نویسندگان بزرگی که ایستاده می‌نوشتند

 

تحقیقات پزشکی ثابت کرده است که نشستن طولانی مدت تاثیرات منفی بسیاری بر سلامت افراد می‌گذارد. پس از ساعت‌ها نشستن مداوم، جریان خون کند می‌شود و خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی، دیابت و سرطان افزایش می‌یابد. کمردرد و گردن درد دو عارضه‌ی شایع در میان افرادی هستند که روزانه ساعت‌های بسیاری را در منزل یا محل کار در وضعیت نشسته سپری می‌کنند. البته افسردگی و مشکلات روحی را هم نباید نادیده گرفت.

راه حل پزشکان برای این مشکل آنست که دقایقی صندلی‌هایمان را رها کنیم و به قدم زدن یا انجام حرکات کششی بپردازیم.

 

نویسندگی از جمله شغل‌هایی است که ساعت‌های طولانی نشستن را به فرد تحمیل می‌کند. اگر شما یک نویسنده یا روزنامه‌نگار هستید یا به فعالیت‌های مرتبط با نوشتن می‌پردازید، یک میز پایه بلند که بتوانید پشت آن بایستید و به کار بپردازید می‌تواند برایتان کارساز باشد.

ایستاده نوشتن، ایده‌ی جدیدی نیست. بسیاری از مشاهیر جهان عادت به ایستاده نوشتن داشتند. آنها پس از نشستن‌های طولانی مدت و تجربه‌ی عوارض جسمی و روحی، کار و فعالیت در حالت ایستاده را انتخاب کردند. علاه بر موسیقی‌دانانی چون واگنر، برامز و سیاستمدارانی مانند اتو فون بیسمارک و ناپلئون بناپارت، نویسندگان بسیاری از این شیوه تبعیت می‌کردند که در ادامه به تعدادی از آنها پرداخته‌ایم.

هنری وادزورث لانگ‌فلو، (۱۸۰۷ – ۱۸۸۲)، یکی از مشهورترین شاعران آمریکایی در قرن نوزدهم میلادی بود. او نخستین آمریکایی و دومین فردی بود که «کمدی الهی دانته» را به زبان انگلیسی ترجمه کرد.

گفتار مشهوری منتسب به او چنین است:

«دست یابی انسان‌های بزرگ به بلندی‌ها تصادفی نبوده است. آنها زمانی که دیگران در خواب بودند، به زحمت مسیر صعود را می‌پیمودند.»

 

ارنست همینگوی سال‌ها پس از مرگ این نویسنده از منزلش که تبدیل به موزه شده بود، بازدید کرد. همینگوی گفته است: «وقتی به منزل لانگ‌فلو در بوستون رفتم، پی بردم که او حین کار می‌نشست و برمی‌خاست.»

 

ارنست همینگوی، (۱۸۹۹ – ۱۹۶۱)، نویسنده‌ی بزرگ آمریکایی که کتاب «پیرمرد و دریا»ی او از مشهورترین و برترین آثار کلاسیک داستانی جهان است، می‌گوید:

«نوشتن و سفر کردن (به دلیل نشستن) اگر ذهن را نه، کفل را فراخ می‌کند و من دوست دارم ایستاده بنویسم.»

جرج پلیمپتن، نویسنده‌ی معاصر آمریکایی، در مورد وی گفته است:

«او کفش‌های راحتی مردانه‌اش را به پا می‌کرد و پشت میزی که تا سینه‌اش ارتفاع داشت و بر روی آن می‌خواند و می‌نوشت، می‌ایستاد. گهگاه جابجا میشد تا وزنش را روی پای دیگرش بیاندازد.»

 

وینستون چرچیل (۱۸۷۴ – ۱۹۶۵)، نویسنده و سیاستمدار معروف بریتانیایی که برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات شد نیز عادت به ایستاده نوشتن داشت. وی گفته است:

«نوشتن یک کار تمام وقت است، اگر پشتکار داشته باشید، مهارتتان طی زمان بهبود می‌یابد. موفقیت یعنی اینکه از یک شکست به شکست دیگر بروید بدون اینکه اشتیاق‌تان را از دست بدهید.»

سال (سائول) بلو، (۱۹۱۵ – ۲۰۰۵)، نویسنده‌ی آمریکایی کانادایی‌تبار در مصاحبه با روزنامه‌ی نیویورک‌ تایمز گفته بود:

«یکی از لطیفه‌های محبوب من درباره‌ی خواننده‌ای است که برای نخستین بار به اجرای اپرا پرداخت و بعد از اولین تکخوانی خود، مورد تشویق بی‌امان تماشاچیان قرار گرفت. جمعیت یکپارچه فریاد زدند: دوباره! دوباره! و آن خواننده برای بار دوم همان تکخوانی را اجرا کرد. و جمعیت بازهم صدا زدند: دوباره! و این قصه بار سوم و چهارم دامه یافت. خواننده‌ که خسته شده بود، نفس‌نفس زنان پرسید: چندبار دیگر باید این آواز را تکرار کنم؟ ناگهان شخصی از میان جمعیت پاسخ داد: تا زمانی که درست خواندن را یاد بگیری! این حالت برای من هم صدق می‌کند. همیشه احساس می‌کنم آنچنان که باید به درستی اجرا نکرده‌ام و باید به خواندن ادامه بدهم.»

سال بلو به خاطر دستاوردها و آثارش برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات، پولیتزر و نشان ملی هنر آمریکا شد. او تنها نویسنده‌ای است که سه بار برنده‌ی جایزه‌ی ملی برای داستان شده است. این نویسنده‌ی باپشتکار هم ایستاده می‌نوشت.

فردریش نیچه (۱۸۴۴ – ۱۹۰۰)، فیلسوف، شاعر و نویسنده‌ی بزرگ آلمانی در ایران بیشتر با کتاب «چنین گفت زرتشت» شناخته شده است. آثار او تاثیر عمیقی بر فلسفه‌ی غرب و تاریخ اندیشه‌ی مدرن داشته است.

این اندیشمند در نامه‌ای به خواهرش نوشته است: «این نامه را در حالیکه پشت میز پایه بلندم ایستاده‌ام می‌نویسم. میزی که در پشت پنجره قرار دارد. این پنجره نمای چشم‌نوازی رو به سوی درختان لیمو و تپه‌های آفتابی دارد. چشم اندازی دلفریب…»

چارلز دیکنز، (۱۸۱۲ – ۱۸۷۰)، برجسته‌ترین رمان‌نویس دوره‌ی ویکتوریا در انگلستان بود.

در خاطراتش آورده است: «گرد اتاق پرسه می‌زنم، می‌نشینم، برمی‌خیزم، آتش را بهم می‌زنم، از پنجره بیرون را تماشا می‌کنم، موهایم را بهم می‌ریزم، می‌نویسم، هیچ نمی‌نویسم، چیزی می‌نویسم و پاره‌اش می‌کنم…»

فردی که از اتاق کار دیکنز بازدید کرده بود، آن را چنین توصیف کرده است: «گرداگرد اتاق از کف تا سقف پر از کتاب بود. میز پایه بلندی که پشت آن می‌نوشت و انواع صندلی‌های راحتی در اتاق به چشم می‌خورد.»

بنجامین فرانکلین (۱۷۰۶ – ۱۷۹۰)، یکی از بنیان‌گذاران ایالات متحده، مخترع، دانشمند، نظریه‌پرداز و نویسنده، از چهره‌های مطرح در روشنگری آمریکا بود. او در تاسیس نخستین کتابخانه‌ی عمومی آمریکا نیز نقش اساسی داشت.‎

«حجم انبوه مکاتباتی که روزانه باید به انجام برسانم، در کنار بیماری نقرس و سنگ مثانه مجبورم می‌کند کارهایی که خیال انجامشان را دارم به تعویق بیاندازم، از جمله نوشتن. تا همین جا هم نشستن زیاد از حد جانم را گرفته است.»

«زندگی را فقط می‌توان از آخر به اول فهمید، ولی باید از اول به آخر زندگی‌ کرد.»

سورن کی یر کگارد (۱۸۱۳ – ۱۸۵۵)، فیلسوف دانمارکی که به او لقب پدر اگزیستانسیالیسم داده‌اند، خانه‌ای بزرگ و پر اتاق داشت. در هر اتاق یک میز پایه بلند قرار داشت تا این فیلسوف سرگردان بتواند ایده‌هایش را هر لحظه که از مغزش می‌گذشتند، بر روی کاغذ جاری کند.

در مورد ویرجینیا وولف (۱۸۸۲ – ۱۹۴۱)، نویسنده و فمینیست انگلیسی، گفته شده است که تمام کتاب‌هایش را ایستاده می‌نوشت.

خالق «به سوی فانوس دریایی» کتاب‌ را آیینه‌ی روح می‌دانست.

کوئنتین بل، خواهر زاده و زندگی‌نامه نویس او آورده است: «وولف پشت یک میز پایه بلند یک متری که در بالایش سطحی شیبدار قرار داشت، می‌ایستاد و نوشت.»

در انتهای این مطلب بد نیست نظر فیلیپ راس را در مورد کنکاش در عادات نویسندگان بدانیم.

فیلیپ راس (۱۹۳۳ – ۲۰۱۸)، از بزرگترین رمان نویسان نیم قرن اخیر آمریکا که خود عادت به ایستاده نوشتن داشت در مورد کنکاش در عادت‌های دیگر نویسندگان گفته است:

«از نویسندگان در مورد عادت‌های کاری‌شان نمی‌پرسم. برایم مهم نیست. جویس کارول اوتس (نویسنده) در جایی گفته است که وقتی نویسندگان از یکدیگر می‌پرسند که چه ساعت‌هایی کار می‌کنند و نهارشان چقدر طول می‌کشد، در واقع می‌خواهند بدانند که آیا آن فرد هم به اندازه‌ی خودشان دیوانه است یا خیر. من علاقه‌ای به دانستن این موضوع ندارم.»

 

 

 

 

 

منبع: سی بوک

 

بازدید 50 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز336
دیروز729
ماه15662
مجموع1943202

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا