پنج شنبه, 24 خرداد 1397 20:08

وداع با ماه مبارک رمضان

آمرزش؛ ره آورد رمضان

ماه مهمانی خدا، ماه آمرزش و پاکی از پلیدی هاست. از این رو، امام سجاد علیه السلام در وداع با این ماه مبارک می فرماید: «درود بر تو ای همسایه ای که دل ها بر اثر عبادت و بندگی در آن نرم و فروتن گردید و گناهان بر اثر آمرزش و عفو خدای بزرگ در آن کم شد. درود بر تو! چه بسیار گناهان را محو کردی و چه بسیار زشتی ها را پوشاندی».

پیامبر گرامی اسلام نیز در فضیلت ماه رمضان می فرماید: «ماه رمضان، ماه خدا و ماه مغفرت است».(1)

 

ماه بی پایان

اگر پی آمدهای معنوی رمضان را در غیر این ماه هم حفظ کنیم، گویا ماه پربرکت رمضان پایانی نخواهد داشت. وداع با ماه رمضان، هرگز به معنای وداع با ویژگی های ارزشمند این ماه نیست. بنابراین، اگر صفات پسندیده ای چون پهن کردن سفره اطعام، حضور در محافل دینی، قرائت قرآن، شب زنده داری و پرهیز از محرمات را حفظ کنیم، می توانیم همواره و تا رمضان بعد، از پی آمدهای معنوی آن بهره ببریم.(2)

 

مهمان بی زحمت

امام سجاد علیه السلام در بخشی از دعای وداع ماه رمضان می فرماید: «سلام بر تو که در هنگام وداع، ما احساس خستگی نکردیم». ایشان در بخش دیگری از این دعا می فرماید: «سلام بر تو! پیش از آنکه بیایی، ما انتظارت را می کشیدیم و اکنون هم که می خواهی بروی، ما را غمگین کرده ای. سلام بر این مهمان گران قدری که به برکت آن، خداوند بسیاری از بلاها را از ما برداشت و خیلی از برکات را به ما بخشید».(3)

 

وداع جانکاه

امام سجاد علیه السلام در بخشی از دعای وداع ماه رمضان می فرماید: «اکنون این ماه بعد از آنکه پایانش فرا رسید، از ما جدا شد و تنهایمان گذاشت و ما این ماه را وداع می کنیم». وداع با این ماه، وداع جانکاه و دشواری است که اهل رمضان را دچار غم و اندوه می کند. اهل معنا، در این ماه خیرشان بیشتر شد و کسانی که گرفتار گناه بودند، کمتر به گناه آلوده شدند. پس با ماه مبارکی وداع می کنیم که رفتنش برای ما دشوار است و غمگینمان می کند. ماهی که ماه رحمت خداوندی بود و هر لحظه اش، خیری برای ما به ارمغان می آورد.

«امام سجاد علیه السلام در دعای وداع ماه رمضان، آنچنان از فراق این ماه می نالد که بارها و بارها بر ماه رمضان درود می فرستد: السلام علیک. اینجا سلام، به معنای بدرود و به معنای خداحافظی کردن با ماه رمضان عزیز و با این روزها و شب های نورانی است. خداحافظی با این قطعه بهشتی از زمان عمر ما و از طول دوران سال، یعنی ماه رمضان است.(4)

 

امام صادق علیه السلام و وداع ماه رمضان

ابوبصیر از امام صادق علیه السلام روایت کرده که آن حضرت در وداع ماه رمضان فرمود: «بار پروردگارا! تو خود در کتاب مقدّست فرمودی ماه رمضان که قرآن در آن نازل شده، مایه هدایت و رستگاری مردم ووسیله تشخیص حق از باطل است. اینک ماه رمضان به پایان رسید. پس از تو تقاضا می کنم اگر بر من گناهی باقی مانده که هنوز آن را نیامرزیده ای یا می خواهی به آن گناه عذابم کنی، تا فجر این شب [آخر] ماه مبارک فرا نرسیده، گناهانم را بیامرزی و از تقصیرم در گذری، ای مهربان ترینِ مهربانان».(5)

 

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و وداع ماه رمضان

جابر بن عبدالله انصاری، می گوید: در جمعه آخر ماه رمضان نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله رفتم، هنگامی که چشم آن حضرت بر من افتاد فرمود: ای جابر! این جمعه آخر ماه رمضان است. پس با آن وداع کن و بگو:«خدایا! این رمضان را آخرین روزه ما قرار نده و اگر چنین مقرّر کردی، ما را مورد رحمت خود قرار ده و محروممان مساز». هر کس این را بگوید، به یکی از دو امر نیکو می رسد: یا آنکه طول عمر می یابد و ماه رمضان بعدی را درک می کند، و یا آنکه مورد بخشش و رحمت خدا قرار می گیرد.(6)

 

بدرود

بدرود ای بزرگ ترین ماه خداوند و ای عید اولیای خدا.

بدرود ای ماهی که تا تو بودی، امن و سلامت بود.

بدرود ای آنکه نه در مصاحبت تو کراهت بود و نه در معاشرتت ناپسندی.

بدرود که سرشار از برکات بر ما درآمدی و ما را از آلودگی های گناه شست وشو دادی.

بدرود که چه بدی ها با آمدنت از ما دور شد و چه خیرات که ما را نصیب آمد.

بدرود تو را و آن شب قدرت را که از هزار ماه بهتر است.

بدرود تو را و آن فضل و کرم تو را که اینک از آن محروم مانده ایم.

بدرود ای ماه دست یافتن به آرزوها.(7)

  

 

پی نوشت ها:

 ______________________________

  1. بحار الانوار، ج 96، ص 340، به نقل از: محمدرضا جواهری، «آمرزش رهاورد رمضان».
  2. محمدصادق مؤمنی، «رمضان ادامه دارد اگر...»
  3. آیة اللّه جوادی آملی، «وداع با ماه خدا»
  4. خطبه های نماز عید سعید فطر
  5. من لا یحضره الفقیه، ج 2، ص 164.
  6. بحار الانوار، جلد 98، ص 172، به نقل از «سیره معصومان علیهم السلام در ماه رمضان»، ماهنامه کوثر، شماره 22.
  7. «وداع با رمضان»، جمهوری اسلامی، 11/8/1384.

  

 


منبع : پایگاه حوزه

 

منتشرشده در مناسبت ها
جمعه, 25 خرداد 1397 00:20

نوروز پاکان

طبیعت با بهار طراوت می یابد و معنویت با بهار رمضان اوج می گیرد. بهار طبیعت با نوروز آغاز می شود و بهار معنویت با ماه رمضان. سردی طبیعت با شکوفه های بهاری و سرود بلبلان رخت بر می بندد و یخهای عصیان و نافرمانی، با زمزمه های نیمه شب رمضان و ترنم دعای رمضانیان آب می شود. در رمضان است که می توان هفت شهر عشق را پیمود و دیو نفس را بر زمین افکند و در عید فطر پیروزی فطرت بر شهوت را، جشن گرفت.

 

اگر گردش زمین دور خورشید، آغازگر سال شمسی است واگر تکاپوی ماه بر گرد زمین، نوید بخش سال قمری؛ حرکت سالک عاشق در رمضان المبارک در مدار توحید، طلایه دار سال معنوی است و پیروزی قلب سلیم بر شهوت بدخیم، نوروز آن.

 

رضای آل محمد علیهم السلام را سخنی شنیدنی است:

«اِنَّما جُعِلَ یَوْمُ الْفِطْرِ الْعیدَ لِیَکُونَ لِلْمُسْلِمینَ مُجْتَمَعا یَجْتَمِعُونَ فیهِ وَ یُبْرِزُونَ لِلّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَیُمَجِّدُونَهُ عَلی ما مَنَّ عَلَیْهِمْ فَیَکُونُ یَوْمَ عیدٍ وَ یَوْمَ اِجْتِماعٍ وَ یَوْمَ فِطْرٍ وَ یَوْمَ زَکاةٍ وَ یَوْمَ رَغْبَةٍ وَ یَوْمَ تَضَرُّعٍ. وَ لأَِنَّهُ اَوَّلُ یَوْمٍ مِنَ السَّنَةِ یَحِلُّ فیهِ الاَْکْلُ وَالشُّرْبُ لاَِنَّ اَوَّلَ شُهُورِ السَّنَةِ عِنْدَ اَهْلِ الْحَقِّ شَهْرُ رَمَضانَ فَأَحَبَّ اللّه ُ عَزَّوَجَلَّ اَنْ یَکْونَ لَهُمْ فی ذلِکَ مَجْمَعٌ یَحْمِدُونَهُ فیهِ وَ یُقَدِّسُونَهُ؛(1)

همانا روز فطر، عید قرار داده شده تا برای مسلمانان روز اجتماعی باشد که در آن روز گرد هم آیند و [عشق و محبت خود] به خداوند را ابراز کنند و به خاطر منّتی که بر آنان نهاده است، او را ستایش کنند، پس روز عید و روز گردهم آیی و روز افطار، روز زکات، روز گرایش به یکدیگر و روز تضرّع [به پیشگاه حق تعالی] است، [و نیز روز فطر، روز عید قرار داده شده] به دلیل آنکه روز فطر اولین روز سال است که خوردن و آشامیدن در آن جایز شمرده شده است، چرا که نزد اهل حق اولین ماه سال، ماه رمضان است و خداوند دوست دارد در روز عید فطر، مسلمانان اجتماع کنند و با یکدیگر به ستایش و تقدیس او بپردازند.»

 

در صبحدم این عید آسمانی است که هاتفی ملکوتی، پیروزمندان میدان جهاد اکبر را به دریافت پاداششان فرا می خواند، پاداشی فراتر از پاداشهای خاکی و غیرقابل مقایسه با هدایای پادشاهان زمینی.

 

امام باقر علیه السلام ازپیامبر اکرم صلی الله علیه و آله روایت کردند: «اِذا کانَ أَوَّلُ یَوْمٍ مِنْ شَوّال نادی مُنادٍ: اَیُّهَا الْمُؤْمِنُونَ أَغْدُوا اِلی جَوائِزِکُمْ. ثُمَّ یا جابِرُ جَوائِزُ اللّهِ لَیْسَتْ کَجَوائِزِ هؤُلاءِ الْمُلُوکِ. ثُمَّ قالَ: هُوَ یَوْمُ الْجَوائِزِ؛(2) هنگاهی که روز اول ماه شوال فرا می رسد، منادی ندا می دهد: هان ای مؤمنان! برای دریافت جوایزتان صبح زود بشتابید. ای جابر، جوایز خداوند همانند جوایز پادشاهان نیست. سپس فرمود: روز اول شوال، روز جوایز است.»

 

فاتحان و مدال آوران جهاد اکبر را شایسته نیست که از پس این پیروزی بزرگ، در گرداب معصیت و نافرمانی در غلطند و دیگر بار اسیر نفس فرومایه شوند و عزت خدایی را با ذلّت شیطانی معاوضه کنند. امیرمؤمنان علی علیه السلام در خطبه های عید فطر، مردم را به دوری از معصیت در ابعاد مختلف فردی، اجتماعی، اقتصادی، و... دعوت می فرماید.

 

حضرت امام علی علیه السلام در عید فطر خطبه خواند تا آنجا که فرمود: «اَطیعُوا اللّه َ فیما نَهاکُمْ عَنْهُ مِنْ قَذْفِ الْمُحْصَنَةِ وَ اِتْیانِ الْفاحِشَةِ وَ شُرْبِ الْخَمْرِ وَ بَخْسِ الْمِکْیالِ وَ شَهادَةِ الزُّوْرِ وَ الْفِرارِ مِنَ الزَّحْفِ؛(3) فرمان خداوند را در خودداری از کارهایی که شما را از آن برحذر داشته است، عمل کنید [که از آن جمله است:] نسبت ناروا به زنان عفیف، شهوترانی حرام، شراب خواری، کم فروشی، شهادت ناحق و فرار از جهاد.»

 

 

 

 

منبع: مجله مبلعان

 

منتشرشده در مناسبت ها
یکشنبه, 20 خرداد 1397 21:12

ماه رمضان، ماه توبه‏

پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله ماه مبارك رمضان را ماه توبه و انابه مى داند و مى فرمايد:

«وَ هُوَ شَهْرُ الإنابَةِ»

 

انابه چیست؟

با توجه به اين كه انابه هم خودش معانى متعددى دارد، ولى در اين زمينه انابه يعنى پيوسته، پى در پى، با قدم عبادت و طاعت به جانب خدا حركت كردن.

 

حضرت مى فرمايد: اين ماه، ماه انابه است، يعنى ماهى است، با قدم هاى محكم مثل روزه، قرائت قرآن، فهم قرآن، عمل به قرآن و يك قدمش كه خيلى قدم مهمى است، تمرين ترك گناه است. اين مجموعه، يك قدم بسيار با سرعتى است كه در يك ماه شما را از اين دنياى پر تلاطم، شيطانى، پر فساد و پر از جاذبه گناه، به پروردگار عالم مى رساند، كه با رسيدن شما به خدا، پروردگار در پايان ماه مبارك رمضان در روز عيد فطر مى گويد: چون بندگان من در طول سى روز از شيطانى بودن عوض شده و با حركت به سوى من، الهى شده اند، اين عيد را هم خودم براى شما مى گيرم.

 

«جَعَلْتَه لِلْمُسْلِمينَ عِيداً» .

خدايا! آن روز را كه روز آخر ماه مبارك رمضان است، تو عيد قرار داده اى.

عيد يعنى زمانى كه مردم همه چيز را نو قرار مى دهند. روز آخر ماه رمضان، آدمی يك انسان نو و تازه اى شده است، غير از آنچه كه قبل از ماه مبارك رمضان بوده است. اين معناى انابه است.

 

روزه داشتن، انابه است. آن قدم پيوسته و سى روزه به جانب پروردگار برداشتن، انابه است. قدم طاعت و عبادت، قدم مركب است و روزه جزئى از اين قدم است. بقيه امور، به خصوص اجتناب از گناه و خودسازى مهمترين قدم است.

 


منبع : پایگاه عرفان
منتشرشده در اخلاق و عرفان
پنج شنبه, 17 خرداد 1397 13:11

صاحب شب قدر

«تَنَزَّلُ الْمَلائِکةُ وَ الرُّوحُ فیها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ کلِّ أَمْرٍ؛[i]

در آن [شب]، فرشتگان و روح [جبرئیل] به اذن پروردگارشان برای [تقدیر] هر امری نازل شوند».

 

مقدمه

یکی از شگفتی های آفرینشِ حق تعالی، قرار دادن شب قدر از همان ابتدای خلقتِ جهانِ ارضی و نزول امرِ سال به محضرِ حجّت و ولی خود ـ که هرگز زمین از وجودش خالی نبوده و نخواهد بود ـ است.[ii]

سرّ این حقیقت، همان مسأله وساطت در فیض است. یعنی خداوند حکیم برای ارائه میزان و مقدار فیضی که مقرر شده محضر واسطه فیض افاضه شود، زمانی را به عنوان «شب قدر» قرار داده تا علاوه بر تفصیل و تقدیر امور در این شب،[iii] انسان بتواند با احیا و راز و نیاز، نقشی در مقدار فیضِ خود و افزایش آن داشته باشد.[iv]

در این شب، تفسیر امور سال به محضر حجّت زمان نازل شده و برنامه یک سالِ مربوط به عالم، از سوی خداوند متعال به محضر او ارائه می شود.[v]

موضوع «لزوم وجود حجّت در هر زمان»، طی چهار مرحله پی گیری می شود:

 

1. استمرار شب قدر تا قیامت

انکار این حقیقت و این عقیده که با رحلت رسول مکرّم اسلام(صلی الله و علیه و آله) شب قدر هم، از بین رفت، مصداق همان فتنه ای است که قرآن مجید، به شدت امت اسلامی را از آن بر حذر داشته است.[vi] به بیان امام سجاد(علیه السلام) فتنه ای که دامن گیر اهل خلاف شد، همین بود که عده ای از آنان، شب قدر را انکار کرده و به سبب آن به دوران جاهلیت بازگشتند؛ چرا که اگر می گفتند شب قدر هست، باید می پذیرفتند که خداوند در این شب امری دارد (تنزّل الملائکة. ..) و اگر این به مسأله اقرار می کردند، طبعاً شبِ قدر صاحب می خواهد؛ بنابراین از اساس، منکر شب قدر شدند.[vii]

علاوه بر روایات متعددی که در تبیین آیه چهارم سوره قدر وارد شده و بر وجود شب قدر از ابتدای جهانِ ارضی تا روز قیامت تأکید می کند و در تفاسیر اهل سنت نیز ذیل سوره قدر، روایاتی در این رابطه ذکر شده است،[viii] فعل مضارع «تنزّلُ» نیز بر استمرار این حقیقت دلالت دارد.

 

2. نزول امر سال در شب قدر

اگر شب قدر هر سال وجود دارد، نزول امر الهی نیز طبق این آیه و آیات ابتدای سوره «دخان» وجود خواهد داشت؛ به عبارت دیگر، با اثبات موضوع، یعنی وجود شب قدر، محمول، یعنی نزول امر سال، نیز بر اساس این آیه ثابت خواهد بود.

 

3. لزوم نزولِ روح و فرشتگان بر کسی

 اگر کسی بگوید: لازم نیست این فرشتگان بر کسی نازل شوند، بلکه فرود آمده و بر می گردند، پاسخ این است که: آیا نزولِ چیزی بر هیچ چیز معنا دارد[ix]؟! یعنی اگر بر کسی نازل نشوند، در این صورت تعبیر «تنزّل» صحیح نیست، بلکه تعابیری مثل «تردّد» و امثال آن گفته می شد؛ همان گونه که درباره ابتدای این سوره نیز که سخن از نزول قرآن به میان آمده است، معقول نیست کسی بگوید: قرآن در این شب نازل شد، ولی لازم نیست بر کسی نازل شده باشد.

از سوی دیگر، همه پذیرفته اند که در زمان حضرت رسول(صلی الله و علیه و آله) جبرئیل و فرشتگان بر ایشان نازل می شدند. شایان ذکر است، دقت در آیه دوم سوره «نحل» نیز مطلب را روشن تر می کند.[x]

 

4. ویژگی های کسی که میزبان و صاحب شب قدر است

 آیا هر کسی می تواند میزبان این میهمانان الهی باشد؟ آیا خوبان عالَم، علمای ربانی و امثال آنان می توانند این مسؤلیت را بر عهده بگیرند؟

ممکن است در پاسخ گفته شود: بله، چرا که در قرآن آمده است: «به یقین کسانی که گفتند: پروردگار ما خداوند یگانه است، سپس استقامت کردند، فرشتگان بر آنان نازل می شوند»؛[xi] اما با کمی دقت و تأمل در سوره «قدر» درمی یابیم آنچه در این جا مطرح است، با آنچه در آیه 30 سوره «فصلت» آمده، بسیار متفاوت است، زیرا:

اولاً: این جا سخن از نزول جبرئیل یا موجودی باعظمت تر از جبرئیل است و به اتفاق نظر علمای فریقین، هر کسی نمی تواند محل نزول فرشته عظیم الشأنی همانند او باشد؛ چرا که سعه وجودی او بسیار قوی تر و بالاتر از سعه وجودی ماست؛ از این رو، فقط شخصی مانند رسول گرامی اسلام(صلی الله و علیه و آله) و کسانی که در رتبه و منزلت او باشند، چنین ظرفیت و توانی را دارند.

 ثانیاً: این «تنزّل» برای صرف ملاقات یا برای امری جزئی نیست، بلکه برای تمامی امور و مسائل مربوط به عالَم است: «...مِن کلِّ أمر».

بنابراین، باید بین میهمان و میزبان، تناسب وجود داشته باشد و این میزبان از سوی حق تعالی، حائز مسؤلیت در این عالَم باشد؛ به عبارت بهتر، خلیفه خدا در زمین باشد، و چنین امر و مسئولیتی جز از معصوم، از شخص دیگری ساخته نیست. و با توجه به مطالب پیش گفته، لازم است در هر زمان انسانِ معصومی، ولیّ و خلیفه خدا باشد تا علاوه بر انجام وظایف الهی، صاحب شب قدر نیز باشد.

 

 اهمیت و جایگاه ایمان به حجّت حی الهی

در ارزش و جایگاه این عقیده، همین بس که امام جواد(علیه السلام) فرمودند:«فضیلت کسی که ایمان به «إنّا أنزلنا» و تفسیر آن دارد، بر کسی که چنین ایمانی ندارد، همانند برتری انسان بر بهائم است».[xii]

توضیح این که، کسی که شب قدر و صاحب آن را نشناسد، در واقع امام زمان و«حجّت حی» خود را نشناخته است و کسی که امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلی از دنیا رفته است. کسی که مرگش جاهلی باشد، یعنی حیاتش جاهلی بوده و بهره ای از اسلام و انسانیت نداشته است، چرا که مرگ عصاره حیات است. آنچه را امام(علیه السلام) در این روایت بیان می فرماید، همان حقیقتی است که شیعه و سنی از نبی مکرم اسلام(صلی الله و علیه و آله) نقل کرده اند که ایشان فرمودند: «کسی که بمیرد و امام زمان خود را نشناخته باشد، به مرگ جاهلی از دنیا رفته است».[xiii]

 

جایگاه و مسئولیت امام زمان

عظمتِ امام زمان(عج الله تعالی فرجه الشریف)آن گاه روشن تر می شود که در تعبیر «مِن کلِّ أمر» دقت کنیم. به بیان رسول گرامی اسلام(صلی الله و علیه و آله): «بعد از این تعبیر، آیا چیزی باقی می ماند که تحت آن قرار نگیرد؟»[xiv]

فرشتگان در شب قدر برای ارائه برنامه همه امور، خدمت حضرت می رسند؛ بنابراین، همه امور مادی و معنوی به اذن خداوند، به دست مبارک ایشان است؛ در واقع، ایشان واسطه فیض الهی اند.

به عبارت دیگر، ولایت کلّی عالَم به اذن خداوند بر عهده امام زمان است. زمانی به عظمت امام پی می بریم که بدانیم خداوند متعال به «آصف بن برخیا» که در کمتر از ثانیه ای «عرش عظیم» بلقیس را از فاصله صدها کیلومتر حاضر کرد،[xv] فقط یک حرف از اسم اعظم را به او داده بود؛ در قرآن آمده: «قالَ الَّذی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکتاب»؛ در حالی که چهارده معصوم، به 72 حرف از 73 حرفِ اسم اعظم علم دارند؛ از این روست که تعبیر قرآن درباره ایشان «وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکتاب »[xvi] است.[xvii]

از حضرت امیر(علیه السلام) درباره حضور همیشگی حجت حیّ و زنده روایت شده است که: «شب قدر در هر سال وجود دارد و امرِ سال در این شب نازل می شود و برای این امر پس از رسول خدا والیانی وجود دارد. ابن عباس پرسید: این ها چه کسانی هستند؟ فرمودند: من و یازده نفر از صلب من».[xviii]

 

نتیجه

در هر سال، شب قدر وجود دارد؛ شب قدر هر سال، امرِ سال نازل می شود؛ هم اکنون این امر بر چه کسی نازل می شود و صاحب شب قدر کیست؟

بر اساس آنچه در مقدمه گذشت، قرآن اصول و کلیات را بیان می کند. آن چه از آیه چهارم سوره قدر استفاده می شود، لزوم وجود «حجّت حی» است، که تبیینِ آن بر عهده روایات است؛ برای نمونه، در تفسیر نور الثقلین، ذیل این سوره، بیش از یک صد روایت درباره این موضوع بیان شده است. البته با دقت نظر در خودِ آیه، می توان به نکات بسیار مهمی درباره جایگاه و شؤن امام دسترسی پیدا کرد.

آیات ابتدایی سوره مبارکه «دخان» نیز بیانگر همین حقیقت است و روایات متعددی ذیل آن، از معصومان به دست ما رسیده است؛ برای مثال: راوی از امام صادق(علیه السلام) می پرسد: چگونه بفهمم که در هر سال، شب قدر وجود دارد؟ حضرت فرمودند: «هر شبِ ماه مبارک رمضان، صد مرتبه سوره دخان را بخوان. در شب بیست و سوم خواهی دید آنچه را باید ببینی».[xix]

 

پی نوشت:

[i]. قدر/4.

[ii]. کافی، ج1، ص 250.

[iii]. «فیها یفْرَقُ کلُّ أَمْرٍ حَکیم »؛ دخان، آیه4.

[iv]. ر.ک: بحار الانوار، ج94، ص 145 به بعد، باب 7. نکته حائز اهمیت در مورد شب قدر این است که مقدرات یک سال ما بر اساس عمل کرد گذشته رقم می خورد، لذا گناهان ما شرّ را برای آینده مان اقتضا می کند و کوتاهی های ما در انجام وظایف، در دریافت فیض و رحمت الهی اختلال ایجاد می نماید.

[v]. کافی، ج1، ص248.

[vi]. انفال/ 25.

[vii]. کافی، ج1، ص248.

[viii]. ر.ک: ابن کثیر، تفسیر القرآن العظیم، ج8، ص 429 و جلال الدین سیوطی، تفسیر الدرّ المنثور، ج6، ص373، ذیل آیه 4 قدر.

[ix]. کافی، ج1، ص 252.

[x]. «یُنَزِّلُ الْمَلائِکةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلی مَنْ یشاءُ مِنْ عِبادِه ».

[xi]. «إِنَّ الَّذینَ قالُوا رَبُّنَا اللّه ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیهِمُ الْمَلائِکةُ أَلاَّ تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتی کنْتُمْ تُوعَدُون »؛ فصلت/30.

[xii]. کافی، ج1، ص 250.

[xiii]. کافی، ج 1، ص 377. برای آشنایی با این حدیث در منابع اهل سنّت که با تعابیر گوناگونی آمده است ر.ک: شرح مقاصد، ج 2، ص 275؛، صحیح مسلم، کتاب الامارة، باب وجوب ملازمة المسلمین، ح 3437 و مسند احمد بن حنبل، بخش مسند شامیین، ح 16271.

ابن ابی الحدید درباره عبداللّه بن عمر می گوید: «او از بیعت کردن با حضرت علی امتناع کرد، اما شبانه درِ خانه حجاج را می زند تا با او (به عنوان نایب عبدالملک مروان) بیعت کند تا مبادا یک شب را بدون بیعت با امام به سر ببرد، چرا که از پیامبر خدا روایت شده است که فرموده اند: «کسی که بمیرد و امامی نداشته باشد، با مرگ جاهلی از دنیا رفته است.» کارش در حقارت و خواری به جایی رسید که حجاج پایش را از بستر درآورد و گفت: «با پایم بیعت کن!»شرح نهج البلاغه، ج13، ص242.

[xiv]. کافی، ج1، ص249.

[xv]. نمل/ 40.

[xvi]. رعد/ 43.

[xvii]. ر.ک: به تفسیر آیه 40 سوره نمل و آیه آخر سوره رعد و روایات ذیل آن؛ و نیز ر.ک: کافی، کتاب الحجة، ج 1، ص 230.

[xviii]. همان، ص532.

.[xix] کافی، ج1، ص 251.

 

 

 

منبع: مجله امان

 

منتشرشده در مناسبت ها

پرسش بيشتر مؤمنان آن است كه حقيقت شب قدر چيست؟ و به راستي، در اين شب‌ها چه بخواهيم و چگونه بخواهيم كه برايمان نافع‌تر و نيكوتر باشد؟

 
حقيقت شب قدر را هيچ كس جز خدا نمي‌شناسد، اين جزء اسرار الهي است و خدايي كه براي بندگانش شب قدر را مقدّر كرده، خودش براي شب قدر چند امتياز قرار داده است: اوّل اينكه، شب قدر، ظرف نزول قرآن است؛ «إنّا أنزلناه في ليلة القدر». دوم اينكه، شب تقدير است. تقدير آحاد بشر در اين شب رقم مي‌خورد. سوم آنكه، شب قدر، ملكوتي دارد و اگر كسي آن را درك كند مي‌تواند يك شبه به اندازة يك عمر براي خودش ذخيره بردارد؛ قرآن از اين فضيلت منحصر به فرد شب قدر چنين تعبير مي‌كند: «ليلة القدر خيرٌ من ألف شهرٍ». فضيلت چهارم آنكه، شب قدر، نزول تمامي ملائكه به محضر حضرت صاحب‌العصر و الزّمان(علیه السلام) است؛ يعني شبي است كه وجود مقدّس امام عصر(علیه السلام) تمام موجودات را تحت اشراف مخصوص قرار مي‌دهند، و بر همين اساس است كه در شب قدر، امكانِ بخشيده شدن براي همگان فراهم مي‌شود و اگر كسي در اين شب بخشيده نشود مشخّص مي‌شود كه ديگر قابليّتي براي آمرزش در وجودش موجود نيست. حال، اگر كسي شب قدر را درك نكرد و جاماند، ديگر برايش زمينة آمرزش نيست مگر اينكه در «عرفات» باز دامن حضرت حجّت(علیه السلام) را بگيرد. بنابراين شب قدر شبي است كه انسان بايد گذشتة خويش را در آن شب ورق بزند و به عنوان يك مریضي كه دردهاي خود را شناخته است، اين دردها را به طبيب خودش ـ امام زمان(ع) ـ عرضه كند و با نظر ولایي حضرت، تمام گناهان سابقش را از دريچة وساطت حضرت، جهت استغفار نزد خداوند ببرد تا بخشيده شود. ضمناً براي حدّاقل يك سال آينده‌اش هم، تصميم جدّي بگيرد.

آيا در اين شب، حقّ خاصّي از خداوند متعال بر گردن بندگان هست؟ 
 

خداوند متعال هميشه حقّ مطلق است و همه بدهكار اويند. حالا اگر صحبت حقّ ويژة خداوند بر بندگان باشد، اين منوط به ميزان بندگي بندگان در اين شب است. «هل جزاء الإحسان إلّا الإحسان؟» خدا كه سفره رمضان را پهن كرده، تا شب قدر ما را پرورانده تا ما بتوانيم شب قدر او را درک كنيم، در اين شب، عزمِ بخشش تمام گناهانمان را كرده است، خب چه حقّي بالاتر از اينها خواهد بود؟ يعني ما از خدا ديگر چه مي‌خواهيم كه به ما نمي‌دهد؟
خداي متعال بالاترين مرتبة محبّتش را در شب قدر اعمال مي‌كند و ما كه نمي‌توانيم محبّت خدا را جبران كنيم، تنها قادر به اظهار شرمندگي در مقابل اوييم و بايد عرضه بداريم كه خدايا! كسي قدرت جبران لطف و احسان تو را ندارد. همين‌كه بنده‌اي «الحمد لله» مي‌گويد و خود را ناتوان از شكرگزاري مي‌داند، همان چيزي است كه ائمة طاهرين(علیهم السلام) از او خواسته‌اند (بنده حقّ شكرگزاري را ادا كرده است).

 

چه رابطه‌اي ميان ليلة القدر و حضرات معصومين(علیهم السلام) وجود دارد؟ 
 

بديهي است كه آن «قدر»، قلم تقدير وجود مقدّس امام عصر(علیه السلام) است. خداوند از طريق وجود مقدّس امام زمان(علیه السلام) سرنوشت را مي‌نويسد. قلم، امام زمان(علیه السلام) است، عرش، امام زمان(علیه السلام) است، كرسي، امام زمان(علیه السلام) است و نزول ملائكه هم آن شب، نزد امام زمان(علیه السلام) است. بنابراين گذشته را امام زمان(علیه السلام) نمره مي‌دهد، آينده را هم امام زمان(علیه السلام) مي‌نويسد.

تمام امور به دست خليفة مطلق خدا انجام مي‌شود و هنر، هنر كسي است كه آن شب بيشترين توجّه و توسّل را به امام زمان(علیه السلام) و بر حسب روايات به باطن شب قدر كه حضرت زهرا(علیها السلام) است، ابراز نمايد. اين را هم بايد دانست كه امام زمان(علیه السلام) هم نسبت به مادر گرامي‌شان يك حساسيّت خاصّي دارند. اگر كسي در اين شب از حضرت زهرا(علیها السلام) حواله بياورد [و متوسّل به آن حضرت(علیها السلام) شود] قطعاً امام زمان(علیه السلام) امضا خواهد كرد.
 
 
 
 

منبع: ماهنامه موعود، شماره 103.
 
منتشرشده در مناسبت ها

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم می فرمایند: «ماه رمضان برترین ماه سال قمری است.» هم چنین در جایی دیگر ایشان فرموده : «مهدی عجل الله تعالی فرجه الشّریف سید و آقاست.»

اگر امروز امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشّریف برترین و کامل ترین انسان روی زمین است و ماه رمضان هم بهترین ماه خداست، پس باید بین این دو پیوندی عمیق باشد. اگر ماه رمضان، ماه ویژه سیر و سلوک است، پس باید با امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشّریف که برترین سالک و رهروی خداست، پیوندی خاص وجود داشته و بین سلوک معنوی ما در این ماه با امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشّریف هم رابطه ویژه ای باشد.

منتشرشده در عقاید
صفحه1 از15

 

پرتال جامع فرهنگی کوثرنامه،درحوزه فرهنگ عمومی فعالیت میکند .هدف این پایگاه، تأمین نیازمندیهای فرهنگ عمومی خانواده ایرانی است.

 کانال کوثرنامه در تلگرام کانال کوثرنامه در سروش کانال کوثرنامه در ایتا

اینستاگرام

آمـاربازدیـد

امروز261
دیروز392
ماه16256
مجموع1839449

افراد آنلاین

آنلاین

مجوزها

logo-samandehi
بالا