرماست؟

 

روح تو چون قصیده بلند است

دیگر چه جای وصف تو ما راست؟

 

 

شاعر: سهیل محمودی

منبع کوثرنامه: دریا در غدیر / 9  به نقل از حوزه نت

 

 

بازدید 438 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز0
دیروز0
ماه0
مجموع2009489

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا