قصیده آیت الله غروی اصفهانی معروف به کمپانی در مدح و منقبت حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام

قصیده آیت الله غروی اصفهانی معروف به کمپانی در مدح و منقبت حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام 

صبا ز لطف، چو عنقا برو به قله قاف                                               که آشیانه قدس است و شرفۀِ اشراف

چو خضر در ظلمات غیوب، زن قدمی                                              که کوی عین حیات است و منبع الطاف


به طوف کعبه روحانیان ببند احرام                                               که مستجار نفوس است و للعقول مطاف



به طرف قبله اهل قبول کن اقبال                                                         بگیر کام ز تقبیل خاک از آن اطراف


بزن به قائمه عرش معدلت، دستی                                                        بگو که ای ز تو برپا قواعد انصاف


به دُرد خویش ز چه درد مرا دوا کنی                                            به محفلی که بنوشند عارفان، میِ صاف


به جام ما همه خون ریختند جام مدام                                            نصیب ما همه جور و جفا شد از اَجلاف

منم گرفته به کف نقد جان، تویی نقاد                                                 منم اسیر صروف زمان، تویی صراف


شها به مصر حقیقت تو یوسف حسنی                                              من و بضاعت مُزجاه و این کلافه لاف


رخ مبین تو آئینه تجلی ذات                                                                     مه جبین تو نور معالی او صاف


تو معنی قلمی، لوح عشق را رقمی                                                 تو فالق عدمی، آن وجود غیب شکاف


تو عین فاتحه ای، بلکه سر بسمله ای                                               تو باء و نقطه بائی و ربط نونی و کاف



اساس ملک سعادت به ذات تو منسوب                                          وجود غیب و شهادت به حضرت تو مضاف


طفیل بود تو فیض وجود نامحدود                                                         جهانیان همه بر خوان نعمتت اضیاف


برند فیض تو لاهوتیان به حد کمال                                                      خورند رزق تو ناسوتیان، به قدر کفاف


علوم مصطفوی را لسان تو تبیان                                                                معارف علوی را بیان تو کشّاف

لب شکر شکنت روح بخش، گاه سخن                                            حُسام سرفکنت، دل شکاف گاه مصاف


محیط بحر مکارم ز شعبه هاشم                                                              مدار و فخر اکارم ز آل عبد مناف


ابو محمد امام دوم به استحقاق                                                             یگانه وارث جد و پدر به استخلاف


تو را قلمرو حلم و رضا به زیر قلم                                                به لوح نفس تو نقش صیانت است و عفاف


سپهر و مهر دو فرمانبرند در شب و روز                                                 یکی غلام مرصِّع نشان، یکی زرباف


ز کهکشان سپهر و خط شعاعی مهر                                              سپهر، غایشه کش، مهر خاوری سیّاف


غبار خاک درت، نور بخش مردم چشم                                               نسیم رهگذرت رشک مشک نافه ناف


در تو قبله حاجات و کعبه محتاج                                                                ملاذ عالمیان در جوانب و اکناف


یکی به طی مراحل، برای استظهار                                                یکی به عرض مشاکل، برای استکشاف


به سوی روی تو چشم امید دشمن و دوست                                       به گرد کوی تو اهل وفاق و اهل خلاف


بر آستان ملک پاسبانت از دل و جان                                                        ملکوت را سر ذلت بدون استنکاف


نه نعت شأن رفیع تو کار هر منطیق                                                        نه وصف قدر منیع تو حد هر وصّاف


شهود ذات نباشد نصیب هر عارف                                                          نه آفتاب حقیقت مجال هر خشّاف  

نه در شریعت عقل است بی ادب معذور                                        نه در طریقت عشق است از مدیحه معاف

---------

توضیح برخی لغات و عبارات:

 

* - شرفه: کنگره قلعه که در بالای قلعه قرار دارد. 

* - للعقول مطاف: محل طواف عقلها. 

* - *تقبیل: بوسیدن. 

* - اجلاف: **مردمان جلف، پست و فرو مایه. 

* - تو عین فاتحه ای، بلکه سر بسمله ای - تو باء و نقطه بائی و ربط نونی و کاف:

              باء: منظور آغاز بسم الله الرحمن الرحیم است.

              ربط نون و کاف یعنی واسطه امر الهی. 

* - لب شکر شکنت روح بخش، گاه سخن - حُسام سرفکنت، دل شکاف گاه مصاف :یعنی شمشیر بران تو که سرها راقطع می کند، دلها و سینه ها را در هنگام مصاف و مبارزه می شکافد. 

* - ز کهکشان سپهر و خط شعاعی مهر - سپهر، غایشه کش، مهر خاوری سیّاف :

                 سپهر: آسمان، غایشه کش: فرمانبردار.

                 مهر خاوری: خورشید که از مشرق طلوع می کند.

                 سیاف: شمشیر کش، میر غضب، کسی که شمشیرش آماده گردن زدن کرده است. 

* - مردم چشم: مردمک چشم. 

* - ملاذ: پناهگاه.

* - منطیق: سخنور.

* - **خشاف: شتر ران در شب.( در پاورقی دیوان کمپانی مصحح آورده است که منظور از خشاف همان خفاش است و افزوده که به نظر برخی از اهل لغت خشاف از خفاش فصیح تر است.)

منبع کوثرنامه: دیوان کمپانی صص 50-49 و سایت غدیر

بازدید 1415 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

مطالب تصادفی

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز0
دیروز0
ماه0
مجموع2009489

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا