اوج بندگی

 

عید تقرّب

در آموزه های دینی، عید، روزی است که در آن معصیت خدا نشود؛ یعنی هر روز که انسان بیشتر به خدا نزدیک شود، روز عید اوست. افزون بر آن، خداوند درهای رحمت خویش را در چنین روزهای بابرکتی، به لطف، گشوده تر دارد تا بندگانش را بیشتر مشمول رحمت خویش سازد. این تقرّب در عید قربان به اوج خود می رسد و حاجی با قربانی که نماد خداخواهی و خودگریزی است، خویشتن را آماده فدا کردن برای خدا می کند. در کوچه پس کوچه های سرزمین های اسلامی نیز هر کس با ذبح قربانی یا شراکت در آن، خود را در شمار حاجیان بیت اللّه الحرام جای می دهد و با استفاده از فرصت عید، دل خویش را با کاروان دل ها به طواف خانه دوست می فرستد.

 

همچو ابراهیم علیه السلام

قربان گاه اسماعیل علیه السلام ، کلاس درس فداکاری و جهاد اکبر است. پدری چون ابراهیم علیه السلام موظف است فرزندی چون اسماعیل را ذبح کند. ذبح اسماعیل علیه السلام ، تنها ذبح فرزند نیست، بلکه ذبح دنیا و پشت پا زدن به همه چیز است. نمایش تسلیم محض است. هیچ انگاری همه در برابر هستی مطلق است. خشکانیدن ریشه گناهان؛ یعنی دنیادوستی و ناامید کردن شیطان است. امتحان سختی است که ابراهیم علیه السلام با سرفرازی از این میدان خارج می گردد و چنین می شود که خدا به او سلام می دهد و او را صاحب قلب سلیم و بنده مؤمن و نیکوکار خویش معرفی می کند. مسلمانان نیز که پیروان مکتب توحیدی ابراهیم علیه السلام هستند، باید ابراهیم وار، شیطان بیرونی و درونی خویش را به قربان گاه برند؛ دنیا را با تمام زیبایی فریبنده اش به مسلخ عشق بکشانند و آن را فدای زیبایی آفرین کنند. عید قربان، فرصت خدایی شدن و رنگ خدایی گرفتن است.

 

شب عید قربان

سیدبن طاووس رحمه الله درباره اعمال شب قدر گفته است: «شب زنده داری این شب، فضیلت بسیاری دارد و منظور از احیای آن، این است که حرکات و سکنات و خواسته ها و ناخواسته های ما، اعمالی خالص برای خدا باشند که به قصد تقرب به درگاه الهی صورت گیرد. اگر عبادات معیّنی برای این شب باشد، باید به آنها عمل کرد و بعد از آن مشغول استغفار و توبه بود تا بنده با خدا آشتی کند و درون خویش را از ظلمت گناه پاک سازد و سعادت دنیا و آخرت را از خداوند بطلبد. اگر خواب بر او چیره شود و نتواند بیدار بماند، با نیت تقرّب به خداوند بخوابد تا با خواب، نشاطی فراهم کند و بعد از آن به عبادت پروردگار مشغول شود. در این صورت است که بنده توانسته است شب را احیا کند».

 

عید، روز گرفتن پاداش

با دیدن هلال ماه ذی حجه، بزرگان و نیکان، نهایت تلاش خویش را در عبادت خداوند می کردند. دهه اول این ماه که در قرآن با عنوان ایام معلومات نام برده شده، در نهایتِ فضیلت و برکت است. از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله روایت شده است که عبادت در هیچ روزهایی نزد خداوند محبوب تر از این دهه نیست. این دهه، روزهای تکمیل کننده وعده گاه و میقات موسی علیه السلام با پروردگار خویش است. زمانی که بندگان خدا، برای عبادت و جلب رضایت خداوند تلاش کنند، خداوند مهربان نیز پاداش شان را چنان که شایسته رحمت خویش است، عطا می کند. در این ایام نیز اگر انسان نهایت تلاش خویش را در جلب رضایت خداوند به کار گیرد، روز دهم، روز عید حقیقی و زمان گرفتن پاداش خواهد بود.

 

عیدی زیبا با رعایت آداب

عارف کامل، مرحوم میرزاجواد ملکی تبریزی گفته است: «روز عید را که خداوند، تو را به میهمانی کرم خویش و هم نشینی با برگزیدگانش فراخوانده است، غنیمت بدان... . بکوش تا ادب و آیین این روز را به درستی پاس داری و آنچه برای میهمانی خدا رفتن شایسته است، به جای آری و موجبات خشنودی او را فراهم کنی».

پس شایسته است با رعایت آداب این روز مانند غسل، نماز، دعا و قربانی، در حدّ توان خویش از خوان لطف الهی زاد و توشه بیندوزیم.

 

قربانی

قربانی کردن، سنتی است که در روایات بر آن تأکید شده است. حتی در کلام امامان معصوم می خوانیم کسی که پولی نداشته باشد تا قربانی کند، می تواند قرض کند و این سنت را به جای آورد. در کتاب شریف المراقبات درباره فضیلت قربانی در عید قربان آمده است: «از اعمال بسیار ارجمند این روز، قربانی است که در انجام آن باید ادب و آیین بندگی به خوبی رعایت شود ... فراموش نکنیم در چنین روزی، قربانی نکردن و از ایثار مالی اندک در راه خدا امتناع کردن، چیزی جز خسّت و خسارت نیست».

 

تقسیم قربانی

سیر کردن نیازمندان و برطرف ساختن نیاز آنها، وظیفه انسانی هر کس است تا در حدّ توان خویش دست افتاده ای را بگیرد و نیاز کسی را پاسخ گوید. اسلام نیز که برنامه کامل زندگی و سعادت بشر است، به این امر اهمیت فراوانی می دهد. از این رو، در سخنان بزرگان دین به آن سفارش شده است. در روایتی از پیامبر عظیم الشان صلی الله علیه و آله آمده است که فلسفه قربانی، سیر شدن فقیران است. امام باقر و امام سجاد علیهماالسلام نیز ثلث گوشت قربانی را به همسایگان و ثلث دیگر را به نیازمندان می دادند و باقی را برای اهل خانه خویش نگه می داشتند.

 

 

 

 

 

منبع: حوزه

 

بازدید 693 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

مطالب تصادفی

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز0
دیروز0
ماه0
مجموع2009489

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا